Έχω σχολιάσει πρόσφατα, τα αδιέξοδα της αριστερ(ίστικ)ης λογικής «ο λαός –αν θέλει– όλα τα μπορεί». Συχνά όμως, ξεχνιέται μια αντίστοιχη λογική που εμφιλοχωρείτε σε αντίστοιχους ή και στους ίδιους χώρους του κινήματος και αποτελεί την άλλη άκρη του ΙΔΙΟΥ «εκκρεμούς». Ας την ονομάσουμε, κατ΄ αντιστοιχία με την προηγούμενη ότι: «Η Ρωσία και Κίνα –αν θέλουν– όλα τα μπορούν».
Με βάση αυτή την λογική, οι επιτυχίες του δυτικού ιμπεριαλισμού –και ειδικότερα των ΗΠΑ– το τελευταίο διάστημα, η απροκάλυπτη επιθετικότητα του κλπ, οφείλονται βασικά στην άρνηση των δύο βασικών αντιπάλων της Δύσης, να προστατεύσουν τους δικούς τους συμμάχους. Η δε άρνηση είναι είτε αποτέλεσμα κάποιων ασαφών «σκοτεινών συμφωνιών», είτε έλλειψη διορατικότητας εκ μέρους τους, ότι έρχεται η σειρά τους και κακή στρατηγική εκτίμηση. Διότι μπορεί η Κίνα στην Ιστορία της μέσα στους αιώνες να έχει βγάλει στρατηγιστές μεγέθους Σουν Τζου (όταν οι σημερινοί Δυτικοευρωπαίοι έτρωγαν βαλανίδια…ναι?), αλλά σήμερα έχει χάσει αυτή την ικανότητα να παράξει τόσο απλές σκέψεις, την οποία κατέχει ακόμα και ο «Τάκης ο σφυροδρέπανος» από τα Πατήσια. Ας δούμε τα «ψυχρά δεδομένα».
Θα ξεκινήσω λέγοντας τι θεωρώ προσωπικά ότι συμβαίνει στον κόσμο μας. Η «συλλογική Δύση» με προεξέχουσες τις ΗΠΑ, έχει αποφασίσει να ξηλώσει οποιονδήποτε ανταγωνιστικό πόλο σε αυτήν στον πλανήτη, είτε μεμονωμένο είτε στην μοναδική συλλογική απόπειρα που υπάρχει, δηλαδή τους BRICS. Mε όλα τα προβλήματα και τις αδυναμίες που έχει αυτός. Και μάλιστα, ο λόγος που επέλεξε να το κάνει τώρα, είναι ακριβώς αυτός. Από την μια, θεώρησε ότι πλέον ήταν πολύ απειλητικός για την διατήρηση της οικονομικής (σε πρώτη φάση, αλλά όχι μόνο) κυριαρχίας της. Από την άλλη όμως, είναι αυτές ακριβώς οι υπάρχουσες αδυναμίες που προσπαθεί να εκμεταλλευτεί, πριν τα «δυνατά σημεία» των BRICS και η διεύρυνση τους, αρχίσουν να ξεπερνούν τα αρνητικά.
Επειδή λοιπόν, σε οικονομικό και τεχνολογικό επίπεδο είχε αρχίσει να χάνει την μάχη, επιστράτευσε την ωμή στρατιωτική ισχύ που διαθέτει. Οι συλλογική Δύση, με διάφορους τρόπους και με αιχμή του δόρατος τις ΗΠΑ, ρισκάρει έναν υποθετικό πυρηνικό Αρμαγεδδώνα, πιέζοντας Ρωσία και Κίνα με κάθε δυνατό τρόπο (την πρώτη και ευθέως στρατιωτικά), ποντάροντας ότι στον βαθμό που οι κύριες αντίπαλοι της δεν θα θεωρήσουν ότι υπόκεινται σε υπαρξιακή απειλή, δεν θα καταφύγουν στην «τρέλα» ενός πυρηνικού πλήγματος. Και ότι όσο το παιχνίδι παίζεται με/σε όρους συμβατικής αναμέτρησης, η συσσωρευμένη υπεροπλία της έναντι των δυο αντιπάλων της, θα τους αποτρέπει στο να επιδιώξουν ΠΡΩΤΟΙ μια στρατιωτική αναμέτρηση μαζί της, παρά τις αφορμές που έχουν.
Πρόκειται για ένα “chicken game”, όπου η Δύση «σαλαμωτά» κλιμακώνει την
πίεση της και τις προκλήσεις της, διαρρηγνύει συνεχώς τις «κόκκινες γραμμές»
που θέτει η άλλη πλευρά κάνοντας «ένα βήμα ακόμα» και μετρά
αντιδράσεις/αντιστάσεις. Και επειδή το κάνει με proxy στρατούς/τρόπους και χωρίς
φανερή/άμεση εμπλοκή, διατηρεί για τον εαυτό της το πλεονέκτημα του να μην
δίνει αυτή το 1ο χτύπημα ευθέως, ώστε να μπορεί να επικαλεστεί
ακριβώς αυτό στα διάφορα διεθνή φόρα που κατά βάση ελέγχει, αν ποτέ η άλλη
πλευρά έρθει στο «αμήν» και πει «ως εδώ και μη παρέκει».
Είναι μια τακτική που δείχνει να αποδίδει μέχρι στιγμής και παρόλο που πλέον έχει αναγκάσει την Δύση να ξεφτιλίσει ακόμα και έννοιες που δήθεν υπερασπίζεται. Πχ στο Ιράν, αυτή έκανε το 1ο χτύπημα και μάλιστα για να «προλάβει» υποτίθεται το Ιράν και το πυρηνικό του πρόγραμμα. Έπραξε δηλαδή ακριβώς αυτό που καταλογίζει στην Ρωσία στο Ουκρανικό και μάλιστα επιστρατεύοντας ακριβώς αυτό το επιχείρημα που της «αρνιέται»!
Και για να κλείσω με το «τι
συμβαίνει σήμερα», να πω ότι θεωρώ ότι, στο κομμάτι που αφορά την εκτίμηση των
πραγματικών στρατιωτικών δυνατοτήτων της άλλης πλευράς, το ΝΑΤΟ και οι κάθε
είδους συνοδοιπόροι του, ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ. Όντως οι συνολικές/συλλογικές
στρατιωτικές τους δυνατότητες υπερβαίνουν κατά πολύ τις αντίστοιχες των
Ρωσία-Κίνας συν ότι άλλο δευτερεύων έχουν ως σύμμαχο Και αυτό, ΑΝ επέλεγαν
κιόλας να στηρίξει αυτούς τους δύο σε ευθεία αναμέτρηση με την Δύση, που δεν το
θεωρώ καθόλου δεδομένο. Η παράθεση αριθμών κλπ θα ήταν από μόνη της επαρκής,
αλλά λέει την «μισή αλήθεια». Διότι η άλλη μισή, είναι ότι σε επίπεδο ΠΡΟΒΟΛΗΣ
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΙΣΧΥΟΣ πέραν από την επικράτεια τους και την πολύ άμεση «γειτονία
τους», οι διαφορές με την Δύση είναι ακόμα μεγαλύτερες.
Ο πόλεμος στο Ιράν, που αποτέλεσε και την αφορμή για το παρών σημείωμα, είναι
ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τα σύνορα Κίνας-Ιράν, απέχουν «μόλις» 1000-1200 km. Παρεμβαίνει ανάμεσα ένα επαμφοτερίζων
κράτος, το Πακιστάν. Η δε πιο κοντινή απόσταση Ρωσίας – Ιράν είναι μέσω της
Κασπίας, περίπου στα 900 km. Πρόκειται
δηλαδή για ένα φίλιο κράτος, στην «γειτονιά» των δύο αυτών μεγάλων δυνάμεων.
Την ίδια στιγμή, η απόσταση ΗΠΑ-Ιράν, είναι είτε από την πλευρά του Ειρηνικού,
είτε από την πλευρά του Ατλαντικού, περίπου 11-12.000 km. ΔΕΚΑ ΦΟΡΕΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ.
Στην περιοχή της «γειτονιάς τους» λοιπόν, η Κίνα έχει μόνο μια βάση κοντά στον Περσικό Κόλπο. Μια μικρή βάση ανεφοδιασμού στο…Τζιμπουτί, σε απόσταση σχεδόν διπλάσια από την χερσαία απόσταση Κίνας-Ιράν (≈ 2000 Km). H δε Ρωσία, έχει ως μοναδικές «κοντινές» βάσεις στον Περσικό Κόλπο, τις δύο βάσεις της στην Συρία, στην Αν Μεσόγειο. Δηλαδή ναυτική απόσταση ≈ 5.500 km, αν διασχίσουν τα πλοία της εχθρικά ύδατα περιστοιχισμένα από δυτικές βάσεις.
Την ίδια στιγμή, οι ΗΠΑ μόνο, έχουν 10-12 κύριες βάσεις στην περιοχή του Κόλπου, συν διάφορες μικρές ακόμα (πχ στο Ιράκ). Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία, έχουν περίπου άλλες 10 στην ευρύτερη περιοχή. Και ΧΩΡΙΣ να υπολογιστούν αυτές του Ισραήλ και της Τουρκίας και οι στρατιωτικές τους δυνάμεις (ειδικά του Ισραήλ). Και αυτός είναι ο συσχετισμός, στην «γειτονιά» Κίνας και Ρωσίας. Αν επέλεγαν να εμπλακούν στρατιωτικά. Κάτι ανέκδοτα για Βενεζουέλες και Κούβες, δεν τα συζητάμε καν. Απλά να υπενθυμίσω ότι οι ΗΠΑ έχουν βάση, ακόμα και στην εχθρική Κούβα!
Άλλα νούμερα? ΑΥΤΗ την στιγμή, οι ΗΠΑ έχουν δύο αεροπλανοφόρα σε άμεση πολεμική αντιπαράθεση με το Ιράν. Η Ρωσία, που «δεν βοηθάει», έχει ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΕΝΑ και αυτό είναι παροπλισμένο σε επισκευές από το…2017! Κάθε αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ, έχει πάνω του περισσότερα αεροπλάνα 5ης γενιάς, από όσο όλος ο εναέριος στόλος της Ρωσίας.
Άρα, εκτός και αν κάποιος «τσακωθεί με τα νούμερα», είναι εμφανής η «τοπική υπεροπλία» της Δύσης, ακόμα και σε ένα σημείο που τυπικά δεν αποτελεί «γειτονία» της, αλλά αυλή της άλλης πλευράς. Γιατί λοιπόν πρέπει ντε και σώνει, οι εμφανείς «υποχωρήσεις» που κάνει η άλλη πλευρά, το «κοίταγμα αλλού», να είναι κάτι άλλο ΠΕΡΑΝ του προφανούς? Ότι Κίνα και Ρωσία γνωρίζουν (προφανώς καλύτερα και από μένα και όλους μας) τις πραγματικές δυνατότητες τους και σε μια συμβατική αναμέτρηση «εκτός έδρας» και στον ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΔΙΕΘΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΕΡΙΓΥΡΟ (που κάποιοι ξεχνάνε)? Ότι γνωρίζουν ότι μια ευθεία αντιπαράθεση με την Δύση, μπορεί να «ξεφύγει» σε πυρηνική αναμέτρηση, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτή παίζει το «τελευταίο της χαρτί» για την διατήρηση της όποιας παγκόσμιας κυριαρχίας της? Και διοικείται από ανθρωπάρια τύπου Τραμπ?
Στην τελική, συνήθως επιλέγει την λογική της «ήπιας ισχύος», αυτός που ροκανίζει ένα κυρίαρχο εποικοδόμημα και όχι αυτός που νιώθει να του πριονίζουν την καρέκλα. Είναι έναν «στοίχημα», που κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει σε ποιόν θα βγει και πιο «ροκάνισμα» θα πετύχει πρώτο. Των BRICS ή του δολαρίου? Σε κάθε περίπτωση, είναι λογικό η κάθε πλευρά να επιλέγει το πεδίο που λειτουργεί προνομιακά για αυτήν. Και για τους «αντιΔύση», σίγουρα αυτό δεν είναι το στρατιωτικό. Εκτός και αν (τους) φτάσουν στο αμήν, όπως ακριβώς έφτασαν το Ιράν. Που και πάλι, «περίμενε» καρτερικά το όποιο 1ο χτύπημα και έκανε ότι μπορούσε να το αποφύγει, για να έχει τουλάχιστον την «έξωθεν καλή μαρτυρία» στον υπόλοιπο κόσμο (πέραν της συλλογικής Δύσης και των ηλιθίων που ζουν ανάμεσα μας σε αυτήν!)
Τι και κυρίως ΠΟΙΟΝ εξυπηρετεί λοιπόν όλη αυτή η παραφιλολογία, του «αν ήθελαν,
θα μπορούσαν»? Μα προφανώς την πλευρά που «κερδίζει». Αφενός, για άλλη μια
φορά, ότι συμβαίνει δεν πρέπει να είναι το αποτέλεσμα πραγματικών δυνατοτήτων.
Αφού αυτές (είτε οι «λαϊκές», είτε οι «Σινορωσικές») είναι τεράστιες. Άρα το
ζήτημα είναι αμιγώς «πολιτικό». Πάλι φταίει η λάθος γραμμή, το ότι ο Πούτιν δεν
είναι Στάλιν και ο ΧΙ δεν είναι Μάο κλπ κλπ. Ένα κίνημα που έχει εθιστεί ότι
«τα πάντα είναι θεωρία».
Ένα κίνημα που έχει ξεχάσει, ότι η Μαρξική φράση: «Οι φιλόσοφοι εξηγούσαν τον
κόσμο, το θέμα είναι να τον αλλάξουμε», δεν υπονοεί ότι μπορεί να συμβεί το
δεύτερο χωρίς να συμβεί το πρώτο. Αλλά ότι απλά δεν αρκεί το πρώτο από μόνο
του.
Το σημερινό κίνημα στην Δύση, έχει παραιτηθεί από το «συγκεκριμένη ανάλυση της
συγκεκριμένης κατάστασης». Δεν υπάρχουν αντικειμενικά όρια. Υπάρχουν μόνο
προδοσίες, συνομωσίες, «συμφωνίες» κοκ. Στο τελευταίο θα σταθώ λίγο πιο μετά. Το
Ιράν «προδίδεται». Στον Υπαρκτό έγιναν «ανατροπές» από προδότες. Δεν πάτησαν
αυτοί σε καμία υλική και ιστορική πραγματικότητα και περιορισμούς. Αυτή η
Αριστερά, θυμίζει τους προγονολάτρες Έλληνες, που θεωρούν ότι ολόκληρη η
Βυζαντινή Αυτοκρατορία και η ίδια η Κωνσταντινούπολη, καταλύθηκε επειδή κάποιος
άνοιξε μια «Κερκόπορτα». Και γενικά η λογική της Κερκόπορτας, διακατέχει την
λογική του δυτικού κινήματος σε κάθε εκδοχή του. Και όχι μόνο στα διεθνή
ζητήματα.
Οι θιασώτες αυτών των λογικών, θεωρούν ότι έτσι δίνουν κουράγιο στον λαό. Ότι δεν τον απογοητεύουν και δεν αποστρατεύουν όσους παλεύουν για μια κοινωνική αλλαγή. Την σωστή γραμμή να βρούμε και όλα τα άλλα είναι εφικτά. Ή «τους σωστούς συμμάχους» (που θα γεννηθούν με παρθενογένεση στον πλανήτη μας), μιας και οι υπάρχοντες αντιτιθέμενοι, είναι «λίγοι». Υποθέτω, μέχρις και εκεί να κυριαρχήσει η σωστή γραμμή.
ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ, αυτό που
κάνουν, είναι να σπέρνουν την απογοήτευση. Κάθε φορά που ο χ λαός που «όλα τα
μπορεί» δεν μπόρεσε τελικά και κάθε φορά που οι όποιες Κίνα και Ρωσία δεν
μπόρεσαν/τόλμησαν ενώ «αν ήθελαν θα
μπορούσαν», τα ΠΡΟΦΑΝΗ συμπεράσματα που βγάζει ένας απλός άνθρωπος είναι δύο:
Ότι τα πάντα είναι προδοσίες, όλοι είναι ίδιοι, όλοι κοιτάζουν το «συμφέρον
τους», τα πάντα είναι συμφωνημένα και γενικώς…τα πάντα μάταια. Τα οποία
θεωρήματα, συνάδουν ακριβώς με τα αντίστοιχα συστημικά πολιτικής κατανάλωσης
στο εσωτερικό. Ότι όλοι είναι ίδιοι, όλοι για την κονόμα κοκ. Και ότι τελικά, ο
μόνος που «όλα τα μπορεί» (αφού πρέπει ντε και σώνει κάποιος να τα κάνει) είναι
οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ! Η υποτιθέμενη απόπειρα να πείσει την κοινωνία ότι ο ταξικός
εχθρός δεν είναι παντοδύναμος, μέσω μιας συνομωσιολογικής εξήγησης που εξηγεί
τα πάντα πέραν των υλικών παραμέτρων και δυνατοτήτων, μετατρέπεται τελικά σε
παντοδυναμία του, αφού πάντα καταφέρνει να τουμπάρει αυτό που υποτίθεται ότι
ήταν εναντίων του! Αν, όπως λέει και το τραγουδάκι: "Το ντέρμπι είναι στημένο και απο πριν ξεπουλημένο, τότε όχι απλά δεν παίζεις μπάλα, ούτε καν βλέπεις!
Και συχνά, για να αποδειχτούν αυτές οι συνομωσίες, επιστρατεύονται και επιχειρήματα του τύπου: «Ο τάδε Αμερικάνος συναντήθηκε με τον δείνα Κινέζο», έγινε η τάδε συμφωνία, η δείνα πολιτική δήλωση κλπ κλπ. Α ναι…και οι εμπορικές σχέσεις. Όπου ας πούμε η Ρωσία θα πουλήσει πετρέλαιο σε ακριβές τιμές και θα ζητήσει άρση των κυρώσεων «τώρα που είναι η ευκαιρία». Ενώ κανονικά θα έπρεπε να «πέσει πάνω στο σπαθί» και να θυσιάσει ως Ιφιγένεια την οικονομία της εν καιρώ πολέμου. Η ίδια Ρωσία που από τη μια «κερδίζει από αυτό που συμβαίνει στο Ιράν με το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ», αλλά από την άλλη ΔΕΝ ΒΟΗΘΑ όσο «μπορεί» το Ιράν, ώστε έστω ΚΥΝΙΚΑ να παρατείνει την σύγκρουση για να συνεχίσει να κερδίζει!
Η ίδια Ρωσία, που υποτίθεται ότι «μπορούσε αν ήθελε», αλλά περιέργως αυτό που «μπορεί» και τις τεράστιες δυνατότητες που υποτίθεται έχει σε μια συμβατική σύγκρουση, δεν τις χρησιμοποιεί καν στην Ουκρανία και σέρνεται σε ένα πόλεμο φθοράς 4 χρόνια, με την Δύση να την πολεμά με PROXY δυνάμεις. Και εκεί επίτηδες θα το κάνει! Επίτηδες βλέπει καθημερινά τα διυλιστήρια της να δέχονται χτυπήματα από τα Ουκρανικά drones (με την δυτική σκόπευση), τα οποία προφανώς θα μπορούσε άνετα να κατεβάσει και θα τις περίσσευαν και αντιαεροπορικά για το Ιράν. Που βλέπει τα καράβια της που μεταφέρουν πετρέλαιο να κατάσχονται ένα ένα σε όλη την υφήλιο από πειρατικές ενέργειες των δυτικών, αλλά θα μπορούσε «αν ήθελε», να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό Βενεζουέλας και Κούβας. Και του Ιράν βεβαίως.
Αποτελεί προϊόν «συμφωνίας» το ότι δεν το κάνει? Άντε και είναι έτσι. Τι θα πει «συμφωνία»? Κάθε συμφωνία γίνεται υπό όρους ισχύος ή ισοδυναμίας? Και η μισθωτή εργασία, είναι μια συμφωνία μεταξύ εργαζόμενου και εργοδότη. Και γίνεται «για το οικονομικό συμφέρον» αμφοτέρων θεωρητικά, ναι? Αντιλαμβάνεται κανείς πόσο κενό πολιτικής ουσίας, είναι να λέει κάποιος κάτι τυπικά σωστό, όταν υπονοεί εμφανώς άλλα πράγματα? Δηλαδή, η Ρωσία που δέχεται ταυτόχρονα χτυπήματα στην πετρελαϊκή της οικονομία ΚΑΙ με επιθέσεις ΚΑΙ με κυρώσεις…να μην «εκμεταλλευτεί» καν την μια λαβή να πάρει μια ανάσα, τώρα που οι ΗΠΑ τα σκάτωσαν στον Περσικό! Να μην το αξιοποιήσει, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΑΥΤΟ το «δώρο» που τις κάνει η άλλη πλευρά, ΑΘΕΛΑ ΤΗΣ. Να κηρύξει τον ανένδοτο, να πάψει ει δυνατόν να πουλά πετρέλαιο, για να μην την κατηγορήσει για «συμφωνία κυρίων» ο «Μήτσος ο μπανάστας», που τσακώνεται με την γυναίκα του να χαμηλώσει το καλοριφέρ και να πάει για ψώνια με τα πόδια, τώρα που η βενζίνη ανέβηκε 20 λεπτά!
Όλα αυτά, ούτε θάρρος
δίνουν στον λαό, ούτε του ανοίγουν τα μάτια, ούτε τίποτα παρόμοιο. Απλά τον
στέλνουν σπίτι του, να χαζολογάει Netflix βλέποντας Αμερικάνους Προέδρους να σώζουν τον πλανήτη από
εξωγήινους Και σειρές με κάθε είδους συνομωσίες και ίντριγκες εξωτικών, μη δυτικών
κακών, που αποκαλύπτουν τίμιοι δυτικοί πράκτορες, που είναι τόσο τίμιοι, που τα
βάζουν και με τους δικούς τους συνωμότες/διεφθαρμένους/κοκ. Για τους πιο «ψαγμένους»
αυτά. Για τους υπόλοιπος, υπάρχουν και σύγχρονοι Ράμπο, που μια ομάδα τέτοιων
τα βάζει με στρατιές πανίσχυρων Κινέζων, Ρώσων κλπ, που αν και «όλα τα μπορούν»,
τελικά τους φέρνουν τούμπα τα παληκαριά της Delta Force, που τα καταφέρνουν όχι επειδή πολεμάνε από θέση ισχύος, αλλά “against all odds”!
Υ.Γ. Την μέρα που γραφόταν το παρών, η Ρωσία δέχτηκε πολύ σοβαρό χτύπημα από σμήνος drones που χρησιμοποίησαν τον εναέριο χώρο των Βαλτικών χωρών, για να χτυπήσουν μεγάλα διυλιστήρια στο Λένινγκραντ αποφεύγοντας τα ρωσικά αντιαεροπορικά.
Αυτά...ας συνεχίσουμε να συζητάμε με θεωρητικά σχήματα του πόσο "δεν θέλει" να βοηθήσει το Ιράν η Ρωσία, για να "πουλήσει πετρέλαια"!
Αντιστρέφοντας λίγο το βιβλικό ρητό, αναρωτιέμαι: "Ἑαυτόν οὐ δύναται σῶσαι, ἄλλους σώσει;"
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου