Σκεφτόμουν εδώ και καιρό να γράψω ένα κείμενο σχετικά με τις αντιφάσεις στην σκέψη της πλειοψηφίας της «κινηματικής Αριστεράς» όσον αφορά το ζήτημα του πολέμου και ειδικότερα των εξοπλισμών. Αντιφάσεις και ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΜΟΙ που έγιναν πολύ πιο εμφανείς, κατά τον πρόσφατο πόλεμο Ιράν με ΗΠΑ – Ισραήλ, αλλά και τις συνεχιζόμενες πολεμικές αναμετρήσεις σε Ουκρανία και Παλαιστίνη/Λίβανο. Θα μπορούσαν να αναφερθούν και άλλα παραδείγματα, αλλά αυτά αρκούν για τις ανάγκες του συγκεκριμένου κειμένου και είναι και τα πιο «γνωστά» από πλευράς δημοσιότητας.
Αφορμή αποτέλεσε επίσης και μια πρόσφατη εξέλιξη στο ΕΜΠ, όπου η Διοίκηση του έκανε απόπειρα αλλαγής του Εσωτερικού Κανονισμού Λειτουργίας της Έρευνας, ο οποίος απαγόρευε την συμμετοχή του Ιδρύματος σε προγράμματα «Στρατιωτικών Συνασπισμών» (εξαιρουμένων αυτών για τις αμυντικές ανάγκες της χώρας). Μια παράγραφος που προέκυψε το 1999, απότοκο της τότε αντιιμπεριαλιστικής στάσης του ΕΜΠ την περίοδο των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία.
Στα πλαίσια των αντιδράσεων που ξεσηκώθηκαν και στις συγκεντρώσεις/συζητήσεις που έγιναν, κυριάρχησε το γενικόλογο «ενάντια στην πολεμική έρευνα» και μάλιστα από κάποιους κρίθηκε (λαθεμένα, κατ’ εμέ) ότι αυτό αποτελούσε και μια ευκαιρία «αριστερής ρελάνς» στο ζήτημα αυτό, όπου θα απαιτούνταν η κάθετη εναντίωση του Κανονισμού σε κάθε είδους τέτοια έρευνα (δηλαδή ακόμα και εκεί που απαιτείτο για λόγους «Εθνικής Άμυνας»)
Η στάση και λογική αυτή, δεν είναι μεμονωμένη. Στοιχεία αυτής της λογικής εμφανίζονται ανά διαστήματα και σε άλλα στοιχεία της εκάστοτε επικαιρότητας. Συχνότατο παράδειγμα, είναι η αναφορά κάθε καλοκαίρι στο «πόσα Canadair θα αγόραζε το κράτος με ένα F35» (ασχέτως που δεν υπάρχουν τόσα Canadair ακόμα να ήθελε το κράτος να τα αγοράσει)! Παραπλήσια είναι και η γενικότερη (και επίσης: γενικόλογη) εναντίωση σε κάθε είδους εξοπλιστικού προγράμματος του ελληνικού κράτους, όπου τα Χ όπλα και το κόστος τους, «εξισώνονται» με το κόστος νοσοκομείων, σχολείων και γενικότερα κόστη «κοινής ωφέλειας».
Πρόκειται για μια εντελώς εσφαλμένη λογική, που δεν καταφέρνει (έτσι) να επιτύχει ούτε καν τους διακηρυγμένους «μερικούς» στόχους της. Και βεβαίως δεν μπορεί να πείσει μαζικά την κοινωνία (ο μικρόκοσμος του καθενός μας στο διαδίκτυο και το “echo chamber” που δημιουργείται από την “friend list” μας, δεν είναι η κοινωνία….για όσους το «ξεχνάνε» αυτό), διότι βάζει στον απλό κόσμο το (ψευτο)«δίλλημα» να επιλέξει μεταξύ της καθημερινής του ευζωίας και ασφάλειας και της εθνικής του ασφάλειας. Και ακόμα και αν η εναντίωση στο τάδε εξοπλιστικό πρόγραμμα έχει λογική βάση ή (και) λογικά επιχειρήματα, ΕΤΣΙ όχι απλά δεν φωτίζεται αυτό, αλλά χάνεται μέσα σε μια γενικότερη («τάχα μου») αντιπολεμική λογική. Μια λογική που νομίζει ότι είναι διεθνιστική, προοδευτική ή ότι ανάλογο, αλλά στην πραγματικότητα είναι κακοπλασαρισμένος αστικός πασιφισμός.
Ένα από τα πιο σαφή δείγματα της ήττας της δυτικής Αριστεράς, είναι ακριβώς η τάση της να μηρυκάζει συνθήματα και αιτήματα του παρελθόντος, χωρίς να μπαίνει στον «κόπο» να αναλύσει τους λόγους και τις συνθήκες που αυτά διατυπώθηκαν. Έτσι, δεν μπορεί να «περισώσει», με σύγχρονο περιεχόμενο, ούτε όσα έχουν λόγο ύπαρξης στο σήμερα και βεβαίως δεν μπορεί να απαλλαγεί από όσα δεν έχουν (βραχυπρόθεσμα? μακροπρόθεσμα? μόνιμα?) τέτοιο λόγο. Όταν δεν έχεις πραγματικό σύγχρονο όραμα για το αύριο και σύγχρονο στρατηγικό στόχο και τακτική, όταν έχεις παραιτηθεί από την ανάλυση (έως και: ανάγνωση) της πραγματικότητας ως «τροφή για σκέψη», τότε βολεύεσαι με τα αποφάγια του χθες!
Η πλειοψηφία της Αριστεράς του σήμερα λοιπόν (αριστερά ως τίτλος και όχι ως πολιτική ουσία) και μαζί της και το γενικότερο «κίνημα», έχει παραμείνει στο ιδεολόγημα που με πολύ όμορφο στίχο παρουσίαζε το τραγουδάκι: «Τί τα θέλουμε τα όπλα, τα κανόνια, τα σπαθιά, να τα κάνουμε εργαλεία, να δουλεύει η εργατιά». H αναφορά αυτού του τραγουδιού σε «Αβέρωφ» κλπ το τοποθετεί λογικά στην περίοδο του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, θεωρείται και τραγούδι της «Αντίστασης» στην Κατοχή (θέλει συζήτηση) και γνώρισε τις δόξες τους τις δεκαετίες του 70 και 80, όπου ΟΡΘΑ το αριστερό κίνημα της εποχής πόνταρε σε έναν πιο «γενικόλογο» ειρηνισμό (επίτηδες δεν λέω «πασιφισμό»).
Τόσο όμως η περίοδος (πιθανής) δημιουργίας του, όσο και η περίοδος όπου χρησιμοποιήθηκε σαν «πολιτισμικό εργαλείο» μιας δεδομένης πολιτικής λογικής, έχουν νόημα αν κάποιος αναλογιστεί τις συνθήκες εκείνες. Η μια αφορά περίοδο Παγκοσμίου ιμπεριαλιστικού Πολέμου (επερχόμενου ή που είχε ήδη συμβεί) που το τότε επαναστατικό κίνημα, ΟΡΘΩΣ και με βάση τον χαρακτήρα του ως τέτοιον, πλάσαρε την αντιπολεμική οπτική χωρίς «λεπτομέρειες» και θεωρητικές επεξηγήσεις. Κοντά ήταν (ή είχε ήδη συμβεί) και η τυχοδιωκτική Μικρασιατική εκστρατεία με τα τραγικά αποτελέσματα.
Αντιστοίχως, την περίοδο του Ψυχρού πολέμου, με δυο ΠΥΡΗΝΙΚΑ ΜΠΛΟΚ και την Ευρώπη (ειδικά) με στρατεύματα εκατέρωθεν «με το δάκτυλο στην σκανδάλη», ήταν πολύ λογικό να διατυμπανίζεται η ανάγκη «ειρήνης», (ΑΜΟΙΒΑΙΟΥ) «αφοπλισμού» κλπ. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς, ότι από την πλευρά που υποστήριζε το λεγόμενο «Ανατολικό μπλοκ», τα κόστη εξοπλισμών κοκ αποτελούσαν ΦΡΕΝΟ στον «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό» (ότι και αν ήταν τέλος πάντων) και μείωναν τις κοινωνικές δαπάνες, κάτι που δεν επηρεάζει ομοιοτρόπως τον καπιταλισμό, μιας και το «προϊόν-όπλο» μπαίνει κανονικά στην σφαίρα της καπιταλιστικής οικονομίας και μετέχει και της «ανάπτυξης» αυτής (είναι μια μεγάλη θεωρητική κουβέντα και δεν θα επεκταθούμε προς το παρών).
Ακόμα και τότε όμως, ας σημειωθεί ότι ήταν το ΙΔΙΟ ΚΙΝΗΜΑ που έλεγε «Κούβα Σαντινίστας Βιετκόνγκ, και δω θα σας τσακίσουμε, Yankees go home». Που προφανώς σημαίνει ότι ούτε καλούσε τους Σαντινίστας (με τους Κόντρας στα βουνά) να αφοπλιστούν και να κάνουν τα όπλα τους εργαλεία, ούτε την Κούβα να γυρίσει τις στρατιωτικές της σχολές σε σχολές Σάμπα, ούτε βεβαίως τους Βιετκόνγκ να «μιλήσουν με λουλούδια» στα αμερικανικά στρατεύματα. Επίσης δεν καλούσε Κίνα και ΕΣΣΔ να μην σπαταλάνε τα λεφτά του λαού σε όπλα που έστελναν στους Βιετκόνγκ! Τέλος, προφανώς το «τσακίσουμε…», δεν το εννοούσε «…στα posts», μιας και δεν είχαν FB τότε! Αναρωτιέμαι, το σημερινό κίνημα που σήμερα είναι ενάντια στην «εγχώρια παραγωγή όπλων» αλλά λέει και «Νίκη στα όπλα του Ιράν» (όποιο κομμάτι το λέει, διότι έχουμε και χειρότερες στάσεις/λογικές), τι ακριβώς σκέφτεται?
Η συνήθης αιτίαση κάποιων, είναι ότι και σήμερα ζούμε «τα ίδια και χειρότερα». Θα συμφωνήσω μόνο στα δεύτερο. Στα χειρότερα. Διότι σε καμία περίπτωση δεν ζούμε «στα ίδια». Δεν ζούμε ούτε την μερική «πολυπολικότητα» των αναδυόμενων Ιμπεριαλιστικών ανεπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών της περιόδου του ΑΠΠ (αυτά που ο Λένιν ονόμαζε ως «μια χούφτα έθνη»…φράση που βολικά «ξεχνιέται από κάποιους), ούτε την περίοδο ανάδυσης των αστικών κρατών του 20ου αιώνα, από τα συντρίμμια των Αυτοκρατοριών του προηγούμενου αιώνα, ούτε την σχετική «ασφάλεια» που προσέφερε ο ψυχροπολεμικός μεταπολεμικός διπολισμός του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, όπου «φοβόταν ο John την Ρωσική Αρκούδα και η Ρωσική Αρκούδα τον John” (για να παραφράσω το σχετικό ρητό). Που ήταν και μια εποχή (σχετικού) «σεβασμού» των Διεθνών Κανόνων, Δικαίου και κυρίως των διεθνών ΙΣΟΡΡΟΠΙΩΝ, όπως διαμορφώθηκαν μετά την σφαγή του ΒΠΠ.
Εν αντιθέσει ειδικά με την περίοδο του αντιπολεμικού κινήματος στην Δύση (60s, 70s, άντε και λίγο 80s), σήμερα ζούμε μια περίοδο επιστροφής στην «διπλωματία των Κανονιοφόρων». Απλά έχει μετεξελιχθεί σε «πυραύλων και αεροπλάνων». Όπου υπάρχει μια εμφανής ανισομετρία ισχύος, απότοκο της κατάρρευσης του πρώην Ανατολικού Μπλοκ και συμμάχων του σε διεθνές επίπεδο, αλλά ΚΑΙ της προσχώρησης με την «πλευρά του νικητή» ολόκληρων γεωγραφικών κομματιών που κάποτε ανήκαν στην «άλλη πλευρά» ή ήταν «ουδέτερα». Αρκεί να δει κανείς τον χάρτη του ΝΑΤΟ το 91 (τότε που δεν θα προχωρούσε ανατολικά «ούτε ένα εκατοστό») και τον σημερινό αντίστοιχο και να το διαπιστώσει.
Και μάλιστα, τα νέα μέλη είναι και τα πιο ρεβανσιστικά και φιλοπόλεμα ακόμα και από τα κλασικά δυτικά. Και με «δανεικά αρχίδια» συνήθως. Εκτός και αν πιστεύει κανείς σοβαρά, ότι όταν ο Υπουργός Εξωτερικών (!!!) της Λιθουανίας των σκάρτων 3 εκατομμυρίων κατοίκων, απειλεί την Ρωσία ότι θα της πάρουν το Καλίνινγκραντ, το κάνει βασιζόμενος στον ηρωισμό των Λιθουανών ή σε κάποιο «σούπερ φωτονιακό όπλο» που διαθέτει (που θα έλεγε και ο Λιακόπουλος»)!
Όπως άλλωστε έγραψε και o Zbigniew Brzezinski στην «Μεγάλη Σκακιέρα» του το 1997:
«Η τελευταία δεκαετία του εικοστού αιώνα υπήρξε μάρτυρας μιας τεκτονικής
μετατόπισης στις παγκόσμιες υποθέσεις. Για πρώτη φορά στην ιστορία, μια μη
ευρασιατική δύναμη αναδείχθηκε όχι μόνο ως βασικός ρυθμιστής των σχέσεων ισχύος
στην Ευρασία, αλλά και ως η κυρίαρχη δύναμη του κόσμου. Η ήττα και η κατάρρευση
της Σοβιετικής Ένωσης αποτέλεσαν το τελικό βήμα στην ταχεία άνοδο μιας δύναμης
του δυτικού ημισφαιρίου, των Ηνωμένων Πολιτειών, ως της ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ και,
πράγματι, της ΠΡΩΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ παγκόσμιας δύναμης.»
Ας αναλογιστεί κανείς ότι αυτό το έγραψε πριν καν την πρώτη επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς και στα Βαλκάνια και πριν μια σειρά από μη φίλια στην Δύση «καθεστώτα» ανατραπούν σε μια σειρά από χώρες (ενδεικτικά: Λιβύη, Ιράκ, Συρία προσφάτως αλλά και οι πρόσφατες εξελίξεις στην Λ. Αμερική). Αν αναλογιστεί παράλληλα ότι ολόκληρες περιοχές του πλανήτη πλέον βρίθουν Αμερικανικών και ΝΑΤΟικών βάσεων (Μέση Ανατολή στον 21ο αιώνα, από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα), τότε εξαρχής η θεώρηση του «ίδιου κόσμου με παλιότερα» μοιάζει αστεία.
Αν επίσης σκεφτεί κανείς και μια σειρά από τεχνολογικές εξελίξεις, με έναν «διάφανο πλανήτη ταχείας απόκρισης», τότε είναι ακόμα πιο αστεία. Η Αγγλική Κανονιοφόρος του 19ου αιώνα, ήθελε μήνες για να ανταποκριθεί σε μια «πρόκληση» σε μια από τις Αγγλικές Αποικίες ώστε να εφαρμόσει την «διπλωματία της». Ακόμα και η ίδια η είδηση πιθανά, ήθελε βδομάδες μέχρι να φτάσει στην Μητρόπολη και να επεξεργαστεί και να παρθεί μια απόφαση.Τα αμερικανικά ΒΑΡΕΙΑ βομβαρδιστικά B-2 που απογειώθηκαν από το Μιζούρι και έριξαν τις βόμβες GBU-57 "bunker busters” στην επιχείρηση «Operation Midnight Hammer» εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν τον Ιούνιο του 2025, χρειάστηκαν ΜΟΝΟ 18 ώρες. Με πολλαπλούς ανεφοδιασμούς στον αέρα. Σε σχετικά «ευθεία» διαδρομή με πλήρη εικόνα του Κέντρου Επιχειρήσεων, σε real time, κάθε δευτερόλεπτο.Η κανονιοφόρος μας, θα έπρεπε να κάνει παρακάμψεις ημερών, απλά για να πιάσει σε φίλια λιμάνια για ανεφοδιασμό. Θα μπορούσε να βουλιάξει από θαλλασοταραχή (ή να την βουλιάξουν) και να το μάθει το Αγγλικό Επιτελείο, μέρες μετά. Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα, αλλά το νόημα είναι εμφανές και το συγκεκριμένο αποτελεί θέμα άλλης αυτοτελούς συζήτησης.
Όλα αυτά τα «εισαγωγικά», γράφονται με ένα σκοπό. Να αναδείξουν ΚΑΠΟΙΕΣ από τις πραγματικές και ουσιαστικές διαφορές, που καθιστούν άκυρη μια κουβέντα που προσπαθεί να προσομοιάσει την εποχή μας με μια σαν αυτή του 1ου ή του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ή κάποια του 19ου αιώνα ή ότι αντίστοιχο. H Ιστορία, μπορεί να «επαναληφθεί» μόνο ως κωμωδία ή ως τραγωδία. Και για να αποφύγουμε το δεύτερο, είναι κάπου καλό να λήξει η κωμωδία της «τεμπέλικης Αριστεράς», που έχει την ανάγκη να βρεθεί μια «έτοιμη αναλογία» με το παρελθόν, για να συνεχίσει το κίνημα να μηρυκάζει τα έτοιμα πολιτικά προτάγματα και συνθήματα του παρελθόντος (ειδικά τα δεύτερα) και στην πράξη απλά να αναπαράγεται μηχανικά, όπως οι αμοιβάδες.
Αυτό που θα έπρεπε να γίνεται, είναι μια πραγματική προσπάθεια «συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης». Ο γράφων, δεν ισχυρίζεται ότι έχει κάποια τέτοια τέλεια, δεν ισχυρίζεται καν ότι είναι σωστή, ούτε καν έστω ολοκληρωμένη. Για δύο λόγους:
- Αφενός διότι οι εποχές των «Μαρξ και Λένιν» έχουν τελειώσει. Άσε που και να μην είχαν τελειώσει, τέτοιοι ογκόλιθοι δεν έχουν καμία σχέση με τον γράφοντα ή τους περισσότερους "από μας" . Η πλειοψηφία ημών, παλεύουμε απλά μεταξύ του να είμαστε ένα λιθαράκι (κοινώς: "βαρίδι") ή να προσθέσουμε ένα τέτοιο. Η συλλογική γνώση του σήμερα αλλά και η δυνατότητες άμεσης πρόσβασης σε αυτήν και επικοινωνίας, δίνουν την δυνατότητα ο «συλλογικός νους» να δύναται να παράξει πολύ καλύτερα αποτελέσματα, από μεμονωμένους Brancaleone.
- Αφετέρου διότι ακόμα και στο «ανάλυση», πάσχουμε σε τεράστιο βαθμό. Η καθημερινότητα, μας βομβαρδίζει με πληροφορία (συνήθως άχρηστη ή «δευτερεύουσα») που είναι πρακτικά αδύνατο να διαβαστεί έστω, πόσω δε μάλλον να φιλτραριστεί και αξιολογηθεί, από τον πραγματικό ελεύθερο χρόνο ενός κανονικού ανθρώπου. Αν συνυπολογίσει κανείς και την ανθρώπινη τάση, κάποιος να «επιλέγει» και να αναπαράγει τις πληροφορίες που προκαταβολικά του «ευφραίνουν το αυτί» (κάτι που επιθυμώ διακαώς να αποφύγω και ΔΕΝ τα καταφέρνω), τότε το πρόβλημα του «μοναχικού καβαλάρη» είναι ακόμα μεγαλύτερο. Και πολύ πιθανό να καταλήξει «καβαλάρης» σε κάποιο καλάμι!
Το επόμενο (δεύτερο) μέρος, θα προσπαθήσει να δώσει μια πρώτη εικόνα των προφανών αντιφάσεων που πέφτει το «κίνημα» (φιλειρηνικό και «αντιιμπεριαλιστικό») σε απλά πρακτικά ζητήματα που αφορούν και το σήμερα και το υποθετικό «αύριο» μιας υποθετικής λαϊκής εξουσίας που πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Ως πρόγευση, θα καλούσα (αν μπορούσα), τους φοιτητές και συναδέλφους μου στο ΕΜΠ που είναι «ενάντια σε κάθε πολεμική έρευνα» και παράλληλα είναι υπέρ της νίκης του Ιράν (μάλιστα κάποιοι λένε, όπως προανέφερα «νίκη στα ΟΠΛΑ του Ιράν»), να μας εξηγήσουν που ακριβώς νομίζουν ότι παράχθηκαν αυτά ως know how. Επίσης αν θεωρούν τυχαίο ότι και στις δύο επιθέσεις των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν, επιλέχθηκαν ως πρώτοι στόχοι Πανεπιστημιακοί, επιστήμονες, το ίδιο το Πανεπιστήμιο του Ιράν, ερευνητικά κέντρα κλπ κλπ. Και πιο συγκεκριμένα, τμήματα που αφορούσαν πυρηνική τεχνολογία, διαστημική τεχνολογία και αεροναυπηγική κλπ κλπ. Ίσως να θεωρούν ότι αυτά έγιναν απλά στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής βαραβαρότητας των ΗΠΑ και Ισραήλ να χτυπά «πολιτικούς στόχους» (που αποτελεί αυτοτελή πολιτική κουβέντα το τι είναι αυτό στην σύγχρονη εποχή) και δεν αποτελούσαν ειδική στόχευση.
Το τελευταίο μέρος, θα κάνει μια προσπάθεια συμμαζέματος και μιας πρωτόλειας πρότασης. Σε αντίθεση με το παρών κείμενο, θα προσπαθήσει να απαντήσει στα ερωτήματα που «επίτηδες» αφήνει ανοικτά αυτό. Γιατί «επίτηδες»? Διότι πιστεύοντας στην «ανατροφοδότηση», θεωρώ ότι κάτι που θα γραφτεί μετά από διάλογο ή «κατάρες», θα είναι πιο ολοκληρωμένο από ένα θηριώδες κείμενο που θα βαριόνταν να (ξανα)διαβάσει (και διορθώσει) ακόμα και ο συντάκτης του! Και με την βεβαιότητα αυτού που αναφέρθηκε. Ότι η όποια κατάληξη του, θα είναι λειψή και προβληματική, όπως και κάθε άλλη «ατομική» τέτοια. Απλά ζούμε σε μια εποχή, που θεωρώ έχει ανάγκη και τις λειψές και προβληματικές, έστω ως εργαλείο αποφυγής λαθών για τις πιο «ώριμες και μεστές».
Προσωπικά, προτιμώ να διαβάζω «λάθη», από το να ακούω ανθρώπους με ύφος χιλίων καρδιναλίων να με «προτρέπουν» τάχα μου, να διαβάσω (πάλι) το « Για τους δίκαιους και άδικους πολέμους» του Λένιν, που όπως το έχω τσεκάρει, συνήθως δεν το έχουν καν διαβάσει οι ίδιοι και απλά έχουν απομνημονεύσει πέντε βολικά σημεία που χρησιμοποιούν ως τσιτάτα, αγνοώντας αλλά δεκαπέντε άβολα! Προτιμώ όσους σκαλίζουν και ας προκύπτουν «ορνιθοσκαλίσματα». Οι βεβαιότητες έχουν πλέον δώσει τα όποια πολιτικά αποτελέσματα μπορούσαν και μάλλον δεν ήταν θετικά.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου