Αυτές τις μέρες, αναζωπυρώθηκε η κουβέντα σχετικά με την κατάσταση στην Βενεζουέλα, με αφορμή την ομιλία της «Προσωρινής» προέδρου της, Delcy Rodríguez. Στα ελληνικά Social Media, παίχτηκε ως είδηση ότι «η Κούβα κατηγορεί και ΕΠΙΣΗΜΩΣ την Rodríguez για προδοσία». Και με την γνωστή «καφενειακή» λογική στρογγυλοποιήσεων και «συνεπαγωγών» (που δυστυχώς κυριαρχεί πλέον σε ένα μεγάλο τμήμα της Αριστεράς, ειδικά αυτής που θεωρεί εαυτόν «επαναστατική»), αυτή η «είδηση» χρησιμοποιήθηκε και ως «απόδειξη» της ορθότητας θεωρίων τόσο για προδοσία την μέρα της 3ης του Ιανουαρίου (μέρα απαγωγής του Μαδούρο), όσο και της προηγούμενης και επόμενης πορείας της Μπολιβαριανής διοίκησης.
Είναι όμως έτσι? Βγαίνουν συμπεράσματα από αυτή την ανάρτηση? Απαντώ προκαταβολικά, ΝΑΙ. Ίσως όχι όμως αυτά που θα ήθελαν διάφοροι υπερεπαναστάτες (όπως και διάφοροι άκριτοι υπερασπιστές της Βενεζουέλας ΚΑΙ της Κούβας). Και δίνουν και μια καλή αφορμή και για μια ευρύτερη κουβέντα για την κατάσταση Βενεζουέλας και Κούβας (θα συνεχίσω να κάνω την σύνδεση) στην περιοχή. Και για να φανεί αυτό καλύτερα, θα παρουσιαστεί και η σχετική ανάρτηση που προκάλεσε τον σάλο αλλά και η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΥΒΑΝΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΣΤΟΝ ΟΗΕ. Όπως επίσης και η ομιλία της Delcy Rodríguez στον ΟΗΕ. Διότι και από εκεί, βγαίνουν συμπεράσματα, όχι πάντα ευχάριστα.
Ξεκινώντας από την ομιλία της Rodríguez, είναι εμφανές ότι είναι μια ομιλία που θα απογοήτευε και τον πιο πιστό υπερασπιστή της. Είναι δεδομένο ότι αυτή τη στιγμή η Βενεζουέλα βρίσκεται «με το (αμερικάνικο) πιστόλι στον κρόταφο», αλλά ακόμα και έτσι, η απουσία έστω και νύξης για την επιθετικότητα των ΗΠΑ, την απαγωγή του νόμιμου Προέδρου της χώρας και τα «ευχαριστήρια» στον Τραμπ, σίγουρα είναι αποκαρδιωτικά. Ποιο αποκαρδιωτικό όμως, είναι το πολιτικό περιεχόμενο της ομιλίας της. Θυμίζει έντονα κάτι αριστερούς μετά τον Εμφύλιο, που έχοντας τσακίσει στις εξορίες ή τα κρατητήρια ή με τον ΦΟΒΟ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΟ (που είναι πιο ακριβής αναλογία), το είχαν γυρίσει το «μακριά από την πολιτική», στο «όλοι Έλληνες είμαστε πάνω από όλα» κλπ. Είναι σαν να διαβάζει κανείς στο σήμερα, μια πιο «ροζ» εκδοχή ομιλιών της Μαρίας Καρυστιανού. Και βεβαίως δίνει μεγάλη έμφαση στο ότι από δω και μπρος, η Βενεζουέλα θα συμμορφωθεί με τους «δημοκρατικούς κανόνες» (της Δύσης) και βέβαια ότι είναι ανοικτή σε (δυτικές) επενδύσεις και αλλαγές για τέτοιες στο εσωτερικό της. Αυτό το τελευταίο το κρατάμε. Διότι οι προσεκτικοί θα δούνε παρόμοιες «νύξεις» και στην ομιλία του Κουβανού εκπροσώπου.
Βλέποντας λοιπόν την ομιλία του Μπρούνο Ροδρίγκες Παρίγια, Υπουργού Εξωτερικών της Κούβας, θα παρατηρήσει τα εξής δύο πράγματα:
1) Καμία αναφορά για απελευθέρωση του Μαδούρο. Τυπικά βεβαίως, δεν είναι υποχρεωμένη να το κάνει, ειδικά εφόσον δεν το κάνει ούτε η ίδια η χώρα του και η πρώην αντιπρόεδρος του! Εξακολουθεί όμως να κάνει εντύπωση, μιας και η ομιλία κάνει ευθεία αναφορά στις χώρες του λεγόμενου «Άξονα της Αντίστασης» μιλώντας για Παλαιστίνη, Ιράν, επίθεση στην Βενεζουέλα, ακόμα και αναφορά στο δικαίωμα Αυτοδιάθεσης του λαού της Δυτικής Σαχάρας! Και «θυμάται» την «Αρχή της Μίας Κίνας»! Και η Κούβα είχε προτείνει ψηφίσματα στην συνάντηση των ΚΚ στην Αβάνα τον Αύγουστο, που εμπεριείχαν το αίτημα για απελευθέρωση του Μαδούρο.
2) Η ομιλία «κλείνει το μάτι» σε όσους κατηγορούν την Αβάνα ότι δεν προχωρά σε «Σοσιαλισμό της Αγοράς». Στο σημείο που μιλά για τα 7.000 εμπορευματοκιβώτια έχουν ακινητοποιηθεί σε διάφορα λιμάνια λόγω των απειλών των ΗΠΑ, μιλά για «ακόμα και για εμπορεύματα που είχαν παραγγελθεί από ιδιωτικές κουβανικές εταιρείες». Και αμέσως παρακάτω, μιλά για «εκφοβισμός επιχειρηματιών από διάφορες χώρες ώστε να εγκαταλείψουν, παρά τη θέλησή τους, τις επενδύσεις και τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες στην Κούβα».
Και αφού έχει ήδη καταγγείλει την πολιτική των ΗΠΑ ως γενοκτονική που προσπαθεί αν επιφέρει ανθρωπιστική καταστροφή, το κείμενο λέει: «Πάντοτε ήμασταν και εξακολουθούμε να είμαστε διατεθειμένοι να διεξαγάγουμε διάλογο με την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, προκειμένου να επιχειρήσουμε να βρούμε λύση στις διμερείς διαφορές….Είμαστε ανοικτοί σε εμπορικές και επιχειρηματικές σχέσεις με αμερικανικές εταιρείες, όπως είμαστε και με κάθε άλλη χώρα.»
Το νόημα, είναι φανερό. Παρά τις καταγγελίες της στάσης των ΗΠΑ για δεκαετίες κλπ κλπ, στο «δια ταύτα», το μήνυμα «γλυκαίνει». Το εμπάργκο δεκαετιών και ο Ναυτικός αποκλεισμός του σήμερα, είναι «διμερείς διαφορές». Όπως και το μήνυμα ότι «ανοίγουμε την οικονομία μας σε αγοραίες αλλαγές εντός και εκτός Κούβας που ΔΕΝ σας αποκλείουν» και αυτό δεν σας αρκεί, δεν μας αφήνετε και προτιμάται να μας στραγγαλίσετε.
Πάμε τώρα να δούμε και την ανάρτηση του Υπουργού Οικονομίας της Κούβας, Joaquín Alonso. Που στην πραγματικότητα, είναι αναδημοσίευση από Κουβανό πολιτικό σχολιαστή. Που μετά από λίγο κατέβηκε από το….Facebook του Υπουργού (άλλη μια «ανορθογραφία» της εποχής μας, που αποτελεί από μόνη της ειδικό θέμα συζήτησης!).
Θα υποθέσουμε ότι η αρχική ανάρτηση του Κουβανού Blogger, που θεωρείται κοντά στην Κυβέρνηση της
Κούβας, απηχεί σε ένα βαθμό της απόψεις της και είναι ένας πλάγιος τρόπος να
πει κάτι «μη δημοσίως». Και ότι ο Υπουργός «ξέφυγε» και τον μάζεψαν, ή απλά
επίτηδες το άφησε για λίγο (όσο χρειαζόταν για να το δουν όσοι πρέπει) και το
μάζεψε. Δεν θα το υποβαθμίσω ως «μη επίσημη θέση της Κούβας, ούτε όμως μπορεί
να παρουσιαστεί ως θέση της αυτονόητα. Για να δούμε λοιπόν αν αυτό το κείμενο «δικαιώνει»
τους ακραιφνείς επαναστάτες «Τσαβιστοφάγους».
Το κείμενο λοιπόν, αναφέρει ότι οι 32 Κουβανοί έπεσαν «από τις σφαίρες μιας
ξένης στρατιωτικής επιχείρησης». Άρα οι θεωρίες ότι «τους φάγαν μπαμπέσικα/πισώπλατα»
κλπ, δεν επαληθεύονται ευθέως. Όπως δεν επαληθεύονται και από την συνέντευξητου επιζώντα μαχητή της Κούβας Yohandris Varona Torres, που είχα δημοσιεύσει
προ καιρού. Όπου μιλούσε ακόμα και για νεκρούς Κουβανούς από χτυπήμα στην τοποθεσία
που είχαν το αρχηγείο τους και όχι μόνο από απευθείας μάχη. Βεβαίως, αυτό δεν
αναιρεί την πιθανότητα, να τους άφησαν ξεκρέμαστους πρακτικά. Όμως θεωρώ ότι οι
θεωρίες του τύπου «τους σκότωσαν στον ύπνο» κλπ, μάλλον είχαν να κάνουν με την πληγωμένη
περηφάνεια της αποδοχής ότι οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ τα κατάφεραν τόσο «καλά»
απέναντι σε Κουβανούς και χωρίς σοβαρές απώλειες.
Πέραν του παραπάνω, που δεν έχει και τόσο σημασία, ο κειμενογράφος μιλά για
ήρωες που έπεσαν εκτελώντας «το διεθνιστικό τους καθήκον». Χωρίς να μπούμε στην
κουβέντα γιατί ο Μαδούρο είχε Κουβανούς φρουρούς (που είναι ενδιαφέρουσα), αναρωτιέμαι
το προφανές:
Η Κούβα στέλνει «διεθνιστική φρουρά» σε όποια χώρα της ζητήσει? Φυλάει πολλούς «ξεπουλημένους
σοσιαλδημοκράτες»? Έχουν απαγάγει πολλούς τέτοιους οι ΗΠΑ?
Αυτό για να αναλογιστούμε λίγο, πόσο «ευκολάκια» είναι να τα λένε αυτά, δυτικοί
«επαναστάτες» που μπορούν να γυρίσουν τον μισό κόσμο απλά με την ταυτότητα της ΕΕ.
Και που αν θέλουν να μπουν στις ΗΠΑ, απλά στην αίτηση βίζας συμπληρώνουν ότι «δεν
έχουν συμμετάσχει σε αντιαμερικάνικες εκδηλώσεις» (πχ σε καμιά πορεία στην
Αμερικάνικη Πρεσβεία!)
Στο ίδιο post, ο αρθρογράφος αναρωτίεται, γιατί η Delcy
Rodríguez δεν αφιέρωσε ούτε μια γραμμή στην θυσία των 32 Κουβανών. Και
συνεχίζει: «Σε ολόκληρη την ομιλία της, ο Τσάβες δεν εμφανίστηκε. Ο Μαδούρο δεν
εμφανίστηκε. Η Μπολιβαριανή Επανάσταση δεν εμφανίστηκε. Ο Σοσιαλισμός δεν
εμφανίστηκε».
Αναρωτιέμαι, οι έμπειροι Κουβανοί, για ποια επανάσταση μιλάνε? Γιατί να
θέλουν αναφορά σε Τσάβες και Μαδούρο? Γιατί να περιμένουν από την τωρινή Πρόεδρο
της Βενεζουέλας, να κάνει αναφορά σε Σοσιαλισμό? Δεν γνωρίζουν ότι ο Τσαβισμός
είναι «άλλης μιας μορφής αστική διαχείριση»? Ότι δεν σκοπεύει να σπάσει αυγά…πόσω
δε μάλλον να κάνει σοσιαλιστική μετατροπή της κοινωνίας?
Εμβόλιμα στο παραπάνω, αναρωτιέμαι και κάτι ακόμα. Αυτοί που θεωρούν εαυτούς «δικαιωμένους» για την πρόσφατη επαίσχυντη συμφωνία Βενεζουέλας – ΗΠΑ για το πετρέλαια της χώρας, δεν είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ που λένε ότι «δεν αλλάζει τίποτα για τον λαό», αν ο ιδιοκτήτης των πετρελαίων της χώρας είναι το κράτος-συλλογικός καπιταλιστής, ο ντόπιος επιχειρηματίας ή ο ξένος πολυεθνικός όμιλος? Ε αφού δεν αλλάζει, τότε γιατί ωρύονται οι συγκεκριμένοι? Για ποια «προδοσία» ΠΟΙΑΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ μιλάνε? Ας το κάνουμε εμείς που «έχουμε αυταπάτες σταδίων» αυτό. Αυτοί, αν δεν κάνω λάθος, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρχει «φτηνό πετρέλαιο για τον λαό». Ε αυτό θα εξακολουθήσει να υπάρχει, σε τιμές λίτρου που εμείς εδώ οι «ταξικοί» θα τις βλέπουμε και θα κλαίμε. Δεν ξέρω επίσης αν ρώτησαν τους ταλαίπωρους τους Κουβανούς, αν «παίζει κανά ρόλο» αν τα πετρέλαια της Βενεζουέλας τα διαχειρίζεται η κρατική PDVSA των «Συριζαίων» Τσαβίστας. Ευτυχώς εμείς εδώ, αυτό το πρόβλημα το έχουμε «λυμένο»!
Κλείνοντας την αναφορά στο συγκεκριμένο post, δυο ακόμα παρατηρήσεις. Τεχνικά, το κείμενο αναφέρει ως προδοσία την στάση/ομιλία της Ροντρίγκεζ στον ΟΗΕ. Άντε και την στάση της το τελευταίο διάστημα. ΠΟΥΘΕΝΑ δεν έχουν πει η Κουβανοί, για προδοσία ΑΠΟ ΠΡΙΝ. Ίσα ίσα που τονίζουν ότι δόθηκε μάχη. Οι συμψηφισμοί και οι εύκολες καφενειακές αναγωγές στο πριν, και μάλιστα από κάποιους στο ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΓΩΓΗ, στην εποχή Μαδούρο, είναι εξυπνάδες όσων θέλουν να νιώθουν ΜΟΝΙΜΩΣ ΔΙΚΑΙΩΜΕΝΟΙ, επειδή ΜΟΝΙΜΩΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΝ ΚΑΘΕ αντιιμπεριαλιστικό σκίρτημα σε αυτόν τον πλανήτη, κάθε αμφισβήτηση της δυτικής κυριαρχίας, που δεν ταιριάζει στα αυστηρά μαξιμαλιστικά στάνταρτς τους. Τα οποία αναλύουν με τις ώρες σε αχτίφ στα νόμιμα γραφεία τους. Εκεί που δεν κινδυνεύουν από Αμερικάνους, εκτός αν λέγεσαι Θανάσης Παπαρήγας και έχεις παίξει ρόλο στην στάση του κόμματος σου το 1999, οπότε μπορεί να σε βρει και κανά «τροχαίο» (και όσοι κατάλαβαν).
Επίσης, άφησα επίτηδες τελευταίο το σχόλιο του Κουβανού εκπρόσωπου στον ΟΗΕ, όπου μαζί με αναφορά σε Ιράν, Παλαιστίνη κλπ, κάνει και μια ειδική αναφορά στον σεβασμό της Αρχής της Μιας Κίνας. Υποτίθεται ως αναφορά στις Διεθνείς Συμφωνίες και Αρχές που διέπουν τον ΟΗΕ. Τον οποίο παρεμπιπτόντως, όχι απλά δεν απαξιώνει, αλλά λέει ότι αποτελεί «το πιο καθολικό, δημοκρατικό και αντιπροσωπευτικό όργανο της διεθνούς κοινότητας»! Και συνεχίζει λεγοντας ότι η Κούβα «είναι πεπεισμένη για την απολύτως αναγκαία ανάγκη να διαφυλάξουμε και να ενισχύσουμε τον ΟΗΕ, καθιστώντας τον ταυτόχρονα πιο δημοκρατικό, αποτελεσματικό και πιο κοντά στους λαούς.»
Είναι προφανές νομίζω ότι οι σύντροφοι της Κούβας «ρεφορμίζουν». Κάτι το «κλείσιμο στο μάτι» στην «ιμπεριαλιστική Κίνα» και στους Brics από την μια, κάτι η επίκληση στην σημασία του ΟΗΕ και στο «άνοιγμα των αγορών»…έχουν αρχίσει να ξεστρατίζουν οι σύντροφοι. Μη γελιέστε, θα έρθει η ώρα που θα τους κατηγορεί ευθέως για ρεφορμισμό ο «Μήτσος ο Σφυροδρέπανος», την ώρα που θα πίνει ντόπιο αντικαπιταλιστικό τσίπουρο στην τάδε λαϊκή εκδήλωση και πριν χορέψει ένα παλικαρίσιο ζεϊμπέκικο!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου