Την λένε Δύση και όπως θέλει τα γυρίζει! - Η περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας.

 

Η είδηση του θανάτου του Σερβοβόσνιου στρατηγού Μλάντιτς άνοιξε και πάλι την κουβέντα περί «εθνικισμού» των Σέρβων, εγκλημάτων πολέμου, αλλά και για τη γενικότερη διάλυση της Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και τους τρόπους αλλά και τις συνθήκες με τις οποίες επετεύχθη. Μια εξέλιξη την οποία ήθελε και επεδίωξε η λεγόμενη «Συλλογική Δύση» (με προεξέχουσα τη Γερμανία στη συγκεκριμένη περίπτωση). Στο κείμενο αυτό, θα ασχοληθούμε κυρίως με τις νομικές και πολιτικές μεθοδεύσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός (χωρίς να διεκδικώ τον τίτλο του νομικού), διότι ειδικά κάποιες βγάζουν μάτι.

Θα μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα για τις δυτικές μεθοδεύσεις της διάλυσης της Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και της απομόνωσης της Σερβίας και των Σέρβων, ως τη μοναδική πιθανή εστία αντίδρασης/αντίστασης στην προσπάθεια της δυτικής «Νέας Τάξης» να κυριαρχήσει στο διεθνές στερέωμα, μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ. Θα δούμε επίσης και τη σαφή πολιτική «δύο μέτρων και δύο σταθμών» που χρησιμοποιήθηκε εναντίον τους.

Ξεκινώντας να ξετυλίγουμε αυτό το κουβάρι, να πούμε ότι η όλη διαδικασία ξεκίνησε από τις ΜΟΝΟΜΕΡΕΙΣ αποσχίσεις δύο (μέχρι προηγουμένως) Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών της Γιουγκοσλαβίας, δηλαδή την Κροατία και τη Σλοβενία. Αποσχίσεις που, με βάση το υπάρχον Σύνταγμα της Γιουγκοσλαβίας του 1974, ήταν ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ή έστω «παράτυπες». Γιατί; Διότι στο άρθρο 5 του Συντάγματος ανέφερε ρητά ότι τα σύνορα της ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας δεν μπορούν να αλλάξουν χωρίς τη συμφωνία όλων των δημοκρατιών και αυτόνομων επαρχιών. Οποιαδήποτε αλλαγή απαιτούσε ομοφωνία στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο. Όντως, τις αποφάσεις αυτές, το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο της Γιουγκοσλαβίας έκρινε ως αντισυνταγματικές και άκυρες το φθινόπωρο του 1991.

Στην περίπτωση δε της Κροατίας, τα πράγματα είναι ακόμα πιο «κραγμένα». Γιατί;

Διότι μέχρι το 1990, το Σύνταγμα της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κροατίας όριζε ότι η Κροατία είναι το κράτος των Κροατών και των Σέρβων που ζουν σε αυτήν. Οι Σέρβοι της Κροατίας (περίπου 12% του πληθυσμού) είχαν καθεστώς «συνιστώντος λαού» (constituent people), πράγμα που σήμαινε ότι είχαν δικαίωμα βέτο σε μεγάλες αλλαγές. Στο νέο Σύνταγμα του Δεκεμβρίου του 1990, η νέα εθνικιστική κυβέρνηση του Φράνιο Τούντζμαν άλλαξε το Σύνταγμα. Υποβάθμισε τους Σέρβους από «συνιστώντα λαό» σε «εθνική μειονότητα». Και όλα αυτά, πριν καν υπάρξει η «διεθνής παρέμβαση» της ΕΟΚ, που εκκινούσε τη διαδικασία απόσχισης από τη Γιουγκοσλαβία. Δηλαδή παράνομα και χωρίς καν κάποια απόφαση της «Διεθνούς Κοινότητας».

Τι έκανε λοιπόν η «Διεθνής Κοινότητα», δηλαδή η ΕΟΚ (μετέπειτα ΕΕ), τότε; Αρχικά να αναφέρουμε, ότι την περίοδο εκείνη, κυριαρχούσε το λεγόμενο “Genscher Doctrine”, δηλαδή η γραμμή του τότε ΥΠΕΞ της Γερμανίας Hans-Dietrich Genscher, ο οποίος πίεσε έντονα από το 1991 για γρήγορη αναγνώριση Κροατίας και Σλοβενίας ως ανεξάρτητων κρατών, ακόμη και απέναντι στις τότε επιφυλάξεις Γαλλίας, Βρετανίας και ΟΗΕ. Τελικά η ΕΕ συστήνει μια δική της Επιτροπή, τη λεγόμενη Επιτροπή Διαιτησίας Μπαντεντέρ, η οποία κάνει το εξής τρυκ. Αρχικά αποφασίζει ότι η Γιουγκοσλαβία βρίσκεται σε διαδικασία ΠΛΗΡΟΥΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ (DISSOLUTION). Διότι αν αποφάσιζε ότι η Σλοβενία και η Κροατία ήταν περιπτώσεις ΑΠΟΣΧΙΣΗΣ, τότε η πράξη τους θα ήταν διεθνώς «παράνομη». Αποφάσισαν λοιπόν ότι η Γιουγκοσλαβία «διαλύεται» (με 4 από τα 6 μέλη της να μην έχουν κηρύξει καν κάτι αντίστοιχο). Αν κάποιος νομίζει ότι οι ντρίπλες τελειώνουν εκεί, κάνει μεγάλο λάθος. Στην πραγματικότητα, μόλις ξεκινούν.

Μετά από αυτή την απόφαση λοιπόν, η συγκεκριμένη επιτροπή καταλήγει για τη Γιουγκοσλαβία στο εξής: Ότι μόνο οι υφιστάμενες Ομοσπονδιακές Δημοκρατίες μπορούν να γίνουν ανεξάρτητα κράτη και μάλιστα στα προϋπάρχοντα διοικητικά τους σύνορα. Με αυτή την απόφαση, οι ξένες δυνάμεις ουσιαστικά απαγόρευσαν εκ των προτέρων οποιαδήποτε αλλαγή συνόρων ή αυτοδιάθεση εθνικών ομάδων (όπως οι Σέρβοι της Βοσνίας για παράδειγμα). Τους απαγόρευαν, είτε να «σπάσουν» περαιτέρω τη χ-Δημοκρατία, είτε να ενωθούν με άλλες νέες Δημοκρατίες (π.χ. Κροάτες της Βοσνίας με τη νεοδημιουργηθείσα Κροατία), είτε να παραμείνουν πολίτες…..του κράτους στο οποίο ήδη ανήκουν!

Εδώ λοιπόν έχουμε τα εξής δύο φαιδρά. Αφενός ότι μια διακρατική ένωση, ως ΤΡΙΤΗ, αποφασίζει τους «κανόνες διάλυσης» ενός ανεξάρτητου κράτους που δεν της ανήκει καν ως μέλος. Στην πραγματικότητα, δημιουργεί τους όρους με τους οποίους θα συμβεί, ΠΟΥΣΑΡΟΝΤΑΣ προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ακόμα χειρότερα, αποφασίζει ότι τα «διοικητικά όρια» των επαρχιών του κράτους αυτού είναι πιο σημαντικά από τις εθνότητες που το απαρτίζουν και η «πίτα» πρέπει να χωριστεί ακριβώς πάνω σε αυτά. Έτσι, ο φαντασιακός «Μαυροβούνιος» έχει δικαίωμα να αυτονομηθεί, αλλά όχι ο εθνικά Σέρβος, αν του έκατσε στραβή να βρίσκεται στη λάθος πλευρά των διοικητικών ορίων της μέχρι προηγουμένως ενιαίας χώρας του. Πρακτικά δεν πρόκειται καν για αναγνώριση κάποιου δικαιώματος «εθνικού αυτοπροσδιορισμού και αυτοδιάθεσης» δηλαδή.

Ας το κάνουμε «εικόνα» μέσα από ένα διαφορετικό παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι στις ΗΠΑ ξεσπούν ταραχές και εμφανίζονται αποσχιστικές τάσεις σε ορισμένες Πολιτείες. Ότι αναβιώνει το «The South will rise again» και ξεσπούν συγκρούσεις ανάμεσα σε Ενωσιακούς και Αποσχιστές, με τους πρώτους να κρατούν την Αστερόεσσα και τους δεύτερους τη γνωστή σημαία μάχης της Συνομοσπονδίας με το «Χ».

Φανταστείτε τώρα την ΕΕ ή τους….BRICS, να φτιάχνουν μια δική τους Επιτροπή που αποφασίζει ότι θεωρούν τις ΗΠΑ διαλυμένες, ότι αναγνωρίζουν το «δικαίωμα» των 50 Πολιτειών των ΗΠΑ να γίνουν ξεχωριστά κράτη, με όρια τα σύνορα της υπάρχουσας Πολιτείας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά απαγορεύουν π.χ. στους Μεξικανούς του New Mexico την «εσωτερική απόφαση» να ενωθούν με το….Mexico (του οποίου άλλωστε αποτελούσε κάποτε τμήμα η συγκεκριμένη Πολιτεία). Επίσης, αν στην Καλιφόρνια κυριαρχούσε η αποσχιστική λογική, οι λευκοί της Καλιφόρνια δεν θα δικαιούνταν καν να παραμείνουν στο ενιαίο κράτος των ΗΠΑ, ακόμα και σε περιοχές που θα ήταν η μεγάλη πλειοψηφία!

Πέραν του ότι ακούγεται ως «ανέκδοτο» να αποφάσιζε κάποιος τρίτος κάτι τέτοιο για ΗΠΑ, θα μπορούσε κάποιος να βρει επιχειρήματα ΕΚΕΙ, περί μιας διαδικασίας διάλυσης και συγκολλήσεων «ανά εθνότητα». Παρόλο που στη Γιουγκοσλαβία τα πράγματα ήταν σε πολλές περιπτώσεις πολύ πιο ξεκάθαρα (π.χ. στην περίπτωση της Βοσνίας που θα συζητήσουμε αμέσως μετά, οι περιοχές που οι Σέρβοι και οι Κροάτες είχαν τεράστια εθνική πλειοψηφία συνορεύουν άμεσα με Σερβία και Κροατία αντίστοιχα), θα είχε νόημα μια συζήτηση, αν η ίδια η «Διεθνής Κοινότητα» δεν παραβίαζε ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΠΟΥ Η ΙΔΙΑ ΘΕΣΠΙΣΕ, στην περίπτωση των Αλβανών του Κοσσόβου. Την περίπτωση αυτή θα εξετάσουμε λίγο πιο μετά.

Μετά από την Κροατία και τη Σλοβενία, σειρά παίρνει η Βοσνία. Στην οποία, προφανώς, η ΕΟΚ «έκλεισε» το μάτι, μιας και όχι απλά αναγνώρισε και σε «αυτήν» τη δυνατότητα να αποσχισθεί από τη Γιουγκοσλαβία, αλλά και τον τρόπο για να μην «κοπεί στα τρία» (που μόλις προανέφερα), ως κράτος τριών εθνοτήτων (εθνικά, ο «Βόσνιος» ήταν και είναι ανέκδοτο). Τι συμβαίνει λοιπόν εκεί;

Στο Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας της Βοσνίας, η πλειοψηφία Κροατών και Μουσουλμάνων (60-65%) αποφασίζει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία. Είναι ο όρος που έχει η Επιτροπή Μπαντεντέρ, για να αναγνωρίσει «διεθνώς» μια τέτοια απόφαση. Η απόφαση αυτή είναι ΔΙΠΛΑ ΠΑΡΑΝΟΜΗ. Αφενός, όπως προαναφέρθηκε, δεν προβλέπετο από το Σύνταγμα της Γιουγκοσλαβίας. Αφετέρου όμως, δεν προβλέπετο ούτε από το Σύνταγμα της Σοσιαλιστικής Βοσνίας, το οποίο όριζε ότι το κοινοβούλιο δεν είχε δικαίωμα να παίρνει αποφάσεις για την κυριαρχία και το καθεστώς της χώρας με απλή πλειοψηφία, παρά μόνο με ομόφωνη συναίνεση (consensus) και των τριών εθνών. Οι Σέρβοι βουλευτές αποχώρησαν από την ψηφοφορία λόγω αυτού.

Δηλαδή, το τοπικό κοινοβούλιο μιας Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, όργανο θεσμοθετημένο από το Σύνταγμα της Δημοκρατίας αυτής, υπερψηφίζει μια απόφαση με τρόπο (απλή πλειοψηφία) που απαγορεύεται από το ίδιο το Σύνταγμα που το έχει συστήσει ως όργανο!

Η συνέχεια είναι γνωστή. Οι Σέρβοι της Βοσνίας δεν αποδέχονται ούτε την παράνομη απόφαση που οδήγησε σε δημοψήφισμα, ούτε μετέχουν σε αυτό, με αποτέλεσμα η συμμετοχή να είναι στα 2/3 των εγγεγραμμένων (γύρω στο 67%). Στις 3 Μαρτίου, ο Αλίγια Ιζεμπέκοβιτς ανακοινώνει την Ανεξαρτησία της Βοσνίας, ένα μήνα μετά την αναγνωρίζουν επίσημα οι ΕΟΚ και οι ΗΠΑ (6-7 Απριλίου) και μετά από 1,5 ακόμα μήνα (22 Μαΐου), γίνεται η επίσημη αναγνώρισή της από τον ΟΗΕ. Διαδικασίες “fast track” δηλαδή. Στις 6 Απριλίου που γίνεται η αναγνώριση από την ΕΟΚ, πρακτικά ξεκινά επισήμως και ο Βοσνιακός «εμφύλιος» (που μόνο εμφύλιος δεν ήταν, αλλά τέλος πάντων).

Από όλα τα παραπάνω, είναι εμφανές ότι η «διεθνής κοινότητα» (λέγε με «συλλογική Δύση», μιας και προφανώς σε αυτές τις αποφάσεις δεν κλήθηκαν να συμμετέχουν ούτε καν η Ρωσία και η Κίνα, που είναι μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ) στην πραγματικότητα, με το ένα χέρι «έλυνε» το πρόβλημα που η ίδια δημιουργούσε με το άλλο. Η γραμμή της ήταν εξαρχής όχι να κρατήσει ενιαίο, αν γίνεται, το κράτος αυτό, αλλά να διαλυθεί «στα εξ ων συνετέθη» ένα πολυεθνικό κράτος και μάλιστα με βάση γεωγραφικά/διοικητικά όρια, προκρίνοντάς τα έναντι των «φυσικών/εθνικών» ορίων. Ας πούμε, το ότι από το 1991 προέκρινε την αρχή της «διάλυσης» του κράτους αυτού είναι χαρακτηριστικό της υποκρισίας της. Πώς φαίνεται αυτό; Μα τη συνθήκη του Ντέιτον, που έληξε τον Βοσνιακό πόλεμο, τη ΣΥΝΥΠΕΓΡΑΨΕ Η ΟΔΓ (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας), η οποία συνέχισε να υφίσταται μέχρι το 2006 με δικό της Σύνταγμα και Στρατό. Άρα το «διαλυμένο» κράτος κατά την Επιτροπή Μπαντεντέρ ήταν κατά τα 4/6 μη διαλυμένο όταν πάρθηκε η αρχική «διεθνής» απόφαση (που εν τέλει το διέλυσε σε βάθος χρόνου) και ένα κλάσμα του άντεξε και μια δεκαετία περίπου μετά τη συνθήκη του Ντέιτον και την ανεξαρτητοποίηση και της Βοσνίας (διαλύθηκε οριστικά το 2006).

Και κάπου εκεί κάποιος θα περίμενε να τελειώσουν οι ντρίπλες της «διεθνούς Κοινότητας», μιας και ο βασικός στόχος κατακερματισμού μιας επικίνδυνης (για τη Δύση) γεωπολιτικής οντότητας είχε τελικά επιτευχθεί «σαλαμωτά». Αλλά όχι, η μεγαλύτερη ντρίπλα δεν έχει γίνει ακόμα. Διότι, το κύριο πρόβλημα δεν ήταν (μόνο) η Γιουγκοσλαβία, αλλά ο θεωρούμενος ως κύριος κορμός της, οι Σέρβοι/η Σερβία. Ένας λαός παραδοσιακά φιλορωσικός, εθνοτικά και θρησκευτικά συγγενής με τους Ρώσους, που δύσκολα θα έμπαινε στον "ίσιο δρόμο" των υπολοίπων, δηλαδή το σχήμα Απόσχιση-ΕΕ-ΝΑΤΟ.

Το πρώτο χτύπημα δόθηκε το 2006, μετά τη διάλυση και της Συνομοσπονδίας Σερβίας-Μαυροβουνίου, που ήταν το τελευταίο απομεινάρι της αρχικής Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας. Για το Μαυροβούνιο, με «Σερβομαυροβουνιακό» πληθυσμό πάνω από 70%, η Δύση έκανε άοκνες προσπάθειες για να το αποσπάσει από την αγκαλιά της «μητέρας Σερβίας». Με το καρότο και με το μαστίγιο. Το δεύτερο, ας πούμε, το αξιοποίησε το 1999, όπου το Μαυροβούνιο δέχτηκε σχεδόν ίδιας έντασης Νατοϊκούς βομβαρδισμούς με τη Σερβία, στο πλαίσιο του πολέμου του Κοσσόβου, δηλαδή μιας περιοχής της Σερβίας. Τυπικά, επειδή αποτελούσε τμήμα του Ομόσπονδου κράτους. Πρακτικά, για να «λάβει το μήνυμα» να χωρίσει τα τσανάκια της από τη Σερβία (το πήρε, όντως). Οι ΝΑΤΟικοί βομβαρδισμοί, σταμάτησαν  τελικά με την Στρατιωτικοτεχνική Συμφωνία του Κουμάνοβο (9 Ιουνίου 1999), όπου ο Σερβικός στρατός αποδέχτηκε ότι αποχωρεί από το Κόσσοβο και στην πραγματικότητα η Σερβια αποδέχτηκε ότι "χάνει" αυτή την επαρχία της. Η "βήμα το βήμα" de facto ανεξαρτιτοποίση του Κοσσόβου, ήταν το τελικό χτύπημα που δόθηκε στην Σερβία. Εκεί που η δυτική αμετροέπεια πραγματικά βάρεσε κόκκινο. Θα δούμε αμέσω το γιατί.

Θα θυμόμαστε όλοι ότι ένας από τους όρους της «διεθνούς κοινότητας» για την οριστική διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας ήταν ότι αυτή θα συμβεί στα διοικητικά όρια των πρωθύστερων Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, αλλά οι υφιστάμενες εντός αυτών εθνοτικές ομάδες ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να κάνουν κάτι αντίστοιχο. Δηλαδή να «διασπάσουν εθνοτικά τις διοικητικές διασπάσεις». Αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος που πολέμησαν οι Σέρβοι της Βοσνίας. Ότι μια απόφαση ΤΡΙΤΩΝ, που εφαρμόστηκε στο πλαίσιο του υπάρχοντος ενιαίου κράτους ΠΑΡΑΝΟΜΑ με βάση τους νόμους του, τους ΕΓΚΛΩΒΙΖΕ σε ένα νέο κράτος, που δεν είχαν δικαίωμα ούτε να αποτρέψουν τη σύστασή του (ενώ κανονικά είχαν), ούτε να αποχωρήσουν από αυτό. Γιατί; Διότι το ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ του κράτους ΒΟΣΝΙΑ το έθετε ως ΠΑΡΑΝΟΜΟ. Συγκεκριμένα, το Σύνταγμα ξεκαθαρίζει ότι οι οντότητες των Σέρβων, Κροατών και Μουσουλμάνων υπάρχουν μόνο ως τμήματα του κράτους της Βοσνίας. Δεν διαθέτουν κυριαρχία και δεν έχουν κανένα νομικό δικαίωμα για μονομερή απόσχιση ή δημοψήφισμα ανεξαρτησίας. Οποιαδήποτε τέτοια κίνηση θεωρείται παραβίαση της διεθνούς συνθήκης ειρήνης (του Ντέιτον).

Πού κολλάει το Κοσσυφοπέδιο σε αυτό; Μα ότι, με βάση αυτόν τον «βολικό» κανόνα που θεσπίστηκε για να πετύχει «δύο σε ένα» (δηλαδή απόσπαση της Βοσνίας από τη Γιουγκοσλαβία, ΧΩΡΙΣ όμως να σπάσει εκ νέου στα τρία), δεν μπορούσε να «κολλήσει» η αποκοπή της Αλβανικής μειονότητας στο Κόσσοβο, από τη Σερβία! Ο κανόνας ήταν σαφής. Η Γιουγκοσλαβία θα διασπάτο στα διοικητικά όρια των πρώην Δημοκρατιών της. Όποιες εθνοτικές ομάδες έπεφταν σε «λάθος» πλευρά, έμεναν εκεί εδαφικά. Στην περίπτωση δε του Κοσόβου, ήταν ακόμα πιο καθαρό, μιας και δεν υπήρχε «Δημοκρατία της Αλβανίας» ή κάτι παρόμοιο στην Ενιαία Γιουγκοσλαβία. Η Αλβανία ήταν γειτονικό ανεξάρτητο κράτος. Και όμως, η συλλογική Δύση αναγνώρισε «βήμα το βήμα» το «δικαίωμα» αυτό της πλειοψηφίας των Αλβανών του Κοσόβου, κατά παράβαση των κανόνων που η ίδια είχε θεσπίσει. Αν αναρωτιέστε το πώς, θα δούμε τη «ντρίπλα» που θα έκανε ακόμα και τον Μέσι να ζηλέψει.

Για να καλύψουν νομικά αυτή την τεράστια αυθαιρεσία, οι ΗΠΑ και οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις επινόησαν έναν πολιτικό όρο: ονόμασαν το Κοσσυφοπέδιο «sui generis» (μοναδική περίπτωση). Ισχυρίστηκαν δηλαδή ότι η περίπτωση αυτή είναι τόσο ιδιαίτερη, που δεν μπορεί να αποτελέσει νομικό προηγούμενο για καμία άλλη μειονότητα στον κόσμο —ούτε καν για τους Σέρβους της Βοσνίας ή του ίδιου του Κοσσυφοπεδίου (το κρατάμε αυτό)! Ποια ήταν η εξήγηση του «μοναδικού φαινομένου»; Η….βία που άσκησε η Σερβία κατά την εξέγερση των Αλβανών του Κοσόβου και το πολύ μεγάλο ποσοστό τους στην περιοχή. Ας τα δούμε ξεχωριστά και συνοπτικά.

Εν αρχή, τα ποσοστά των Αλβανών στον Κόσσοβο την εποχή εκείνη δεν ήταν πολύ διαφορετικά από τα ποσοστά των Σέρβων στη Δημοκρατία της Σέρπσκα στη Βοσνία (που ακόμα και σήμερα είναι πάνω από 80%). Και τέλος πάντων είναι μικρότερα από τα ποσοστά των Παλαιστινίων…..στην Παλαιστίνη!

Άλλωστε, η όποια «βία» άσκησε η Σερβία ΜΕΤΑ την εξέγερση των Αλβανών του Κοσσόβου δεν είναι ούτε τίποτα πρωτότυπο ιστορικά, ούτε κάποιο πρωτοφανές μέγεθος. Αποφεύγοντας την κουβέντα (προς το παρόν) ότι πρώτα ξεκίνησαν οι Αλβανοί τις επιθέσεις με όπλα σε αστυνομικά τμήματα και μονάδες του Σερβικού στρατού, σε κάθε περίπτωση, ό,τι βία κι αν ασκήθηκε, δεν έχει σχέση με τη βία που π.χ. ασκεί το Ισραήλ στους Παλαιστίνιους. Στις περιοχές τους, που είναι το 100% του πληθυσμού. Η βία που ασκείται ακόμα και την περίοδο της ειρηνικής αντίστασής τους σπάει τα κοντέρ (μιλάμε για εθνοκάθαρση) και παρ’ όλα αυτά δεν αποτελούν «sui generis»! Αυτό ως απλή αναφορά. Κλείνουμε την παρένθεση και ξαναγυρνάμε στο case study μας, την Γιουγκοσλαβία και ειδικότερα το Κόσσοβο.

Αν λοιπόν νομίζατε, ότι πριν πιάσαμε το πικ της υποκρισίας, κάνετε λάθος. Διότι η Δύση ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΣΤΗ ΣΕΡΒΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΣΟΒΟΥ, στις περιοχές της Μιτροβίτσα και των Μοναστηρίων του Βορείου Κοσσόβου, αυτό που αναγνωρίζει στους Αλβανούς του Κοσσόβου ως προς τη Σερβία. Το Κόσσοβο, αν και περιοχή της Σερβίας, «δικαιούται» να αποσπαστεί από το Σερβικό κράτος, αλλά οι Σερβικές περιοχές του Κοσσόβου δεν δικαιούνται να το κάνουν! Και στην περίπτωσή τους είναι ακόμα χειρότερη η «τσιτιά», διότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ΗΔΗ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΕΡΒΙΑ και ζητούν απλά…..να παραμείνουν σε αυτό! Δεν ζήτησαν καν να αλλάξουν σύνορα. Ζήτησαν να μην τους αλλάξουν σύνορα με τη βία και να παραμείνουν στην πατρίδα τους. Η Δύση τούς το αρνήθηκε κατηγορηματικά. Το επιχείρημα της «εθνικής πλειοψηφίας» που ίσχυσε για τους Αλβανούς, ξαφνικά έπαψε να ισχύει για τους Σέρβους της διπλανής πόρτας. Οι ξένες δυνάμεις τούς ανάγκασαν να ενταχθούν σε ένα de facto αλβανικό κράτος, το οποίο οι ίδιοι δεν αναγνωρίζουν. Και όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν αυτοί, αλλά το οποίο τυπικά ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ! Πρέπει λοιπόν να αποδεχτούν, να "μεταφερθούν" ως πολίτες, σε ένα άλλο κράτος από αυτό που ανήκουν τώρα, από το οποίο μετά δεν θα μπορούν να φύγουν, ασκώντας το ίδιο ακριβώς δικαίωμα με όσους "τους φεύγουν"! Διότι αυτοί δεν είναι «sui generis», είναι «Serbici generis»!

Κοινώς, από όλους τους πρώην Γιουγκοσλάβους, μόνο αν είσαι Σέρβος έχεις κατουρήσει στο πηγάδι. Ακόμα και ο «Μαυροβούνιος» (Σέρβος) έχει πιο πολλά «εθνικά δικαιώματα» από τον Σέρβο. Αν είσαι Σέρβος, ή παλουκώνεσαι όπου σε ρίξουν, ή φύγε στη Σερβία (ό,τι απομείνει από αυτήν).
ΤΗΝ ΛΕΝΕ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙ ΤΑ ΓΥΡΙΖΕΙ!

Και αυτό χωρίς καν να βάλω στην κουβέντα ότι οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου είχαν δικαιώματα και ήταν αναγνωρισμένη μειονότητα στο εσωτερικό του Σερβικού κράτους, με δικό τους κοινοβούλιο κ.λπ.….πράγματα που ΑΡΝΕΙΤΑΙ να δώσει π.χ. η «δημοκρατική Ουκρανία» στους κατοίκους των μειονοτήτων στη χώρα της (όχι μόνο στην κυρίαρχη Ρωσική). Εκεί δεν συζητάμε καν για «τοπικά κοινοβούλια», μιλάμε για έστω το δικαίωμα να μιλάνε τη μητρική τους γλώσσα (Ρώσικα, Ουγγρικά κ.ο.κ.). Αλλά κατά τα άλλα, το κίνημα αυτονομίας των Αλβανών ήταν δικαιολογημένο…των Ρώσων ήταν «δάκτυλος της Ρωσίας». (Για τους «συντρόφους» που βλέπουν ως ίδια πράγματα τον κάθε Ρώσο «Μοτορόλα» με τους UCKάδες….άλλη ώρα θα τα «πούμε»!). Αυτό απλά ως νύξη.

Μένω εδώ, για να αποφύγω να θεριέψει (και άλλο) το κείμενο. Θα ήθελα όμως να δούμε δύο-τρία «επιχειρήματα»/ερωτήματα που μοιάζουν εύλογα.

Το πρώτο είναι ότι η Δύση, με αυτά που έκανε, προσπαθούσε απλά να «αποφύγει τα χειρότερα». Καταρχάς θα μπορούσε να δει κανείς απλά τις ημερομηνίες, για να παρατηρήσει ότι η απότομη ΕΝΤΑΣΗ των πολεμικών συγκρούσεων συνέβαινε μετά τη στάση που κρατούσε η «διεθνής κοινότητα», κλείνοντας το μάτι στη μία ή στην άλλη εξέλιξη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Η πολιορκία του Σεράγεβο ξεκίνησε την ίδια μέρα με την αναγνώριση της Βοσνίας από την ΕΟΚ. Ένα μήνα μετά την επίσημη ανακήρυξή της από τον Ιζεμπεκοβιτς. Συγκρούσεις υπήρχαν και πριν, αλλά μετά από εκείνη τη στιγμή ήταν ένα σημείο καμπής που όριζε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή. Έναν δρόμο όμως που ΙΣΩΣ θα μπορούσε να αποτραπεί. Πώς; Μα με τη λεγόμενη Συμφωνία Κουτιλέιρο. Τι ήταν αυτή;

Λίγο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, ο Πορτογάλος διπλωμάτης Ζοζέ Κουτιλέιρο κατάφερε να φέρει σε συμφωνία τους ηγέτες των Μουσουλμάνων, των Σέρβων και των Κροατών της Βοσνίας (Σχέδιο Carrington-Cutileiro). Η συμφωνία προέβλεπε μια διαιρεμένη Βοσνία σε εθνικά καντόνια (τύπου Ελβετίας), αποφεύγοντας τον πόλεμο. Ωστόσο, ο τότε Πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Γιουγκοσλαβία, Γουόρεν Ζίμερμαν, συνάντησε τον Μουσουλμάνο ηγέτη Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς και τον παρότρυνε να αποσύρει την υπογραφή του, υποσχόμενος ότι αν ανακηρύξει μια ενιαία ανεξάρτητη Βοσνία, οι ΗΠΑ θα τη στήριζαν και θα την αναγνώριζαν αμέσως. Ο Ιζετμπέγκοβιτς άκουσε την αμερικανική συμβουλή, απέσυρε την υπογραφή του, η ειρηνική συμφωνία κατέρρευσε και ο πόλεμος ξεκίνησε τις επόμενες ημέρες. Δεν ξέρω αν σας θυμίζει αυτό και την "Συμφωνία της Κων/πολης" μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας το 2022 που "έκαψαν" οι Δυτικοί με παρόμοιο τροπο, σχεδόν 30 χρόνια μετά, αλλά αν μην επεκταθούμε (και εκεί).

Αν δεν σας αρκούν τα παραπάνω, ας αναλογιστούμε τα εξής. Προσπάθησε ποτέ η «Διεθνής Δύση» (δικιά μου φράση) να βάλει και άλλους στο παιχνίδι μιας διεθνούς συμφωνίας κανόνων, σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση, ώστε να διευρύνει τη «διεθνή νομιμοποίηση» των ενεργειών της; Τη Ρωσία ας πούμε, που είναι επιδραστική πάνω στους Σέρβους; (Δε λέω την Ελλάδα, θα γελάσουν και τα λάχανα).

Όχι βέβαια. Όλο αυτό γινόταν για να μειωθεί η εναπομείνασα Ρωσική επιρροή στην Ευρώπη και ειδικά στα Βαλκάνια, όχι για να επανέλθει από την «πίσω πόρτα».

Μήπως προσπάθησε να πάρει εξαρχής τις πρωτοβουλίες ο ΟΗΕ, μπας και είναι πιο καταλυτική η συνεισφορά του;

Επίσης όχι. Ήδη από εκείνη την περίοδο, με τη Γιελτσινική Ρωσία σχεδόν διαλυμένη, ο ΟΗΕ ήταν κυρίως πρωτοκολλητής προειλημμένων αποφάσεων (όπως συνέβη και στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, αλλά όχι μόνο).

Η ίδια η αρχική απόφαση περί "Κράτους σε διάλυση", είναι τουλάχιστον κατά το ήμιση, "αυτοεκπληρούμενη προφητεία". Σε ένα Ομόσπονδο κράτος που εκείνη την στιγμή έχει χάσει παρανόμως, δυο από τις έξι Δημοκρατίες του (και που "την πάλευε" μέχρι το 2006 όπως είδαμε,) η ΕΟΚ σπεύδει να αποφασίσει και το ότι θα διαλυθεί και τους όρους που θα το κάνει. Κάποιος θα επεσήμανε την εμμονή μου στο "παράνομα", λέγοντας ότι δεν είναι δουλεία της ΕΟΚ να το (κατα)κρίνει αυτό. Για να δούμε είναι;

Το 2017, στην Καταλωνία της Ισπανίας, έγινε δημοψήφισμα την 1η του Οκτώβρη τπου 2017, που αποφάσει ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΟΝΊΑΣ ΜΕ ΠΟΣΟΣΤΟ 90%. Η Ε.Ε., ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕΤΑ, χαρακτήρισε το καταλανικό δημοψήφισμα παράνομο βάσει του ισπανικού Συντάγματος και δήλωσε ότι αποτελεί εσωτερική υπόθεση της Ισπανίας, που πρέπει να αντιμετωπιστεί εντός της ισπανικής συνταγματικής τάξης. Αλλά υποθέτω, ότι αν είχε γίνει και αντίστοιχο δημοψήφισμα με ίδιο αποτέλεσμα στην περιοχή των Βάσκων, τότε η ΕΕ θα κύρυτε την Ισπανία "κράτος σε διάλυση" και ότι άλλο αποφάσισε για την Γιουγκοσλαβία πρώτη πρώτη!

Ένα άλλο επιχείρημα κάποιων, είναι ότι η απόφαση για τον χωρισμό της Γιουγκοσλαβίας στα πρώην διοικητικά όρια των υπαρχουσών Δημοκρατιών και όχι μετά με εθνικά-γεωγραφικά κριτήρια, ήταν «αναγκαία» για την επιβίωση της «Δημοκρατίας της Βοσνίας». Αυτό, διότι αν ξέμενε μόνο με τον Μουσουλμανικό εθνοτικό πληθυσμό, δεν θα ήταν βιώσιμη. Ήταν ένα επιχείρημα που παίχτηκε πολύ τότε.

Αρχικά να πούμε ότι είναι υποκρισία να σπεύδεις να αναγνωρίσεις «εκ του μη όντος» ένα κράτος και μετά να εφευρίσκεις «παγκόσμιες πρωτοτυπίες» για να σταθεί στα πόδια του. Τον πραγματικό λόγο βέβαια, τον είπαμε. Αλλά ακόμα και έτσι, μια ΑΜΙΓΩΣ Μουσουλμανική Βοσνία (χωρίς τα τμήματα των Σέρβων και των Κροατών) ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΚΟΣΣΟΒΟ (μαζί με τους Σέρβους και τους Ρομά κιόλας)! Περίπου 1,7 εκατομμύρια κατοίκους. Περίπου όσους έχει και η Λετονία (1,8 εκατομμύρια) και περισσότερους από όσους έχει η Εσθονία (1,3 εκατομμύρια). Και χωρίς να υπολογίσουμε ότι περίπου ένα 20-25% αυτών των Βαλτικών χωρών είναι ΡΩΣΟΙ μειονοτικοί (χωρίς δικαιώματα πρακτικά).

Επίσης θα είχε τον ΔΙΠΛΑΣΙΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ από όσο είχε η Τσετσενία, στην οποία (την περίοδο του πολέμου με τη Ρωσία) αναγνώριζε η συλλογική Δύση το δικαίωμα στην Αυτοδιάθεση κ.λπ. Εκεί δεν έπαιζε ρόλο ούτε ο πληθυσμός, ούτε το «εθνοτικό ντόμινο» που θα μπορούσε να δημιουργηθεί στον Καύκασο των δεκάδων εθνοτήτων, ούτε καν ότι θα αποτελούσε ένα αποκομμένο Μουσουλμανικό κρατίδιο στην περιοχή εκείνη.

Είπαμε: Την λένε Δύση και όπως θέλει τα γυρίζει. Ειδικά αν ο «αυτοχαρακτηρισμός και η αυτοδιάθεση» διαλύουν κάνα γεωπολιτικό αντίπαλο (Γιουγκοσλαβία, Ρωσία, Ιράν….Κίνα στο μέλλον και βλέπουμε)!

Και μιας και το ανέφερα, πιστεύω ότι η Ευρώπη δεν ήθελε ένα αμιγώς μουσουλμανικό κράτος στην «καρδιά της», μέσα στα Βαλκάνια. Ένα κράτος που πολέμησαν για αυτό αδελφοί μουσουλμάνοι έως αμιγώς τζιχαντιστές, από όλο τον κόσμο. Πράγμα που συχνά «ξεχνιέται» βολικά, ακόμα και από «αριστερούς», που εξαντλούν τον (νομίζουν) αντεθνικισμό τους μονόμπαντα, στους (όσους) Χρυσαυγίτες πολέμησαν από τη μία πλευρά. Μια κουβέντα που καλό θα είναι να ανοίξει σε επόμενη δημοσίευση, μαζί με τη μονόφθαλμη καταδίκη μόνο των «Μλάντιτς» αυτού του πλανήτη.

Με αφορμή αυτό, θα μπορούσαμε να δούμε και άλλα ευτράπελα «παραλειπόμενα» της τωρινής συζήτησης. Ας πούμε ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης και αυτό που συστήθηκε ειδικά για την πρώη Γιουγκοσλαβία, τις αποφάσεις και τις συνθέσεις τους (πχ ο Εισαγγελέας που πρότεινε την παραπομπή του Μλάντινς για «γενοκτονία», ήταν λευκός Νοτιοαφρικανός με θητεία επί δεκαετία στο καθεστώς του Απαρτχάιντ....«προοδευτικός» όμως....κάτι θα ήξερε από τέτοια!). Αλλά κάποια άλλη στιγμή.

Προς το παρόν, ας κρατήσουμε το βασικό συμπέρασμα-σλόγκαν.

Την λένε Δύση και όπως θέλει τα γυρίζει. Επίσης, ό,τι θέλει της «μυρίζει» (και της βρωμάει «σφαγή, εθνικισμό κ.ο.κ.)»!