Εδώ και μερικές μέρες, έχει γίνει σάλος με ένα άρθρο της Wall Street Journal σε σχέση με την Πρέσβειρα των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκιλφόιλ. Στο παρόν κείμενο, θα γίνει μια απόπειρα σχολιασμού των αντιδράσεων ΟΛΩΝ των (σημαντικών) ελληνικών κομμάτων της Αντιπολίτευσης, τι είπαν και πού το απηύθυναν και κυρίως τι ΔΕΝ ΕΙΠΑΝ και πού ΔΕΝ ΑΠΕΥΘΥΝΘΗΚΑΝ. Για να γίνει αυτό όμως, πρέπει πρώτα υποχρεωτικά να ακολουθήσει μια «σύνοψη» των δύο σημαντικότερων σημείων του άρθρου αυτού, εν είδει «εισαγωγής».
Ένα από τα ζητήματα που θέτει το άρθρο λοιπόν αφορά ένα δείπνο στην Αθήνα τον Μάρτιο 2026, παρουσία Ελλήνων και Αμερικανών αξιωματούχων. Σύμφωνα με αυτό, σε κάποιο σημείο της κουβέντας και ενώ η συζήτηση αφορούσε την επικείμενη πτώση της κυβέρνησης της Ρουμανίας, το WSJ αποδίδει στην Κίμπερλι Γκιλφόιλ τη φράση: “We can do that to any country we want. We can do that here.” Στο ίδιο άρθρο, αναφέρεται ότι υπήρξε διαπληκτισμός, με τον Σταύρο Παπασταύρου να αντιδρά λέγοντας ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την ελληνική κυβέρνηση, η οποία έχει εκλεγεί από τον ελληνικό λαό. (σ.σ.: κούνια που τον κούναγε).
Βεβαίως, για όσους έχουμε στοιχειώδη γνώση της Ιστορίας του τελευταίου αιώνα, το γεγονός ότι οι ΗΠΑ ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις σε όλο τον πλανήτη (πρόσφατο παράδειγμα η Βενεζουέλα) δεν αποτελεί έκπληξη. Αν η έκπληξη του Παπασταύρου ήταν ειλικρινής και όχι απλά για την ευκολία με την οποία η Κίμπερλι διατύπωσε ανοικτά κάτι τέτοιο, τότε απλά μένει να μάθουμε από ποιον πλανήτη ήρθε στη Γη και σε ποιο συννεφάκι προσγειώθηκε. Θεωρητικά έχουν περάσει τόσα πολλά χρόνια από την εποχή Πιουριφόι, όπου τότε, ως Πρέσβης των ΗΠΑ, είχε υποχρεώσει την ελληνική κυβέρνηση σε αλλαγή του εκλογικού συστήματος σε «πλειοψηφικό» το 1952, απειλώντας δημόσια με διακοπή της αμερικανικής βοήθειας σε αντίθετη περίπτωση. Στην πραγματικότητα όμως, η Ελλάδα ποτέ δεν βγήκε από το αμερικανικό τόξο ευθείας επιρροής στα πολιτικά της ζητήματα. Όπως άλλωστε είχε πει και ο Χένρι Τάσκα (Πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Ελλάδα την περίοδο της Χούντας) σε συνομιλία του με τον Χένρι Κίσινγκερ το ’73: «Βρισκόμαστε μέσα στους εσωτερικούς ελληνικούς θεσμούς, είμαστε μέρος της πολιτικής τους διαδικασίας. Και πρέπει να βγούμε από αυτήν. Αλλά θα χρειαστεί χρόνος για να αποχωρήσουμε». Προφανώς αυτός ο «χρόνος» δεν έχει έρθει ακόμα!
Όμως το πιο ενδιαφέρον σημείο του άρθρου αυτού είναι ότι περιγράφει μια σειρά από κινήσεις της Πρέσβειρας των ΗΠΑ, που αποσκοπούσαν στην πίεση των κυβερνήσεων της περιοχής (Βουλγαρία, Αλβανία, Ρουμανία, Ουκρανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη), για τη δημιουργία του λεγόμενου «Vertical Gas Corridor» (μέσω σύνδεσης υπαρχόντων δικτύων αγωγών) που θα ξεκινά από την Ελλάδα με επαναεριοποίηση του υγροποιημένου αμερικανικού LNG και θα διατρέχει τις βαλκανικές χώρες με τελικό προορισμό την Ουκρανία.
Και πάλι όμως, δεν αποτελεί έκπληξη το ότι οι Πρεσβευτές των ΗΠΑ αποτελούν, μεταξύ άλλων, και «πλασιέ» των αμερικανικών συμφερόντων και εταιρειών (όχι μόνο όπλων). Το σημαντικότερο στο άρθρο είναι η αποκάλυψη ότι κάποιος λομπίστας εν ονόματι Χρήστος Μαραφάτσος, την ακολουθούσε κατά πόδας σε όλες αυτές τις συναντήσεις για λογαριασμό της εταιρείας ΑΚΤΟΡ, συχνά παρακάμπτοντας ακόμα και Αμερικανούς διπλωμάτες. Στο ίδιο άρθρο, γίνεται ειδική αναφορά στη Βουλγαρία και τις πιέσεις που δέχτηκε για την συμμετοχή του ΑΚΤΟΡΑ στο επιχειρηματικό σχήμα και για να καμφθούν μια σειρά από επιμέρους ενστάσεις της.
Όλα τα παραπάνω όμως ίσως και να μην αποτελούσαν ζητήματα άξια διαλόγου (κατά την κρίση του γράφοντα), αν δεν συνοδεύονταν από τις αντιδράσεις των μείζονων πολιτικών κομμάτων της Αντιπολίτευσης. Γιατί; Για δύο εξόχως πολιτικούς λόγους:
Ο ένας αφορά το ότι ΟΛΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ (με εξαίρεση την Ελληνική Λύση που λέει κάτι αηδίες και πετά την μπάλα στην εξέδρα), ζήτησαν «εξηγήσεις» για το γεγονός και το αν ισχύουν τα λεγόμενα στο άρθρο, όχι από τον προφανή «στόχο», που η λογική λέει ότι θα έπρεπε να είναι Η ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ, αλλά από την… ελληνική κυβέρνηση. Κοινώς, ο Παπασταύρου πρέπει να εξηγήσει αν όντως ειπώθηκε η φράση ότι οι ΗΠΑ, αν θέλουν, μπορούν να ρίξουν όποια κυβέρνηση θέλουν, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής. Και πιθανά και να πει αν όντως αντέδρασε. Συνοπτικά, ζητάνε από αυτόν που (υποτίθεται ότι) υπέστη την προσβολή, να πει αν όντως προσεβλήθη.
Ο δεύτερος αφορά το ότι επίσης όλα τα κόμματα περνάνε «στα ψιλά» τα ζητήματα που ΚΥΡΙΩΣ θέτει το άρθρο, δηλαδή τις πιέσεις στις κυβερνήσεις των βαλκανικών χωρών για τη δημιουργία του αγωγού «κάθετου άξονα» συμφερόντων των ΗΠΑ (με έως και κεκαλυμμένες απειλές μεταξύ τύρου και αχλάδου). Και καμία καθαρή αναφορά για την ενεργό εμπλοκή του ΑΚΤΟΡΑ σε όλο αυτό. ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ παθαίνουν «αφωνία» για το ζήτημα αυτό. ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά θέτουν το θέμα της «επιμονής της Κυβέρνησης στον Κάθετο Διάδρομο και στην περαιτέρω εξάρτηση της χώρας από το αμερικανικό LNG» (πάλι καλά). Το ΚΚΕ λέει ότι «από την πρώτη στιγμή αντιτάχθηκε στον σχεδιασμό για τον Κάθετο Διάδρομο για το αμερικανικό LNG». Κανένα εκ των τριών βεβαίως δεν λέει συνέπεια ποιας ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ πολιτικής είναι αυτό, δηλαδή της πλήρους υποταγής της χώρας στον ΕυρωΑτλαντικό σχεδιασμό για πλήρη απεξάρτηση από το φτηνό και άφθονο Ρωσικό Αέριο, ως τμήμα του υβριδικού πολέμου της Δύσης εναντίον της Ρωσίας.
Το ΚΚΕ κάνει μια γενική αναφορά για «εμπλοκή (της χώρας) στον ενεργειακό πόλεμο που βρίσκεται σε εξέλιξη», μόνο που έτσι, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει ένοχος, αφού η χώρα, από οπουδήποτε και να έπαιρνε Φ.Α. ή πετρέλαιο, θα ήταν προς όφελος κάποιου «πολέμαρχου» στον πόλεμο αυτόν. Άλλωστε στο παρελθόν είχε αντιταχθεί και στον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης. Υποθέτω ότι μέχρι να φτιαχτούν σε κάποια γωνιά του πλανήτη «κομμουνιστικές κολεχτίβες» που θα διακτινίζουν τσάμπα Φ.Α. στη χώρα μας και όχι «για τα κέρδη», θα είναι και ΤΥΠΙΚΑ ενάντιο σε οποιονδήποτε αγωγό ή εγχώρια εξόρυξη, διότι ακόμα και μια τέτοια θα είναι «για τα συμφέροντα του κεφαλαίου» και «αιτία πολέμου». Άρα μέχρι τη λαϊκή εξουσία, μπορούμε απλά να αποθηκεύουμε τις πορδές μας, που εμπεριέχουν «αγνό λαϊκό μεθάνιο» προς καύση και οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη δεν μας αφορά.
Για να είμαστε δίκαιοι, η αντίληψη ότι «δεν παίρνουμε θέση σε τέτοια ζητήματα για να μη φανεί ότι προμοτάρουμε κάποιο διεθνή παίκτη/άξονα», δεν αφορά μόνο το ΚΚΕ. Το οποίο τουλάχιστον έχει το «θάρρος» να πει ότι εναντιώνεται στον συγκεκριμένο αγωγό, έστω και αν το κάνει μέσα από ένα γενικότερο και γενικόλογο «αντικαπιταλιστικό πνεύμα», που στην πραγματικότητα δεν προτείνει καμία καλύτερη διέξοδο. Στην πραγματικότητα, το σύνολο της ελληνικής Αριστεράς, ειδικά της «αντικαπιταλιστικής», είτε δεν παίρνει θέση, είτε κρύβεται πίσω από γενικόλογα τσιτάτα, διότι το μήνυμα ότι «κάνει τζιζ» να πηγαίνεις κόντρα στα συμφέροντα των ΗΠΑ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΠΟ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ, έχει περάσει και έχει γίνει απολύτως κατανοητό. Το να γράφεις άρθρα για τις «βλαβερές επιπτώσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού» στην κοινωνία μας, είναι «τσάμπα». Το να κάνεις καμία συγκεκριμένη ενέργεια σε ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ που αφορά τις ΗΠΑ όμως (π.χ.… μια στοχευμένη απεργία του κατασκευαστικού κλάδου εκεί που γίνεται η κατασκευή του αγωγού… τι πάω και λέω, ε;), δεν είναι καθόλου τσάμπα. Κοστίζει σε χρήμα, σε απολύσεις, σε πιθανές δίκες και καταδίκες και βεβαίως και σε τίποτα «ιστορίες» που μπορεί να βγουν στη δημοσιότητα, από τίποτα παράνομες παρακολουθήσεις κ.ο.κ. Υποθέτω ότι δεν είναι μόνο κυβερνήσεις αυτές που μπορεί να αλλάξει η κάθε Γκιλφόιλ άμα το θέλει…
Κατά την άποψή μου, αυτό είναι και το ένα σκέλος της εξήγησης του γιατί δεν απευθύνουν το ερώτημα του αν ειπώθηκε αυτό που λέει το άρθρο, σε αυτόν που υποτίθεται ότι το είπε. Κανονικά το ερώτημα πρέπει να απευθύνεται πρωταρχικά προς την Πρεσβεία των ΗΠΑ και προσωπικά προς την Πρέσβειρα των ΗΠΑ και όχι προς αυτόν που το ίδιο το άρθρο λέει ότι αντέδρασε σε αυτό που άκουσε, δηλαδή τον εκπρόσωπο της Κυβέρνησης. Βεβαίως εκλογές πλησιάζουν, όλα τα κόμματα κουκιά σκέφτονται, αλλά θεωρώ ότι γενικώς έχει περαστεί το “μήνυμα” που έλεγα προηγουμένως. Το “ου μπλέξεις” με την Πρεσβεία.
Η όλη εικόνα προκαλεί θλίψη. Θα περίμενε κανείς, η Αριστερά τουλάχιστον, να έχει τα αντανακλαστικά να κάνει έστω μια πικετοφορία για το συγκεκριμένο. Να φωνάξει ένα “η Ελλάδα δεν είναι προτεκτοράτο”. Αλλά από την άλλη, δεν είναι καιρός να λένε ψέματα!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου