Εδώ και μια βδομάδα, η κουβέντα για τους λόγους της επίθεσης των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, καθώς επίσης και τον «κινηματογραφικό» τρόπο που συνέβη και τα αποτελέσματα αυτής, κρατά αμείωτη στο «αριστερό» διαδίκτυο. Την ίδια στιγμή, η συνεχής ροή των διεθνών εξελίξεων, η Δυτική «Αυτοκρατορίας» που επιτίθεται σε κάθε μέτωπο με μπροστάρηδες τις ΗΠΑ, διευρύνει την (γεω)πολιτική κουβέντα. Όμως ανεξαρτήτως «αφορμής», σε τελική ανάλυση η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από μερικά ερωτήματα/θέσεις όπου συνήθως η πραγματικότητα μπαίνει σε μια προκρούστεια κλίνη, ώστε να επιβεβαιώσει «κινηματικά/αριστερά» θέσφατα, που στην πραγματικότητα απομακρύνουν την βάσανο της δημιουργίας μιας κινηματικής λογικής βασιζόμενης στα σύγχρονα πραγματικά δεδομένα.
Η σημερινή «δυτική αριστερά της ήττας», έχει αντικαταστήσει την «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης», με έναν τσελεμεντέ βολικών τσιτάτων, που την ξαλαφρώνουν από το να πάρει πραγματικές θέσεις πάλης. Θέσεις που, αντί να βάζουν πραγματικά καθήκοντα στον εαυτό της και στην κοινωνία, είτε τα μεταθέτουν σε ένα απροσδιόριστο μέλλον βολικών συνθηκών, είτε περιμένουν από άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, αλλά βεβαίως με ντούρο «επαναστατικό και ασυμβίβαστο τρόπο». Τολμώ να πω επίσης, ότι αυτή η στάση των περισσοτέρων, συνάδει και με την πραγματική οικονομική και κοινωνικοταξική τους κατάσταση ως ευνοημένων «πολιτών του δυτικού ιμπεριαλισμού» και συχνά και ως «έχοντες να χάσουν κάτι παραπάνω από τις αλυσίδες τους», άμα η σύγκρουση αποκτήσει πραγματικό επίδικο και το σύστημα πάψει να κάνει πως (μας) «μαλώνει»!
Το παρόν κείμενο, με ΑΦΟΡΜΗ τα τελευταία συμβάντα στην Βενεζουέλα, θα προσπαθήσει αρχικά να αποκαταστήσει τι πραγματικά γνωρίζουμε ότι συνέβη (προφανώς με τον αναπόφευκτο υποκειμενισμό του γράφοντος), για να εστιάσει στην συνέχεια στο ΓΙΑΤΙ η «ανάγνωση» τους από το μεγαλύτερο μέρος του κινήματος, είναι τέτοια ώστε να εξηγεί την προηγούμενη παράγραφο. Όπως ειπώθηκε εξαρχής, οι ίδιες απόψεις/ερμηνείες ανακυκλώνονται σε κάθε κουβέντα τέτοιου τύπου, είτε αυτή αφορά το Ιράν, την Ουκρανία-Ρωσία, την Παλαιστίνη κλπ. Θα παρουσιαστεί σε δύο μέρη. Το πρώτο κυρίως επιχειρησιακό με πολιτικές αιχμές (το παρών δηλαδή) και το δεύτερο κυρίως πολιτικό με “υπενθυμίσεις” από το παρών.
Στο ζήτημα της Βενεζουέλας λοιπόν, η κουβέντα επικεντρώθηκε σε τρία βασικά ζητήματα. Το αν η (σαφώς: μεγάλη) επιτυχία της Αμερικανικής επιχείρησης στηρίχθηκε με κάποιον τρόπο «εκ των έσω» και ως συνέχεια/συνέπεια αυτής, αν η (προσωρινή?) αλλαγή σκυτάλης στην διοίκηση της χώρας και οι μετέπειτα εξελίξεις συνδιαλλαγής με τις ΗΠΑ (στον βαθμό που αυτή υπάρχει ή θα υπάρξει) αποτελούσαν κάτι προαποφασισμένο, που άρα «αποδεικνύει» και την θέση περί προδοσίας/συνεννοήσης στην αιχμαλώτιση του Μαδούρο.
Το τρίτο ήταν το «κλασικό»: Τι έκαναν η Ρωσία-Κίνα, το οποίο θα ασχοληθούμε κυρίως στο κομμάτι που αφορά το πολιτικό σκέλος. Βεβαίως, υπάρχουν και αντικειμενικά δεδομένα, που οι «επαναστάτες του Civilization» δεν μπορούν να αντιληφθούν. Για τους λάτρεις της Γεωγραφίας, η πιο κοντινή ρωσική βάση στην Βενεζουέλα είναι το…..Καλίνινγκραντ και η πιο κοντινή Κινεζική είναι στο Ream της Καμπότζης. Δύο ωκεανούς μακριά δηλαδή! Αντιστοίχως, ο στόλος αποκλεισμού των ΗΠΑ, κινούνταν στα όρια των διεθνών υδάτων, δηλαδή περίπου 150-200 χιλιόμετρα από τις ακτές της Βενεζουέλας, ενώ διαθέτει τουλάχιστον άλλες 5 βάσεις στην γύρω περιοχή. Κανονικά, για έναν φυσιο-λογικό άνθρωπο, η κουβέντα θα μπορούσε να σταματήσει εκεί, αλλά οι «επαναστάτες» συνήθως έχουν αντιρρήσεις σε τόσο «απλά» δεδομένα. Οπότε θα το δούμε στην πορεία.
Επανέρχομαι λοιπόν στα δύο πρώτα επιχειρήματα που αφορούν το «εσωτερικό» της Βενεζουέλας. Εν αρχή λοιπόν, από ένα πρώιμο ερασιτεχνικό βίντεο μερικών sec που (υποτίθεται ότι) δείχνει ελικόπτερα να πετούν ανενόχλητα πάνω από το Καράκας, ακόμα και άνθρωποι που δεν έχουν δει άλλο πολεμικό βίντεο στην ζωή τους (κυρίως αυτοί), έκριναν ότι «δεν έπεσε σφαίρα» και άρα το όλο ματς ήταν σικέ. Στην πορεία, αυτή η θέση διανθίστηκε με απόψεις περί αντιαεροπορίας που «κοιμήθηκε», αεροπλάνων που δεν σηκώθηκαν στον αέρα, φορητών αντιαεροπορικών που δεν βλήθησαν κοκ. Θα γίνει μια προσπάθεια να αποδομηθούν αυτά τα «δεδομένα», τα οποία δεν αναιρούν την πιθανότητα η αμερικανική επιχείρηση να είχε όντως βοήθεια και από τα μέσα (είναι άλλωστε το πιο σύνηθες), αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει «προφανής απόδειξη» αυτού και ειδικά (όπως υπονοούν κάποιοι) σε ανώτατο επίπεδο. Και αυτό θα γίνει και με βαση τα επιχειρησιακά δεδομένα που ξέρουμε ήδη και μεταγενέστερα με πολιτικά επιχειρήματα.
Δεν έπεσε ούτε σφαίρα λοιπόν. Και οι Αμερικάνοι κινήθηκαν εκ του ασφαλούς. Τι μάθαμε από τους ίδιους τους Αμερικάνους? Αρχικά ότι χρησιμοποίησαν 150 αεροπλάνα και ελικόπτερα, χωρίς καν να μετράμε τα drones, πλοία υποστήριξης κοκ. Όπως οι ίδιοι είπαν: «Είχαν αεροπλάνα και μέσα που προέβλεπαν κάθε σενάριο σε κάθε κατεύθυνση». Μόνο στην επιχείρηση σύλληψης του Μαδούρο, αποδείχτηκε ότι συμμετείχαν 12 ελικόπτερα. Αναλυτικότερα χρησιμοποιήθηκαν:
F-22 Raptor: Κρατούν τον ουρανό κλειστό, πετώντας αόρατα και έτοιμα να καταρρίψουν όποιο εχθρικό αεροπλάνο απογειωθεί.
F-35 Lightning II: Αεροσκάφοι πρώτου πλήγματος: μπαίνουν πρώτα βαθιά σε εχθρικό χώρο, χτυπούν κρίσιμους στόχους με ακρίβεια χωρίς να εντοπίζοναι εύκολα και ταυτόχρονα συλλέγουν και μοιράζουν εικόνα στα υπόλοιπα μέσα.
F/A-18 Super Hornet
Χτυπούν επιλεγμένους στρατιωτικούς στόχους και, αν χρειαστεί, πλήττουν συστήματα αεράμυνας με ειδικά όπλα. Συγκεκριμένα, είτε πυραύλους AGM-88 HARM που ακολουθούν τις εκπομπές ραντάρ και χτυπάνε την πηγή, είτε την τελευταία εξέλιξη τους, τους AGM-88E AARGM που μπορούν να ακολουθήσουν τέτοιους προς τον στόχο ακόμα κι αν το ραντάρ σβήσει (όπως δηλαδή κάνουν συνήθως τα κινητά αντιαεροπορικά τύπου BUK για να προστατεύονται). Υπάρχουν φωτό από τουλάχιστον 3 BUK χτυπημένα, το ένα σε εμφανή θέση μάχης. Υπάρχει επίσης πρόσφατο βίντεο που δείχνει σε πραγματικό χρόνο το χτύπημα που δέχεται ένα τέτοιο ρωσικού BUK.
EA-18G Growler
Μπλοκάρουν τα ραντάρ και επικοινωνίες εκπέμποντας ισχυρές παρεμβολές, ώστε η άμυνα να μη βλέπει καθαρά και το αντιαεροπορικό να βλέπει «πολλαπλούς στόχους» για να μην ξέρει σε ποιόν να κεντράρει και ποιος είναι πραγματικός στόχος και ποιος fake.
B-1B Lancer
Εκτοξεύουν πυραύλους από μεγάλη απόσταση, καταστρέφοντας υποδομές χωρίς να πλησιάζουν επικίνδυνα.
E-2D Hawkeye
Βλέπουν από ψηλά όλο το πεδίο με το ραντάρ τους και κατευθύνουν ποιο αεροσκάφος πάει πού.
Αναγνωριστικά drones (ISR)
Παρακολουθούν κινήσεις στο έδαφος για ώρες και στέλνουν ζωντανή εικόνα και στόχους.
Apache
Ρίχνουν ρουκέτες και πυρά ακριβείας στο έδαφος για να καθαρίσουν δρόμους και σημεία αντίστασης. Υπάρχουν πολλαπλά βίντεο πλέον, που δείχνουν τέτοια ελικόπτερα να βάλουν εναντίων στόχων με πολλαπλές ρουκέτες.
Chinook / MH-47
Μεταφέρει βαριά φορτία και ειδικές δυνάμεις, μπαίνοντας και βγαίνοντας γρήγορα από τον στόχο.
Black Hawk
Μετακινεί μικρότερες ομάδες και παρέχει ευέλικτη υποστήριξη κοντά στο σημείο δράσης.
Ιπτάμενα τάνκερ (KC-135 / KC-46)
Δίνουν καύσιμα στον αέρα, ώστε όλα τα άλλα αεροσκάφη να μείνουν περισσότερη ώρα στην επιχείρηση.
Για τους λάτρεις της «στατιστικής» επίσης, η Βενεζουέλα έχει περίπου 30-35 ετοιμοπόλεμα αεροπλάνα, κάποια εξ’αυτών πολύ παλιά, έχει ακόμα και …F-16 που βεβαίως ελάχιστα μπορούν πλέον να πετάξουν λόγω των αμερικανικών κυρώσεων και σταματήματος της εισαγωγής ανταλλακτικών για αυτά. Τα υπόλοιπα «σκυλεύονται» ως πηγή ανταλλακτικών, ακριβώς για να κρατάνε στον αέρα τα λίγα που πετούν ακόμα. Εννοείται, κανένα δεν είναι αναβαθμισμένο στις σύγχρονες εκδόσεις τους. Αυτό ανοίγει και μια ενδιαφέρουσα κουβέντα για όσους ονειρεύονται «λαϊκές εξεγέρσεις και εξουσίες» με ίδια μέσα και δη τα μέσα αυτού που θα πρέπει να αντιπαρατεθείς για να την κατακτήσεις!
Τα πιο σύγχρονα αεροπλάνα που διαθέτει, είναι τα Ρωσικά Su-30MK2V που έχουν παραδοθεί πάνω από μια δεκαετία και αριθμούν γύρω στα 22 με 24 και βεβαίως είναι 4ης γενιάς και δεν ματσάρουν στον αέρα τα 5ης γενιάς αμερικανικά F22 και F35 (ουτε τα 4.5 γενιάς F-18 και EA Growler). Μόνο στην συγκεκριμένη αμερικανική επιχείρηση, χρησιμοποιήθηκαν 25-30 αεροπλάνα 5ης γενιάς αεροπλάνα από πλευράς των Αμερικανών (χώρια τα υπόλοιπα), δηλαδή σχεδόν όσο το σύνολο της αξιόμαχης Βενεζολάνικης αεροπορίας!
Οπότε, για να το κάνουμε πιο δίφραγκα. Η αεροπορία της Βενεζουέλας, έχει ετοιμοπόλεμα σχεδόν τα μισά από τα αεροπλάνα που μπορεί να φέρει πάνω του το αεροπλανοφόρο USS Gerald R. Ford (δηλαδή το πιο μεγάλο και σύγχρονο της κλάσης του) που μετέχει στον αποκλεισμό (μαζί με καμιά δεκαριά άλλα πλοία), ήτοι 75-90 και σχεδόν το 1/4 όσων χρησιμοποίησαν οι ΗΠΑ. Τα δε πιο σύγχρονα αεροπλάνα της, ακόμα και αν υποθέσουμε πως ήταν όλα συγκεντρωμένα στην ευρύτερη περιοχή του Καράκας, είναι ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ λιγότερα σε αριθμό με τα «μιας γενιάς πάνω» αμερικανικά που συμμετείχαν στην επιχείρηση, χωρίς να υπολογίζουμε τα υπόλοιπα (ή τα drones που περιπολούσαν στις παραλιακές βάσεις, ακριβώς για να τα χτυπήσουν στο έδαφος αν βγουν από τα bunkers…οι Ρώσοι είχαν πρόσφατη πικρή εμπειρία).
Για κάποιους, το γεγονός ότι η Βενεζολάνικη αεροπορία, δεν ρισκάρισε το σύνολο του αεροπορικού στόλου της και ότι πιο «σύγχρονο» έχει, σε ένα dog fight στον αέρα, σε μια επιχείρηση που κράτησε μόνο δυόμιση ώρες, είναι απόδειξη «δουλείας εκ των έσω». Η αεροπορία της Βενεζουέλας, έπρεπε να μπει σε μια μάχη «τυφλή», μιας και υπάρχουν βίντεο που δείχνουν ότι τα πρώτα χτυπήματα των ΗΠΑ έγιναν στην βάση Fort Tiuna όπου υπάρχει βίντεο με τα χτυπήματα σε αυτά, χωρίς καν να υπολογίσουμε τα χτυπήματα σε ραντάρ στην …..αεροπορική βάση La Carlota (άκουσον άκουσον!) και στο σύστημα αεροπορικών Logistics του λιμανιού La Guaira, (όπου παρεμπιπτόντως στηρίζει και το σύστημα των αντιαεροπορικών Buk). Έπρεπε λοιπόν να σηκωθούν «τυφλά» (αν δεν τα χτυπούσαν στο έδαφος) για να αντιμετωπίσουν υπέρτερα τεχνολογικά αεροσκάφη, που τα «βλέπουν» πριν αυτά τα δουν και μπορούν να βάλουν πυραύλους από τέτοια «αόρατη» (για αυτά) απόσταση. Και μιλάμε για μια αεροπορία, που πρακτικά δεν έχει πολεμήσει ποτέ της και πουθενά στην ιστορία της, απέναντι σε έναν στρατό που ξεκινά ΚΑΘΕ πόλεμο του με δόγμα την αεροπορική υπεροχή και τον πλήρη καταστολή της αντιαεροπορίας του αντιπάλου πριν βρεθεί με “boots on the ground”. Αν χρειαστεί και να το κάνει…ας ρωτήσουμε και τους Σέρβους επ’ αυτού!
Και όλα αυτά γιατί? Για να πειστούν υπερεπανασταταράδες, ότι δεν υπάρχει Inside job και επειδή άλλωστε ο «λαός όλα τα μπορεί αν θέλει» , αν δεν είναι ντεμέκ επαναστάτες σε τους Βενεζολάνους. Οι «δικοί μας» που φλέγονται από επαναστατική ορμή, θα μπορούσαν να το κάνουν ακόμα και αν πετούσαν μονοπλάνα του 1ου Παγκοσμίου πολέμου άλλωστε. Προς το παρών είναι απασχολημένοι να «καταρρίψουν» το 13ωρο, αλλά κοντοζυγώνει η ώρα της λαϊκής εξουσίσας! Ενώ οι Βενεζολάνοι που ήταν ρεφορμιστές, τα «έκρυβαν»..άρα είτε είναι κιοτήδες είτε είναι «δουλειά από τα μέσα»
Πάμε τώρα στα BUK που δεν πυροβόλησαν (αν και αυτό δεν το ξέρουμε, αλλά ας πούμε ότι είναι έτσι). Διότι ειδικά τα BUK είναι το πιο κατάλληλο μέσο για το χτύπημα στόχων τύπου ελικοπτέρων που πετάνε σε χαμηλό ύψος (δεν είναι το ίδιο κατάλληλο κάθε αντιαεροπορικό για κάθε τύπου στόχο). Η Βενεζουέλα θεωρητικά έχει ΣΥΝΟΛΙΚΑ 6 συστοιχίες BUK και αυτές αγορασμένες σχεδόν προ 15 ετών (γύρω στο 2012 οι τελευταίες). Υποθέτουμε ότι θα έχουν εκσυγχρονιστεί, αν και η ειδησεογραφία των τελευταίων μηνών, μιλούσε για παραδόσεις από Ρωσία ανταλλακτικών αεροπλάνων, αναβαθμίσεων των BUK κοκ γύρω στον Νοέμβρη. Ακόμα και αν αυτά έγιναν σε dt, το να γίνει η προσαρμογή τους πλήρως στο υπάρχων επιχειρησιακό περιβάλλον, το να γίνει εκπαίδευση των πληρωμάτων τους στις αναβαθμίσεις κλπ, θέλει σίγουρα ΜΗΝΕΣ.
Η κουβέντα αυτή, δεν αφορά κυρίως την περίπτωση μας, αλλά θα την «θυμηθώ» στο μέλλον, ας πούμε για υπεραισιόδοξους συντρόφους που νομίζουν ότι επειδή το ΙΡΑΝ παρέλαβε πρόσφατα (πιο) σύγχρονα οπλικά συστήματα από Κίνα και Ρωσία, ότι ξαφνικά τα αρχίσει να τρέμει το Ισραήλ. Την εμπειρία των Ουκρανικού, όπου οι Ουκρανοί πιλότοι χρειάστηκαν «ταχύρυθμα» ενός χρόνου μέχρι να μάθουν να πετάνε τα F16 και ακόμα και σήμερα τα χρησιμοποιούν κυρίως ως «κυνηγούς ρωσικών drones και πυραύλων», προφανώς δεν την γνωρίζουν. Το γεγονός ότι αυτά τα F16 έχουν περισσότερες απώλειες από ΦΙΛΙΑ ΠΥΡΑ άπειρων χειριστών της Ουκρανικής αντιαεροπορίας που χειρίζονταν τα ΔΥΤΙΚΑ αντιαεροπορικά που δεν ήξεραν ακόμα καλά (και ήταν δύσκολο να «παντρευτούν» τα παλιότερα ρωσικά συστήματα με τα πιο καινούργια δυτικά), επίσης. Το γεγονός ότι στην αρχή οι Ουκρανοί ΕΨΑΧΝΑΝ να βρουν ρωσικής τεχνολογίας στρατιωτικό υλικό ΠΟΥ ΤΟ ΗΞΕΡΑΝ για να το ρίξουν άμεσα στην μάχη (ακόμα και αν αφορούσε απλά μεταγωγικά ή τα δικά μας παλαιά BMP-1), επίσης δεν το γνωρίζουν.
Άνθρωποι που όταν τους αλλάξεις το αυτοκίνητο και πάρουν νέο μοντέλο με αυτόματο κιβώτιο αντί για χειροκίνητο και με μερικούς αυτοματισμούς παραπάνω, τους παίρνει μήνες να το «μάθουν», θεωρούν αυτονόητο ότι ένα νέο ή εκσυγχρονισμένο οπλικο σύστημα είναι: «Το’χω? Το βάζω μπρος και έχω καλύτερα αποτελέσματα»!!
Σε κάθε περίπτωση, πλέον έχουμε βίντεο με τουλάχιστον 3 BUK (εκτοξευτές, όχι συστοιχίες) που είναι χτυπημένα. Σε ένα βίντεο που ανέβασαν οι ίδιοι οι Βενεζολάνοι, βλέπουμε πύραυλο HARM (που λέγαμε νωρίτερα) που έχει καρφωθεί σε κτίριο, πολύ κοντά σε βάση και σημείο που υπήρχε BUK. Εδώ όμως υπάρχει η εύλογη ένσταση. Το ότι οι Αμερικανοί χτύπησαν θέσεις BUK (και αντιαεροπορικών S300 κλπ) δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε «δάκτυλος προδοσίας εκ των έσω». Θα μπορούσε και να υπάρχει και παράλληλα για σιγουριά και για να πετυχουν «με ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια», να άδραξαν την ευκαιρία να κάνουν και ζημιές στην Βενεζολάνικη αεράμυνα και υποδομή γενικότερα. Είναι κάτι ΕΥΛΟΓΟ που δεν μπορεί να αποκλειστεί ευθέως, αν και κατά την γνώμη μου εμπεριέχει πολλά ερωτηματικά. Με κυριότερο, ότι αν κάποιος ΟΝΤΩΣ ΔΡΑΣΕΙ ως «άνθρωπος του αντιπάλου στο έδαφος», ως προβοκάτορας που διάβρωσε κλπ, λογικά ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΚΡΑΓΜΕΝΑ. Εκτός και αν μετά έχει διασφαλίσει την διαφυγή του (δεν είδαμε κάτι τέτοιο) ή αν είναι τόσο «από ψηλά» οι διαταγές, που να μην φοβάται. Σενάριο που θεωρώ ακόμα πιο τραβηγμένο, αλλά επειδή είναι κυρίως «πολιτικής υφής» το αφήνω για αργότερα. Πάντως, ένας λογικός “inside man” θα έριχνε και μερικές βολές στο βρόντο. Ειδικά με σύστημα ήδη τυφλωμένο, όπου ο κίνδυνος τα πυρά να βρουν στόχο παρακάμπτοντας και τα αμερικανικά αντίμετρα, θα ήταν περιορισμένος. Οπότε το ερώτημα είναι το εξής: Υπάρχει λογική εκδοχή όπου το «δεν έριξαν βολή» εξηγείται με «κανονικό τρόπο»?
Η άποψη μου, είναι απερίφραστα ΝΑΙ. Ναι δεν σημαίνει ότι σίγουρα έγινε έτσι, αλλά ότι βεβαίως και μπορεί να γίνει. Ειδικά με αντιπάλους τον στρατό και την αεροπορία των ΗΠΑ (και εν γένει της Δύσης/ΝΑΤΟ), που αν «ειδικεύονται» σε κάτι, είναι οι λεγόμενες επιχειρήσεις SEAD (Suppression of Enemy Air Defenses). Έχοντας κάνει την «πρακτική τους» (δυστυχώς), πάνω σε πάρα πολλούς πιο αδύναμους αντιπάλους, εδώ και τουλάχιστον 35 χρόνια. Το ίδιο το δυτικό στρατιωτικό δόγμα, βασίζεται ακριβώς σε τακτικές «quick hit and destroy” με κύριο όπλο την αεροπορία. Και ίσως το ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ παράδειγμα αυτού, είναι η περίπτωση του ΙΡΑΝ, που κάποιοι βολικά «ξεχνάνε», προκειμένω να τους «βγει το ύφασμα» σε θεωρίες συνομωσίας. Πριν όμως αναφερθώ σε αυτό, ας δούμε γιατί η αεράμυνα και τα Buk ειδικότερα, πιθανά δεν «προκαμαν» να απαντήσουν. Πέραν του αιφνιδιαστικού χαρακτήρα της επιχείρησης.
Καταρχάς, κάποιοι ξεχνάνε δυο «λεπτομέρειες».
Πρώτον, η Βενεζουέλα είναι ΧΩΡΑ. Δεν είναι λογικό να συγκεντρώσει το σύνολο της αντιαεροπορίας της στο παράκτιο κομμάτι που βρίσκεται ο Αμερικανικός στόλος. Ή ακόμα χειρότερα, γύρω από το Καράκας. Η βεβαίως την αεροπορία της. Θα ήταν και αυτοκτονικό (συν τοις άλλοις) να το κάνει. Ακόμα και η Ρωσία, δεν μπορεί να το κάνει αυτό στον πόλεμο με τους Ουκρανους, είναι σίγουρο ότι έχει αντιαεροπορικές δυνάμεις ακόμα και στα σύνορα με…την Κίνα. Όπως κάθε σοβαρό κράτος δηλαδή. Το ίδιο ισχύει για κάθε μέσο αμύνης, ακόμα και για αυτά τα περίφημα “manpads” (φορητά αντιαεροπορικά «ώμου») που κάποιοι φαντάζονται ότι και τα 5.000 που θεωρητικά έχει, θα τα είχε απλωμένα στους δρόμους του Καράκας και μόνο, με κόσμο που είναι με το δάκτυλο στην σκανδάλη!
Δεύτερον, η Βενεζουέλα (και οι περισσότεροι στρατιωτικοί αναλυτές δηλαδή) περίμενε μια επιχείρηση/απόβαση των ΗΠΑ σε κάποιο παραθαλάσσιο σημείο και όχι επιχείρηση κομάντο μέσα στο Καράκας. Είναι ΛΟΓΙΚΟ να έχει διασπείρει την αεράμυνα της ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΤΗΣ (άρα και Manpads κλπ) σε διάφορα κρίσιμα σημεία στρατηγικής σημασίας. Άρα, η πεποίθηση κάποιων, ότι 5.000 manpads, 6 συστοιχίες BUK και 3 συστοιχίες S300 είναι έτοιμες να βαρέσουν γύρω από το Καράκας και κάποιος τους είπε «στοπ», είναι εξαρχής προϊόν κατανάλωσης προϊόντων Rambo.
Εξηγεί βεβαίως αυτό το «καμία βολή»? Αυτό όχι, άλλα πράγματα όμως ναι.
Αρχικά δεν γνωρίζουμε το «καμία βολή». Το ίδιο λεγόταν και για τις βολές από τα Manpads και τελικά υπάρχουν τουλάχιστον δύο τέτοιες σε βίντεο. Στην μια από αυτές, η θέση που βάλει εναντίων των ελικοπτέρων, μετά δέχεται πυρά και καταστρέφεται. Βέβαια, για τους εθισμένους στο Instagram/social/videoλήψεις δυτικούς, ότι δεν έχει καταγραφεί απλά δεν έχει συμβεί! Προφανώς επίσης, δεν ήταν αρκούντως επαναστάτης αυτός που έβαλε για να πετυχει στόχο ή αρκούντως ήρωας για να επιζήσει του μπαράζ. Ως γνωστόν, οι ήρωες δεν πεθαίνουν!
Σοβαρά τώρα, οι επιχειρήσεις SEAD προσπαθούν να διασφαλίσουν (με την χ, ψ επιτυχία), ακριβως αυτό. Το να ΜΗΝ πυροβολήσεις και όχι απλά να «αστοχήσεις». Πως?
Τα Buk είναι πιθανό να μην λειτούργησαν επειδή δεν τους δόθηκε ποτέ καθαρή στιγμή εμπλοκής: τα stealth αεροσκάφη και τα stand-off όπλα (πύραυλοι που εκτοξεύονται από μεγάλη απόσταση, χωρίς το αεροσκάφος να πλησιάζει τον στόχο) δεν παρείχαν σταθερό, επιβεβαιώσιμο στόχο, ενώ ο ηλεκτρονικός πόλεμος δημιούργησε θολή και αποσπασματική εικόνα στα ραντάρ και στις επικοινωνίες. Παράλληλα, η συνεχής πίεση ISR (αναγνώριση, επιτήρηση και συλλογή πληροφοριών από αέρα) έδινε την αίσθηση ότι κάθε εκπομπή εντοπίζεται άμεσα, αποθαρρύνοντας το άνοιγμα ραντάρ. Δεν υπήρξε φάση μαζικής, χαμηλής διείσδυσης που θα ενεργοποιούσε φυσιολογικά τα Buk, και με βάση το δόγμα επιβίωσης των πληρωμάτων —χωρίς σαφή εικόνα και υπό απειλή SEAD— η επιλογή ήταν σιωπή ή μετακίνηση αντί για βολή.
Η «μετακίνηση» λοιπόν των BUK, δεν εξηγείται ΜΟΝΟ με «προδοσία». Τουλάχιστον όχι αυτή που εννοούν κάποιοι. To αντιαεροπορικό, ανοίγει το ραντάρ του για να «δει». Ταυτόχρονα όμως ΤΟ ΒΛΕΠΟΥΝ και “προδίδεται”. Ειδικά όταν μιλάμε για F35 που βλέπουν πιθανά νωρίτερα από όταν τα βλέπουν, όταν βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση. Και διαχέουν την πληροφορία και στα υπόλοιπα φίλια μέσα στον αέρα (ακόμα και στα ελικόπτερα που είναι πάνω από το έδαφος). ΑΝ το ραντάρ του αντιαεροπορικού δεν δει καθαρό στόχο, αν δεχτεί παρεμβολές, αν δει πολλαπλούς κλπ, δεν βαράει στα κουτουρού με το μεταλλικό στόχαστρο, σαν τις ταινίες που βλέπουμε στον ΒΠΠ. Αν δεν βρει στόχο….ξέρει ότι το έχουν δει πιθανά και αλλάζει θέση. Όπως θα έκανε άλλωστε, ακόμα και αν έριχνε βολή. Δεν είναι κυνηγός που σημαδεύει μπεκάτσες με το μάτι. Και επίσης…ΠΕΝΤΕ ΜΗΝΕΣ οι Αμερικάνοι έξω από την Βενεζουέλα, δεν σκάναραν τις θέσεις της Βενεζολάνικης αεράμυνας? Οι δορυφόροι τους πάνω από την Βενεζουέλα, έκαναν πρόγνωση καιρού?
Βέβαια, εξακολουθεί να υπάρχει το ερώτημα: «Υπάρχει άλλη τέτοια αντίστοιχη περίπτωση»?
Η απάντηση (δυστυχώς για μας τους «αντιΝΑΤΟικούς») είναι ΝΑΙ. Και πρόσφατη. Και δυο τέτοιες «back to back”. Και είναι και χειρότερες!
To Ιράν προσφάτως, μεσα σε ένα διάστημα 12 ημερών, δέχτηκε ΔΥΟ τέτοια αεροπορικά χτυπήματα. Ένα στην αρχή της (επίσης) «αιφνιδιαστικής» επίθεσης από το Ισραήλ και ένα στο τέλος της αναμέτρησης, όπου δύο βαριά Βομβαρδιστικά των ΗΠΑ (όχι μόνα τους, προφανώς) έφτασαν ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΟΥΣ και άφησαν το φορτίο τους, χωρίς να πέσει μπαταριά από πλευράς Ιρανικής αεράμυνας. Σε στόχους υψίστης στρατιωτικής σημασίας (πυρηνικά εργαστήρια) και υποτίθεται υπερπροστατευμένους. Το ίδιο βεβαίως συνέβη και στην ΕΝΑΡΞΗ της Ισραηλινής επιχείρησης. ΚΑΙ ΤΟΤΕ οι Ισραηλινοί χτυπούσαν ΣΕ ΚΥΜΑΤΑ ΕΠΙ ΩΡΕΣ και δεν ακούστηκε ούτε μπαμ αεράμυνας. Χτυπήθηκαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις, αντιαεροπορικά, αεροπλάνα στο έδαφος και εξοντώθηκε ένα μεγάλο τμήμα του επιστημονικού και πολιτικού προσωπικού του Ιράν κλπ κλπ.
Εκεί, γιατί δεν έριξαν ούτε στρακαστρούκα (στην 1η επίθεση ΣΟΚ πάντως, σίγουρα δεν έπεσε). Ακόμα και μετά που ξεκίνησε ο πόλεμος, τα αποτελέσματα της αεράμυνας ήτα πενιχρά (εως καθόλου). Δεν είναι τυχαίο ότι και σε αυτήν την περίπτωση έσπευσαν κάποιοι ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ να μιλήσουν για προδοσία και μόνο η αντίδραση του Ιράν μετέπειτα (η μοναδική ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΧΕΙ), τους «έπεισε» ότι κάτι άλλο μπορεί να συνέβη.
Είναι όμως αντίστοιχες περιπτώσεις? Βεβαίως και είναι. Ειδικά η επιχείρηση της 1ης μέρας του Ισραήλ. Και μάλιστα τα θεωρητικά δεδομένα ήταν καλύτερα για το Ιράν. Για προφανείς λόγους. Αρχικά το Ιράν είναι πιο ισχυρό και ετοιμοπόλεμο κράτος από την Βενεζουέλα. Με σαφώς μεγαλύτερες τεχνολογικές και στρατιωτικές δυνατότητες και με δική του πολεμική τεχνολογία. Δεύτερον, η απόσταση που έπρεπε να διανύσουν τα Ισραηλινά αεροσκάφη, ήταν μεγαλύτερη και πάνω από τον αέρα «μη φίλιων» θεωρητικά κρατών. Η τέλος πάντων «ξένων» κρατών. Που έκαναν την πάπια βεβαίως, αλλά εξακολουθεί να είναι ένας περιορισμός. Χωρίς κάλυψη από θαλάσσης (θεωρητικά το ΝΑΤΟ δεν ενεπλάκη….συζητήσιμο). Σε κάθε περίπτωση, η Ιρανική αεράμυνα είχε θεωρητικά παραπάνω χρόνο να αντιδράσει, από τους ταλαίπωρους Βενεζολάνους, που εκτός ότι είναι άκαπνοι, ειχαν τον Αμερικάνικο στόλο και αεροπλανοφόρο σε απόσταση αναπνοής από τα παράλια τους! Και επίσης το Ισραήλ, δεν είναι δυναμικής ΗΠΑ, ότι και να είναι. Ούτε έχει βάσεις δικές του γύρω γύρω από το Ιράν. Το Ιράν επίσης, υποτίθεται ότι είναι σε περιοχή παρατήρησης που εμπλέκονται περισσότερο οι φίλιες δυνάμεις Κίνας και Ρωσίας. Με δικά τους συστήματα παρατήρησης. Στην διάρκεια του αμερικανικού χτυπήματος, στην περιοχή των Στενών του Ορμούζ έπλεε το Κινέζικο Beijixing (κλάση Type 815) πλοίο ηλεκτρονικής παρατήρησης. Εκτός και αν παρατηρούσε πως ζευγαρώνουν οι καρχαρίες!
Παρακάτω, βάζω έναν συγκριτικό πίνακα των τριών επιχειρήσεων. Βλέπει κανείς, ότι ειδικά οι δυο «αιφνιδιαστικές επιθέσεις», είναι σχεδόν πανομοιότηπες (αν εξαιρέσουμε την…..”προδοσία” στην Βενεζουέλα, βεβαίως βεβαίως). Ο πίνακας είναι με χρήση και βοήθεια AI, δεν θα γίνει αναλυτική εξήγηση του ούτε θα μπουν εδώ οι παραπομπές για να μην βαρύνει και άλλο το κείμενο. Απλά παρουσιάζεται ως παράθεση τακτικών. ΠΡΟΦΑΝΩΣ βεβαίως και αν στο έδαφος υπάρχει «δάκτυλος», τότε το όλον αποτέλεσμα επιτυγχάνεται πιο εύκολα. Για να είμαστε δίκαιοι, στην περίπτωση του Ιράν (1η επίθεση) έδρασαν και πράκτορες του Ισραήλ από το έδαφος. Αλλά αυτό, σε τίποτα δεν εμποδίζει να συνέβη και στην Βενεζουέλα (άλλωστε πρόθυμοι Αμερικανοτσολιάδες υπάρχουν και σε αυτή) και βεβαίως, από την ανάποδη, τίποτα δεν εμποδίζει οι πράκτορες σε αμφότερες τις περιπτώσεις να δρουν και με κάλυψη ανθρώπων του εγχώριου μηχανισμού. Αυτό όμως απέχει παρασάγγας από το «είναι απόφαση της κυβέρνησης να τα διπλώσει». Και στις δύο περιπτώσεις, αποτελεί πρώτα και κύρια ΕΥΣΕΒΗ ΠΟΘΟ όσων το λένε, παρά κάτι άμεσα αποδείξιμο πέραν της ρηχής «φαινομενολογίας».
Άφησα τελευταία (στο επιχειρησιακό πάντα), την κουβέντα περί της «ευκολίας» αρπαγής του Μαδούρο, από τις δυνάμεις Special Ops των ΗΠΑ.
Καταρχάς, όσο περνάνε οι μέρες, αποδεικνύεται ότι δεν ήταν τόσο «άκαπνη» όσο λεγόταν αρχικά. Ειδικά από πλευράς της Βενεζουέλας. Πλέον έχουμε πληροφορίες για τις απώλειες και των Βενεζολάνων και των Κουβανών (είναι ασαφές όμως αν αυτές αφορούν την φύλαξη του Μαδούρο) και επίσης και τις μικρές απώλειες των Αμερικανών (οι Washington Post μιλά για 7 τραυματίες τελικά. Και σίγουρα οι ΗΠΑ προσπαθούν να εμφανίσουν ένα απόλυτο success story στην συγκεκριμένη επιχείρηση). Και ένα χτυπημένο ελικόπτερο (από πυρά εδάφους). Τα οποία ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ αναιρούν το ότι οι Βενεζολάνοι «κοιτούσαν τα άστρα» κατά την ενέργεια των αμερικανών. Η οποία ήταν αστραπιαία είναι η αλήθεια, μιας και σε λιγότερο από μισή ώρα από το 1ο χτύπημα των αεροσκαφών, ειχαν ήδη αποβιβαστεί άντρες των ειδικών δυνάμεων στην οικία Μαδούρο.
Τι έκανε ο στρατός? Το ρωτάει εναγωνίως ο κάθε ένας, ακόμα και ο Λάκης που θεωρούσε ως «αριστερό παράσημο» το ότι ήταν αρνητής στράτευσης ή πήρε Ι5 γιατι «σιγά μην σκοτωθεί για τα συμέροντα τους». Και πιθανά θεωρεί στρατόκαβλους όσους ασχολούνται με τέτοια θέματα, αλλά παίζει την ανάπτυξη στρατευμάτων στα δάκτυλα. Άλλωστε ο επαναστατικός στρατός είναι πάντα σε επαγρύπνηση και ο οπλισμένος λαός, στις 2 η ώρα τα μεσάνυχτα, βρίσκεται σε επαναστατική επαγρύπνηση. Με «τα Manpads στους ώμους» ή “παρά πόδας” τέλος πάντων!
Καταρχάς, τον Πρόεδρο μιας χώρας, δεν τον φυλά γενικά «ο στρατός». Ουτε στο σύνολο του, ούτε με την τυπική έννοια του όρου. Ακόμα και η φρουρά του Τραμπ, είναι περίπου 150-200 άτομα ΣΤΗΝ ΒΑΡΔΙΑ (το ίδιο νούμερο περίπου που υπολογίζεται ότι κατέβασαν τα ελικόπτερα, στην ταράτσα του Μαδούρο). Στο κτίριο, δεν κοιμούνται μαζί του και είναι κατάλληλοι για να αντιμετωπίσουν διάφορα είδη απειλών, που δεν είναι κυρίως μάχες με κανονικό στρατό. Αλλα αυτά δεν είναι τόσο σημαντικά.
Επίσης, ο Μαδούρο, κατά 90% δεν βρισκόταν «στο κέντρο του Καράκας». Οι πληροφορίες λένε ότι πιθανά βρισκόταν σε ένα στρατιωτικό συγκρότημα που χτυπήθηκε από αέρος ΠΡΙΝ φτάσουν τα ελικόπτερα. Οι απώλειες της μιας πλευράς, σε σχέση με τις (μη) απώλειες της άλλης, όντως ξενίζουν και δημιουργούν μια εικόνα “Rambo”. Είναι όμως πολύ πιθανό να αιφνιδιάστηκαν, ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΟΣΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ/ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ και άλλα πολλά. Υπάρχουν αναφορές για «δολοφονίες εν ψυχρώ». Ακόμα και ότι οι Κουβανοί «πέθαναν στα κρεβάτια τους», άρα τότε δεν ήταν φρουρά.
Το σενάριο ότι «τους δολοφόνησαν», μοιάζει τραβηγμένο από τα μαλλιά. ΠΟΙΟΙ? ΠΩΣ? Και μετά που πήγαν? Έφυγαν πριν από τους αμερικανούς? Μετά? Και έτσι να ναι, πάλι δεν είναι περίεργο που οι δολοφονηθέντες (που προφανώς δεν ήταν μέσα στο κόλπο ως τέτοιοι) δεν έδωσαν καμία μάχη? Κοιμόταν όλη η φρουρά? Τους είχαν ναρκώσει όπως στις ταινίες εποχής? Κάποιο ίχνος αυτής της μάχης δεν έμεινε? Εκτός αν το ήξερε η κυβέρνηση. Βέβαια αν είναι έτσι, θα μπορούσε απλά να «απομακρύνει»/παραδώσει/δολοφονήσει τον Μαδούρο με 100 διαφορετικούς τρόπους από το να σκοτώσει 40 Κουβανους, όλη την ανύποπτη φρουρά του Μαδούρο και παράλληλα να αφήσει τον στρατό της χώρας της να γίνει Γης Μαδιάμ, να «ξεφτιλιστεί» και να ηρωοποιήσει τον Μαδούρο (έστω: σε τμήμα του πληθυσμού).
Δεν βγάζει νόημα. Και ΠΟΛΙΤΙΚΑ (όπως θα εξηγηθεί σε άλλο κείμενο), δεν βγάζει ακόμα περισσότερο. Δεν είναι λογικό να θες ως (υπόλοιπη) ηγεσία να βγάλεις από την μέση τον αρχηγό, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο ότι πιο μισητό στην παράταξη του/σου, δηλαδή τους Αμερικανούς και μάλιστα κάνοντας επέμβαση και βομβαρδισμό της χώρας! Μπορεί θεωρητικά να τον “βγάζεις από το κάδρο” ως φυσική παρουσία, τον ξαναβάζεις όμως ως πολιτική και μάλιστα με αίγλη ήρωα!
Η διαίσθηση μου, είναι ότι κάτι άλλο συνέβη. Η επιχείρηση, έπιασε όντως στον ύπνο την σωματοφυλακή του Μαδούρο, βρέθηκαν αιφνιαδιασμένοι χωρίς να ξέρουν από που και πως δέχονται επίθεση και εξοντώθηκαν. ΤΗΝ ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΗ, όχι γενικά “τον στρατό”. Δεν έγιναν αστικές μάχες, δεν έγινε απόβαση στο “έδαφος”, ούτε συνέβη σύγκρουση ωρών. Μέσα στην γενικότερη αναμπουμπούλα, μια καλά σχεδιασμένη special op, προβαρισμένη μήνες, πήγε πολύ καλά. Και όπως είπε και ένας Youtuber, είχε και μπόλικη δόση τύχης. Ας πούμε, αν το χτυπημένο ελικόπτερο είχε πέσει διότι έτρωγε το χτύπημα στον ρότορα, μπορεί η αποστολή αντί για “καταδρομική σύλληψης” να είχε μετατραπεί σε αποστολή διάσωσης τύπου “Black Hawk Down” στο Μογκαντίσου το 1993. Και εκεί για σύλληψη είχαν ξεκινήσει, αλλά η πτώση δύο ελικοπτέρων των Αμερικανών, τους ανάγκασε να μετατρέψουν την αποστολή σύλληψης σε αποστολή διάσωσης.
Και για όσους θα προσπαθήσουν να κάνουν αναλογία ότι “εκεί πως (δεν) τα κατάφεραν?”, η απάντηση είναι απλή. Δεν τα κατάφεραν και διότι ήταν μια αποστολή πολύ πιο πρόχειρα σχεδιασμένη, τα ελικόπτερα μπήκαν σε εχθρικό τερέν μόνα τους πρακτικά, χωρίς υποστήριξη και σε μια εποχή που ούτως ή άλλως τα μέσα υποστήριξης και ελέγχου του τότε, δεν είχαν καμία σχέση με τα σημερινά. Χοντρικά, το μόνο κοινό, ήταν η αποστολή σύλληψης στόχου υψηλής αξίας. Στράβωσε κάπου και όλα πήγαν στραβά μετά. Οι αμερικανοί έχουν μάθει από τότε, τα μέσα που έχουν για να παρακολουθούν τον αντίπαλο και να σχεδιάζουν έχουν αυξηθεί ασύμμετρα σε σχέση με τις δυνατότητες των “μικρών” αντιπάλων τους. Στην τελική, στην τωρινη περίπτωση, παρακολουθούν στενά την Βενεζουέλα επί 5 μήνες!
Παρόλα αυτά, ακόμα και στην επιχείρηση στην Βενεζουέλα, ένα λίγο πιο άτυχο χτύπημα να είχε δεχτεί το ένα ελικόπτερο που χτυπήθηκε, μπορεί η επιχείρηση από θρίαμβος να είχε εξελιχθεί σε τραγέλαφος. Άλλωστε, σε τέτοιες επιχειρήσεις που στηρίζονται ότι όλα θα πάνε “στην τρίχα”, η απόσταση του ενός από το δεύτερο είναι συχνά μικρή. Και να μην εκπλαγείτε, αν στην πορεία μάθουμε και για αμερικανικές απώλειες και για μάχη στο καταφύγιο που δεν κράτησε “ελάχιστα λεπτά”. Άλλωστε, από πουθενά δεν προκύπτει ότι το feedback που δίνουν οι Αμερικάνοι είναι ακριβώς έτσι. Και οι Βενεζολάνοι, έχουν πάνω από ένα λόγους να μην “ξεκαθαρίσουν” άμεσα τι συνέβη, ακόμα και αν δεν υπήρχε ίχνος προδοσίας, ανάμειξης κοκ. Στην τελική, αν δεν υπάρχει, είναι ακόμα πιο “ντροπιαστικό” το αποτέλεσμα!
Και με αυτό το τελευταίο μακρυνάρι, κλείνει προς το παρών το πρώτο μέρος αυτής της ανάρτησης. Κρίθηκε καλύτερο να γίνει πρώτα μια κυρίως “τεχνική/τακτική” ανάλυση (κατά την άποψη του γράφοντος) εις βάρος της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ που είναι και η πιο σημαντική. Διότι συχνά “ο διάβολος (και ο ρεφορμισμός) κρύβεται στις λεπτομέρειες”. Ειδικά αυτές που επιλέγει να αναδείξει κάποιος, αγνοώντας άλλες, ώστε να του βγει το προαποφασισμένο συμπέρασμα (“αμαρτία” που βεβαίως κανείς μας δεν μπορεί να αποφύγει…και ο γραφών εννοείται!)
Το συμπέρασμα όλου αυτού του κειμένου (για όσους είχαν την υπομονή να το διαβάσουν), δεν είναι ότι τα πράγματα ΣΙΓΟΥΡΑ έγιναν έτσι ή αλλιώς. Αλλά η επιμονή κάποιων ότι έγιναν “έτσι”, ειδικά όταν το έτσι είναι τέτοιο που να υποτιμά την Βενεζουελάνικη ηγεσία, την σχέση της με τις μάζες κλπ κλπ, είναι πρώτα και κύρια χαρακτηριστικό της “ηττοπαθούς σκέψης” της δυτικής αριστεράς. Που μάλιστα, όσο πιο “από τα αριστερά” προσπαθεί να κάνει, τόσο πιο ηττοπαθής είναι. Είναι μια περίεργη “φυγή προς τα μπρος”, που θυμίζει το παλιό σκετσάκι του Χάρρυ Κλυν που μιλάει ο ινστρούχτορας στον Τραμπάκουλα και του λέει: “Ας προχωρήσουμε παρακάτω” και ο Τραμπάκουλας απαντά: “Παρακάτω είναι γκρεμός παιδάκι μου, θα σκοτωθούμε”!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου