Ο λαός όλα ΔΕΝ τα μπορεί (aka: Το Σύμπαν δεν συνωμότησε — οι ΗΠΑ ναι!)

Ο λαός όλα ΔΕΝ τα μπορεί 
(aka: Το Σύμπαν δεν συνωμότησε — οι ΗΠΑ ναι!)

Το παρών κείμενο, ξεκινά ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ένα προηγούμενο κειμένου που ασχολήθηκε με το τι πραγματικά συνέβη στην Βενεζουέλα την νύχτα της απαγωγής Μαδούρο, προφανώς με βάση τα γνωστά στοιχεία του τότε. (https://notanotherleft-ish-blog.blogspot.com/2026/01/o.html)
Στο μεταξύ, έχουν προστεθεί πολλά παραπάνω δεδομένα που καταρρίπτουν το αφήγημα των πρώτων ωρών, ότι «δεν έπεσε ούτε μια σφαίρα», που στην πραγματικότητα προσπαθούσε να πλασάρει το αφήγημα ότι η κυβέρνηση Μαδούρο ήταν αρκούντως διεφθαρμένη και χωρίς λαϊκή υποστήριξη, ώστε να εξηγεί την υποτιθέμενη έλλειψη αντίστασης από πλευράς της. (https://notanotherleft-ish-blog.blogspot.com/2026/01/blog-post.html)

Το κύριο πρόβλημα όμως, δεν είναι η ερμηνεία μιας σειράς συμβάντων, έστω βιαστικής και επηρεασμένης από το κλίμα των πρώτων ωρών. Το πρόβλημα αυτής και μιας σειράς άλλων διαπιστώσεων και θέσεων της τρέχουσας «δυτικής αριστερής σκέψης» σε διεθνή ζητήματα που προκύπτουν, είναι η πρόθεση/προδιάθεση της επιλογής «βολικών ερμηνειών» της κάθε πλευράς/φράξιας εντός του κινήματος. Προφανώς, ούτε ο γραφών εξαιρείται από αυτό, ούτε πιστεύει ότι υπάρχει μια τόσο «αντικειμενική πραγματικότητα» που κάποιοι μπορούν να ιδωθεί χωρίς «ιδεολογικά φίλτρα».

Επειδή ακριβώς η πρόθεση μετράει και δείχνει πολιτικές λογικές, θα ασχοληθούμε κυρίως με αυτό στο παρών κείμενο και όχι πόσο «αμαχητί» απήχθη ο Μαδούρο (που μέρα με την μέρα αποδεικνύεται ότι δεν ήταν και τόσο αμαχητί). Και κυρίως, η πρόθεση είναι να διερευνήσει την «ροζ κλωστή» (διότι κόκκινη δεν είναι) που συνδέει τις κυρίαρχες στάση στο εσωτερικό εης δυτικής αριστεράς, με αντίστοιχα πρόσφατα παραδείγματα σε Ιράν, Παλαιστίνη και όχι μόνο (στην πραγματικότητα, και η κυρίαρχη «αριστερή» στάση στο Ουκρανικό, έχει την μήτρα της στις ίδιες λογικές, απλά δεν μοιάζει τόσο «ομοειδής» όσο οι άλλες). Αν και αυτό θα γίνει σε επόμενη ανάρτηση.

Γιατί λοιπό για κάποιους, ο Μαδούρο θα «έπρεπε» να έχει απαχθεί αμαχητί, σε βαθμό να «σταυρώνουν τα δάκτυλα» να συνέβη έτσι? Η προδιάθεση για κάτι τέτοιο, προκύπτει από δυο ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ αντίθετες λογικές μέσα στο κίνημα. Μια «δεξιά» και μια «(υπερ)αριστερή». Στο παρών, θα ασχοληθούμε  αρχικά με την δεύτερη. Συνοπτικά, είναι η λογική του «ο λαός όλα τα μπορεί (αν θέλει)». Παραλλαγές αυτής είναι το «ο λαός (μόνο) σώζει τον λαό» κλπ και γεωπολιτικά καταλήγει το ΠΑΣΟΚικό σύνθημα των 80s: «οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες»!

Στην θεωρία, μοιάζει πολύ αγνή λογική και γεμάτη εμπιστοσύνη στις μάζες. Και πολύ μαχητική επίσης και πούρα «ταξική», όσο και αν «ο λαός» είναι διαταξική έννοια (αλλά για τις ανάγκες της κουβέντας ας υποθέσουμε ότι ο «λαός» είναι τα εργατικά/κλπ στρώματα που ωφελούνται από την κοινωνική αλλαγή). Στην πράξη όμψς, είναι το εντελώς αντίθετο. Αυτό που πραγματικά λέει αυτή η θεώρηση, είναι ότι η κοινωνική αλλαγή βρίσκεται απλά στο επίπεδο των προθέσεων. Δεν υπάρχουν κατάλληλες ή μη υλικές προϋποθέσεις, δεν υπάρχουν όρια στο τι μπορεί να πετύχει ο λαός, άμα «το θέλει». Άρα και κάθε αποτυχία, είναι απλά ζήτημα θέλησης, ορθών θέσεων, σωστής γραμμής κοκ. Κάθε αποτυχία ΕΞΩ βεβαίως. Διότι στο εσωτερικό το πάμε «από επιτυχία σε επιτυχία» (του συστήματος βέβαια), αλλά εδώ μέσα δεν φταίει η γραμμή αλλά ο κόσμος που "δεν (μας) καταλαβαίνει"!

Χονδρικά, αν αυτή η λογική ήταν βιβλίο ψυχολογίας, θα ήταν σαν αυτά τα βιβλία αυτοβελτίωσης που κατακλύζουν τα ράφια των βιβλιοπωλείων (συνήθως σε έκπτωση!) με τίτλους «Πίστεψε στον εαυτό σου», «Γίνε αυτό που ονειρεύεσαι: 10 βασικά βήματα» κλπ. Είναι τέλος πάντων η «αριστερή» εκδοχή του Κοέλιο και του «Αν θες κάτι πάρα πολύ, το Σύμπαν θα συνωμοτήσει για να συμβεί», αλλά σε πολιτική ή και γεωπολιτική version! Βέβαια, πιθανά αν είσαι μια μικρή λατινοαμερικάνικη χώρα, μπορεί αντί να συνωμοτεί το σύμπαν υπέρ σου, να συνωμοτεί ο Αμερικάνικος Ιμπεριαλισμός εναντίων σου και να «κερδίζει», αλλά αυτό είναι μια μικρή λεπτομέρεια που δεν επιτρέπεται να χαλάσει μια τόσο όμορφη πολιτική φαντασίωση!

Στην πραγματικότητα, αυτή η λογική δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΙΣ ΜΑΖΕΣ.  Οπουδήποτε υπάρχει κίνηση «αλλαγής πορείας», ασχέτως του περιεχομένου και αν συμφωνεί κανείς με αυτό, το πρώτο πράγμα που τις «μαθαίνει» είναι ότι για κάθε σφαλιάρα που τρώνε, είναι πρώτα και κύρια ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥΣ. Αν ο λαός ΟΛΑ τα μπορεί, τότε κάθε τι που δεν μπόρεσε, είναι ευθύνη του, διότι αφορά συνθήκες που μπορούσε να ελέγξει/αλλάξει. Η κυβέρνηση που επέλεξε, δεν είναι αρκετά επαναστατική, ή είναι διεφθαρμένη και άρα την «ανέχεται» (άρα πάλι φταίει). ΟΙ μεταρρυθμίσεις που κάνει είναι «μισιακές»….αν ήθελε θα μπορούσε να είναι πλέριες. Η αντίσταση που προέβαλε, δεν ήταν παλλαϊκή, αν ήταν θα κατέρριπτε F35 με Καλάσνικοφ…ή ακόμα καλύτερα, θα είχε ήδη δημιουργήσει τα δικά του “Bolivar 35+” για να τα καταρρίπτει!

Τι κάνει στην πραγματικότητα αυτή η λογική? Αριστερή Χριστομάθεια. Κάθε πραγματικό πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει ένας λαός για να καταλήξει σε μια επαναστατική προοπτική οικοδόμησης της εξουσίας του, θα το λύσει ΟΤΑΝ την κατακτήσει. Ρωτάς πανέξυπνους, διαβασμένους συντρόφους με εμπειρία σε αγώνες, «απλές» ερωτήσεις του τύπου: «Όταν έρθει η ώρα της λαϊκής εξουσίας και εξέγερσης, στην (λογικά) ΝΑΤΟική επέμβαση που θα ακολουθήσει, θα πετάξουμε F16 τρεις γενιές πίσω με καύσιμα της EXXON MOBILE? Θα τα καθοδηγούν δυτικά ραντάρ ενταγμένα στο ΝΑΤΟικο πρότυπο, βασιζόμενα στο αμερικανικό GPS και στους δυτικούς Δορυφόρους? Μπας και θα μας πουλήσουν και τα ανταλλακτικά για να τους πολεμάμε? Δεν θα μας τζαμάρουν τα ραντάρ (λέγε με Κύπρος)?» Τι απαντάνε (με πανομοιότυπες φράσεις): «Όταν έρθει εκείνη η ώρα, θα τα βρούμε και τα όπλα και τα καύσιμα και όλα»!

Δηλαδή, την «κρίσιμη ώρα» θα βρεθούν συμμαχίες (πιο πριν είναι «επιλογή ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου»…σε λίγο αυτό), θα πέσουν αεροπλάνα, αντιαεροπλάνα, κλπ από τον ουρανό (κατασκευασμένα από προλεταριακές κολεχτίβες κατά προτίμηση) και οι φλογεροί επαναστάτες θα μπουν σε αυτά και σε dt θα μάθουν να τα λειτουργούν και θα υπερασπιστούν την επανάσταση. Αντί για GPS, ραντάρ κλπ θα έχουν σήματα καπνού, περιστέρια και «με τα άστρα οδηγό» (το βράδυ)! Τέλος πάντων, ο λαός «αν θέλει όλα τα μπορεί». Αν δεν μπορέσει, τότε είτε δεν το ήθελε αρκετά, είτε η γραμμή ήταν ρεφορμιστική (διάβαζε: δεν μας επέλεξαν ως καθοδήγηση!).

Εν κατακλείδι? Η θεωρία αυτή, είναι και αυτή που δεν δέχεται κανέναν «συμβιβασμό», κανένα «ενδιάμεσο βήμα» προς μια πορεία. Έχει τόση «εμπιστοσύνη» στον λαό, που θεωρεί δεδομένο ότι οποιαδήποτε ενδιάμεση κίνηση των μαζών, είναι a priori συμβιβασμός, ο λαός θα «ξεγελαστεί», «προδοθεί», προσδεθεί στο άρμα κάποιου άλλου (οπότε καλύτερα ας μείνει στο υπάρχων…”the devil you know" που λένε και στην ιδιαίτερη πατρίδα μας στο Alabama) κλπ.

Μάλιστα συχνά χρησιμοποιεί το επιχείρημα, ότι σε οποιαδήποτε απόπειρα ενός αδύναμου έθνους/λαού να «συνεργαστεί» με κάποια αντίπαλη πλευρά του τωρινού του επικυρίαρχου (που όλως τυχαίως είναι πάντα οι ΗΠΑ/ΝΑΤΟ), ο αντικειμενικός συσχετισμός (και ανισομετρία) δύναμης θα τον θέσει υπό καθεστώς υποτέλειας και εξυπηρέτησης των συμφερόντων της (απέναντι) πλευράς αυτής (πράγμα που βεβαίως ήδη κάνει, οπότε τσάμπα κόπος να κάνουμε τόση φασαρία και να πάρουμε τόσα ρίσκα για να πέσουμε σε «μια από τα ίδια»!).

Αλλά βεβαίως, αυτός ο αντικειμενικός αρνητικός συσχετισμός θα «εξαφανιστεί» από την λαϊκή θέληση, την κρίσιμη ώρα της εξέγερσης για την λαϊκή εξουσία. Επίσης, όλως περιέργως, αυτός ο αρνητικός συσχετισμός δεν θα παίξει κανέναν ρόλο στο εσωτερικό της χώρας αυτής, ΜΕΧΡΙ να φτάσει στην πολυπόθητη λαϊκή εξουσία και να την στεριώσει. Δεν θα χρειαστεί καμία «βοήθεια» απ΄έξω. Πράγμα που είναι πολύ λογικό, μιας και δεν θα υπάρξουν ενδιάμεσα βήματα, στάδια, κλπ για να μας πάρουν χαμπάρι! Θα τους την φέρουμε των «κουτόφραγκων» (της ΕΕ) και θα «πιάσουμε αμερικανάκια» τα…Αμερικανάκια!

Άρα, πως κολλάνε όλα τα παραπάνω, με το «δεν έπεσε ούτε σφαίρα»? Μα πολύ απλά, διότι αν όντως δεν έπεσε, τότε δυο είναι τα τινά. Είτε στην Βενεζουέλα δεν έχουν προχωρήσει οι απαραίτητες επαναστατικές διαδικασίες ώστε ο λαός («που όλα τα μπορεί»…μη τα ξαναλέμε) να μπορεί να αποκρούσει την ιμπεριαλιστική επίθεση και περικύκλωση, είτε η ηγεσία του τα είχε βρει ήδη με τους Αμερικάνους και «παρέδωσε» τον Μαδούρο ως εξιλαστήριο θύμα. Τα επιχειρήματα αυτά παίζουν εναλλάξ και παράλληλα, κατά το δοκούν. Γίνονται και κάτι επικλήσεις σε εντελώς άσχετα (με την παρούσα περίπτωση) «παραδείγματα» του τύπου «Κόλπος των Χοίρων» και χρησιμοποιείται και ως «έξτρα απόδειξη» της προσυνεννόησης, η στάση της τωρινής μεταβατικής ηγεσίας της Βενεζουέλας, απέναντι στις απαιτήσεις Τραμπ. Και μάλιστα καταπίνοντας αμάσητη ΚΑΘΕ ΦΡΑΣΗ που ξεστομίζει ο Τραμπ, ο οποίος προφανώς έχει πιεί το νερό της αλήθειας στο συγκεκριμένο ζήτημα!

Νάτος λοιπόν ο «κινηματικός Κοέλιο». Αν όντως ο λαός της Βενεζουέλας ήταν στα κάγκελα και το Σύμπαν δεν υποκλίθηκε στην «λαϊκή θέληση», αν δεν «συνωμότησε» υπέρ της, τότε συνωμότησε η κυβέρνηση της Βενεζουέλας εναντίων του. Τρίτη εκδοχή δεν υπάρχει!

Με βάση τον συλλογισμό αυτόν, αποκλείεται να «λύγισε» η τωρινή κυβέρνηση, υπό το βάρος τόσο της ασύμμετρης εξωτερικής απειλής και της «προειδοποιητικής» επίθεσης που δέχτηκε, όσο και του εμπορικού/οικονομικού αποκλεισμού που την έχει γονατίσει. Διότι αν ήταν αρκούντως επαναστατική και ο λαός «στις επάλξεις», δεν θα ένιωθε την ανάγκη να το κάνει. Υποθέτω ότι οι Κουβανοί ήταν επαναστάτες του γλυκού νερού που χρειάστηκαν το Σοβιετικό Ναυτικό και την απειλή πυρηνικών πυραύλων για να σπάσουν τον Ναυτικό αποκλεισμό των ΗΠΑ το 1967, σε πολύ καλύτερες γεωπολιτικές συνθήκες. Τον ΝΑΥΤΙΚΟ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ, όχι το οικονομικό εμπάργκο, που συνεχίζεται για πάνω από μισό αιώνα!

Ο Κάστρο δεν έκανε τις απαραίτητες «σοσιαλιστικές μεταρρυθμίσεις» ώστε να μην έχει την ανάγκη «της διεθνούς αγοράς» για μια σειρά από αγαθά, με αποτέλεσμα οι μπριγάδες στην Κούβα να πηγαίνουν σε αυτήν ακόμα και «τετριμμένα» βιομηχανικά/καταναλωτικά αγαθά για τις δυτικές μας κοινωνίες. Δεν προώθησε την σοσιαλιστική παραγωγή στην βιομηχανία με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην κυκλοφορούν στην Κούβα ακόμα και σήμερα αμερικανικά αμάξια της δεκαετίας του 60, που λειτουργούν «με πατέντες»! Και μετά το 90 να πέσει στην ΄….ανάγκη της «ιμπεριαλιστικής Κίνας» για να χτίσει υποδομές, σύγχρονα ΜΜΜ κλπ κλπ. Και βεβαίως, ήταν αρκετά συμβιβασμένος, ώστε να ανέχεται την παρουσία ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ, με καθεστώς ξένου εδάφους! Που το παίζει και επαναστάτης!

Θα ανεχόταν κάτι τέτοιο ο Στάλιν (κλασική ατάκα επανασταταράδων)? Εντάξει, χρειάστηκε κάτι δυτικά «ιμπεριαλιστικά» τανκ ένα διάστημα για να αντέξει την επίθεση των εξελιγμένων Γερμανικών Panzer και Tiger μέχρι να παράξει τα εξελιγμένα T-34. Εντάξει υπέγραψε ένα Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ για να κερδίσει χρόνο (και «χώρο») πριν δεχτεί την Γερμανική επίθεση. Εντάξει συμφώνησε σε μια Γιάλτα μετά…αλλά όλα αυτά δεν ήταν «συμβιβασμοί», ήταν απλές ευφυείς τακτικές κινήσεις…συμβιβασμούς κάνουν μόνο «οι άλλοι». Οι επαναστάτες κάνουν μόνο έξυπνες τακτικές κινήσεις που πιάνουν κορόιδο «τους άλλους» που δεν κερδίζουν τίποτα από αυτές….είναι γνωστά αυτά!

Για να σοβαρευτούμε. Το ΚΥΡΙΟ είναι, ότι άνθρωποι που ορκίζονται στον διαλεκτικό υλισμό, την σχέση κύριου δευτερεύοντος, τις αντικειμενικές υλικές συνθήκες κλπ, στην περίπτωση της (ΚΑΘΕ) Βενεζουέλας, προκρίνουν (εώς: βλέπουν ΜΟΝΟ) τον υποκειμενικό παράγοντα της «θέλησης».

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ δυτικές κυρώσεις στην Βενεζουέλα, ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ οι τελευταίες πιο έντοντες (από Τραμπ και τον «δημοκράτη» Ομπάμα παρακαλώ), ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ αραγμένος ο Στόλος των ΗΠΑ έξω από την Βενεζουέλα (για «show» υποθέτω), EKATON ΠΕΝΗΝΤΑ ΕΝΑΕΡΙΑ ΜΕΣΑ για επίθεση στο Καράκας….αλλά ο καθοριστικός παράγοντας της (υποτιθέμενης) τωρινής στάσης της κυβέρνησης της Βενεζουέλας, είναι ότι δεν είναι αρκούντως επαναστατική…που μπορεί να μην είναι, αλλά το κύριο είναι αυτό?

Α ναι…και ότι δεν βοήθησαν οι Κίνα και Ρωσία. Ειδικά οι δεύτερη, που δεν έχει πως να «σκοτώσει» (μεταφορικά και κυριολεκτικά) τον χρόνο της στην Ουκρανία! Άλλωστε, η πιο κοντινή της ναυτική βάση, είναι στο……. Καλίνινγκραντ…ένα τσιγάρο δρόμος δηλαδή (και επίσης: κυκλωμένο από το ΝΑΤΟ)! Ακόμα χειρότερη η στάση της Κίνας, που έχει και πιο κοντινή βάση, στο…Ream της Καμπότζης, μόνο 17.000 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή και 23.000 χιλιόμετρα σε ναυτική γραμμή (και δύο ωκεανούς μακριά, σιγά τα λάχανα)! Οι οποίες βεβαίως ΑΝ είχαν βοηθήσει, θα ήταν απόδειξη ότι «οι ιμπεριαλιστές, την Γη ξαναμοιράζουν» και η Βενεζουέλα είναι μαριονέτα τους. Δεν βοηθάνε? Ε είναι συνυπαίτιες και απόδειξη ότι έχουν «μοιράσει» τις σφαίρες επιρροής με τις ΗΠΑ! 

Πάω και στοίχημα άλλωστε, ότι οι περισσότεροι θιασώτες του "η Ρωσία τους πούλησε" (Βενεζουέλα, Ιραν, Συρία κλπ...διαλέξτε και πάρτε), είναι σχεδόν οι ίδιοι που αποφαίνονται ότι "ο Στάλιν πούλησε το ελληνικό αντάρτικο". Που βεβαίως αν ΔΕΝ το είχε "πουλήσει" (δηλαδή αν είχε κατεβάσει τον Κόκκινο Στρατό στην Αθήνα), θα έκανε "εξαγωγή επανάστασης" και σοσιαλιμπεριαλισμό!
Κοινώς, λεμονάδα δε θέτε, πορτοκαλάδα δε θέτε, τι θέτε?

Που αποσκοπούν όλες αυτές οι «διαπιστώσεις»? Από ανθρώπους που υποτίθεται έχουν ως εργαλείο ανάλυσης τους την «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης»?

ΣΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ «ΚΑΝΕΙ ΤΖΙΖ» στις δυτικές κοινωνίες/χώρες. Ειδικά τις εξαρτημένες, που για κάποιους επανασταταράδες δεν είναι εξαρτημένες, αλλά ....«αλληλεξαρτημένες» (!!!), άρα που να τρέχεις…..πολέμα καλύτερα «τον διάβολο που ξέρεις» μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες (απ’ έξω κατά προτίμηση, ασχέτως που κάνεις ότι μπορείς για να μην ωριμάσουν ούτε εκεί). Ο καθένας προτεραιότητα να δίνει στον «εσωτερικό ταξικό εχθρό στην χώρα του» (άλλη μπαρούφα και αυτή…άλλη ώρα όμως), οικονομίστικη πάλη όσο (δεν) φτάνει ο βούρδουλας του διεθνούς χωροφύλακα, θεωρία στο τσιπουράδικο και στα «αχτίφ»…και την κατάλληλη στιγμή να είμαστε «έτοιμοι να αναλάβουμε τα ηνία της επαναστατημένης κοινωνίας» (που κατά τα άλλα εμπιστευόμαστε)!

ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΕΔΩ Η ΠΛΑΚΑ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ. Και ζούμε αυτό που ζούμε, που αν συνεχίσουμε έτσι, θα είναι απλά «σκηνές από τα προσεχώς» που θα ζήσουμε στο μέλλον. Που θα κάνει το παρών να μοιάζει σαν κινηματογραφικό trailer με λογοκριμένες τις σκηνές σκληρού πορνό και gore που θα δεις στην ταινία! Σε μια ταινία που είμαστε οι ίδιοι ΚΟΜΠΑΡΣΟΙ (και ας καμωνόμαστε τους πρωταγωνιστές) και θεατές ταυτόχρονα και έχουμε κόψει ήδη εισιτήριο για να την δούμε. Και ως γνωστόν «μετά την απομάκρυνση από το Ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται»!