Θα ήταν φαιδρός, αν δεν ήταν θλιβερός, ο τρόπος που ένα τμήμα της «επαναστατικής» αριστεράς αντιλαμβάνεται τις τελευταίες εξελίξεις στην Κούβα και στην Βενεζουέλα (άλλωστε οι δεύτερες είναι άμεσο συνεπακόλουθο των πρώτων), αλλά ακόμα και στο Ιράν. Και κυρίως το «συμπέρασμα» που καταλήγουν. Που συνοψίζεται στο, πάλαι ποτέ, ΠΑΣΟΚικό: «Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες». Συνήθως χρησιμοποιείται η «αριστερότερη» βερσιόν του: «Ο λαός όλα τα μπορεί», που στην πραγματικότητα λέει το ίδιο.
Έχουμε ξανά αναφερθεί σε αυτό το ζήτημα σε προηγούμενο σημείωμα, αλλά ίσως
είναι ώρα να πιάσουμε αναλυτικά και τις διάφορες εκδοχές του, δεξιές και
«αριστερ(ιστικ)ες», διότι ενώ στην θεωρία υπόσχονται «πραγματικές
λύσεις/διεξόδους», στην πράξη απλά αποτελούν βολικό «θόρυβο» για να κρύβεται
από πίσω η έλλειψη πραγματικών λύσεων και στρατηγικής.
Το σύνηθες «βαρύ αποδεικτικό όπλο» αυτής της επιχειρηματολογίας, είναι το
γεγονός (?) ότι η Ρωσία και Κίνα, δεν βοήθησαν την Βενεζουέλα, Κούβα, Ιράν
(Συρία κλπ παλιότερα) την «κρίσιμη ώρα». Το πόσο αληθές είναι αυτό και η
γενικότερη αντίστοιχη (παρα)φιλολογία, θα το δούμε στην συνέχεια. Το πρώτο όμως
που θα μπορούσε να πει κανείς, είναι ότι η ίδια αρχική «απόδειξη», είναι σε
άμεση αντίφαση με το συμπέρασμα. ΑΝ οι λαοί «δεν έχουν ανάγκη από προστάτες»,
τότε η όποια παρέμβαση της Ρωσίας/Κίνας είναι όχι απλά αχρείαστη, αλλά και
ΕΠΙΖΗΜΙΑ. Διότι ως «προστάτες», με την προφανή έννοια του γεωπολιτικού
«νταβατζή», δεν θα το έκαναν χωρίς ανταλλάγματα. Αν από την άλλη, αυτή η
παρέμβαση (με τον τρόπο που την έχουν στο κεφάλι τους κάποιοι) ήταν απαραίτητη,
τότε είτε τα προαναφερθέντα παραδείγματα δεν είναι αρκούντως «λαϊκά», είτε το
θεώρημα που πλασάρουν, δεν αποτελεί θέσφατο αλλά κανόνα με εξαιρέσεις. Βέβαια η
Ιστορία λέει ότι μάλλον αυτό που εννοούν ως εξαίρεση ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ και τούμπαλιν,
αλλά αυτό ίσως συζητηθεί αργότερα. Να πω μόνο, ότι συχνά επιστρατεύεται το «ευκολάκι» θεώρημα, ότι τα «καθεστώτα» (πάντα οι αντίπαλοι της Δύσης είναι «καθεστώτα»)
ήταν γιαλαντζί φιλολαϊκά, διαβρωμένα κοκ. Η Κούβα βέβαια, χαλάει λίγο αυτή την
θεώρηση, αλλά έχω μεγάλη εμπιστοσύνη ότι οι επαναστάτες του τσιπουράδικου, θα
βρουν κάτι για να π(ι)ουν και σε αυτή την περίπτωση!
Τελικά, έχουν ή δεν έχουν οι λαοί ανάγκη από προστάτες? Τα μπορεί ή δεν τα
μπορεί «όλα» ο λαός? Ξεκινώντας από το δεύτερο, να πούμε ότι αυτό δεν έχει
καμία σχέση με οποιαδήποτε υλιστική διαλεκτική λογική. Αν οι γενικότερες
συνθήκες δεν παίζουν κανένα ρόλο μπροστά στην «λαϊκή θέληση», τότε θα μπορούσε
όχι η Κούβα, αλλά ακόμα και η «επαναστατική Μάλτα» να έχουν πχ παραγωγή πολεμικών
αεροπλάνων για την άμυνα τους, πλήρη ενεργειακή και επισιτιστική αυτονομία
ακόμα και σε συνθήκες ιμπεριαλιστικού αποκλεισμού και ότι άλλο «απαραίτητο».
Πιθανά και δικούς τους δορυφόρους για να συντονίζουν την αεράμυνα τους και να
βλέπουν τις κινήσεις του όποιου αντιπάλου εποφθαλμιά την ανεξαρτησία τους. Και
βεβαίως, όλα αυτά συνδυαζόμενα με πλέρια δημοκρατία και δικαιώματα και καλό επίπεδο ζωής για τους
πολίτες τους, που άλλωστε για αυτό τον λόγο θέλουμε τον όποιο «σοσιαλισμό».
Μικρολεπτομέρειες όπως μεγέθη, γεωγραφία, υπέδαφος, «γείτονες» και ισχύς τους,
ιστορική περίοδος κλπ δεν παίζουν ουσιαστικό ρόλο. Η «επαναστατική διάθεση» τα
υπερνικά!
Ένα άλλο συχνό νοητικό τέχνασμα, είναι να μπαίνουν σε αντιδιαστολή τα όποια
επιτεύγματα της μιας ή της άλλης περίπτωσης, ως απόδειξη του τι έκανε το κάθε
παράδειγμα, που δεν έκανε το άλλο και το ανάποδο. Η Κούβα έχει (πραγματικά
αξιοζήλευτο) Σύστημα Υγείας που δεν έχουν η Βενεζουέλα και το Ιράν, οι άλλες
δύο χώρες όμως έχουν ενεργειακή αυτονομία που δεν έχει η Κούβα, αλλά το Ιράν
έχει οπλικά συστήματα (με μεγάλο βαθμό: δικά του), που δεν έχουν οι άλλες δύο
χώρες. Η Κούβα όμως έχει σοβαρές και αποφασισμένες χερσαίες ένοπλες δυνάμεις,
που μάλλον δεν έχει η Βενεζουέλα και θα δούμε αν τελικά τις έχει το Ιράν
(προσωπικά, δεν θέλω να «χρειαστεί» να το μάθουμε). Ποιος «κερδίζει»?
Αυτό που κερδίζει, είναι ο ανορθολογισμός και η ιδεαλιστική θεώρηση της Ιστορίας, όπου το ρητό: «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω», μετατρέπεται από παρακινητικό logo για παιδάκια δημοτικού, συνήθως για να διαβάζουν τα μαθήματα τους, σε ιδεολογική τσίχλα ενηλίκων που ΔΕΝ θέλουν να διαβάσουν (ή να πάρουν) κανένα μάθημα, κολλημένοι ακριβώς στα τσιτάτα των σχολικών (άντε: φοιτητικών) τους χρόνων. Έτσι πχ συγκρίνονται:
- μια χώρα σχεδόν 100 εκατομμυρίων, σε μέγεθος όσο το άθροισμα της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ισπανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου μαζί, με ιστορία ισχύος χιλιετιών, με πλούσιο υπέδαφος, βολική γεωγραφία και περιτριγυρισμένη (μέχρι προσφάτως) από χώρες φιλικές ή σχετικά ουδέτερης ως προς αυτήν
- ένα νησί της Καραϊβικής 10 εκατομμυρίων, στην αυλή των ΗΠΑ, που μέχρι προ 70 ετών αποτελούσε ένα μεγάλο “Epstein Island” των Αμερικανών, με βασικά προϊόντα τζόγο, καπνό και πουτάνες.
Αν συζητούσαμε για δύο αμιγώς καπιταλιστικές χώρες, θα ήταν προφανές (?) ότι δεν έχει κανένα νόημα μια τέτοια απόλυτη σύγκριση. Τέτοιες κάνουν συνήθως οι συστημικοί αναλυτές που παραλείπουν τέτοια «μικροπράγματα». Σε περιπτώσεις όμως όπως οι προαναφερθείσες, διάφοροι «μαρξισταράδες» δεν βλέπουν κάνα πρόβλημα να κάνουν συγκρίσεις «επαναστατικότητας», παραλείποντας τέτοιες ενοχλητικές λεπτομέρειες. Τις οποίες όμως, μια χαρά θυμούνται όταν πρέπει να μετρηθεί η δική τους «επαναστατικότητα» στις χώρες τους, όπου ξαφνικά «οι συνθήκες» αποκτούν την βαρύτητα ταξικής Μαύρης Τρύπας! Περίεργα πράγματα!
Στην χειρότερη μοίρα (στα μυαλά των επανασταταράδων), βρίσκεται η δύσμοιρη Βενεζουέλα. Που από την αρχή ξίνιζε σε κάποιους, που φαντάζονται ότι όταν θα έρθει η δική τους «ιστορική στιγμή/σειρά», θα κινηθούν αποφασιστικά με γοργά βήματα από το «χθες στο αύριο». Δεν είναι τυχαίο που τέτοιες λογικές δεν έχουν πολύ «σήμερα». Δεν θα το μάθουμε ποτέ βεβαίως αυτό, μιας και έτσι όπως την φαντάζονται, δεν θα έρθει ποτέ αυτή η «στιγμή». Ή και χωρίς «έτσι όπως την φαντάζονται»…σκέτο «δεν θα έρθει». Ή και να έρθει, με τα μυαλά που κουβαλάνε, θα είναι ακριβώς αυτό. ΣΤΙΓΜΗ!
Με βάση τα μυαλά αυτά
λοιπόν, η Βενεζουέλα όφειλε να πετύχει σε μια γενιά, αυτό που η Κούβα δεν
κατάφερε σε τρεις. Και σε πολύ καλύτερες (σχετικά) διεθνείς συνθήκες. Και να
έχει την στρατιωτική και οπλική επάρκεια του Ιράν, που προετοιμάζεται για δύο
γενιές…και πάλι δεν ξέρουμε αν αρκεί. Πως το «αποδεικνύουν»?
Στρατιωτικά: ότι δεν «αντιστάθηκε» στην δίωρη επίθεση που δέχτηκε με τον
αμερικανικό στόλο στα παράλια της. Το ίδιο δηλαδή που ΔΕΝ έκανε και το Ιράν
(κάποια στιγμή θα το συζητήσουμε και αυτό όταν καταλαγιάσει ο θόρυβος και τα fake news). Επίσης το ότι προσπαθούσε να αποφύγει την αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ,
δηλαδή πάλι το ίδιο που έκανε και το Ιράν μέχρι να το φτάσουν στο αμήν, σε
σημείο να «ανεχθεί» να του κάνουν ίσωμα δυο πυρηνικά κέντρα το καλοκαίρι, χωρίς
πρακτικά να αντιδράσει (και μάλιστα συζητώντας μέχρι τελευταίας στιγμής τον
περιορισμό τους και άλλο).
Πολιτικά: με κριτήριο τις
«υποχωρήσεις» που έκανε μετά την αμερικανική επίθεση, η νέα κυβέρνηση της
Βενεζουέλας. Που ήταν έως και προμελετημένες για κάποιους. Η οποία δεν είναι
«με το επαναστατικό μαχαίρι στα δόντια». Τώρα που ΔΥΣΤΥΧΩΣ είναι έτοιμη και η
Κούβα να κάνει παρόμοιες, χωρίς ΚΑΝ επέμβαση εναντίων της (αλλά με παρεμφερείς
τρόπους πίεσης), θα περίμενε κανείς ότι αυτό το σετ επιχειρημάτων να ατονίσει, αλλά μπα. Η
επαναστατικότητα με «ξένο κώλο» καλά κρατεί.
Αλλά τέλος πάντων, ας δούμε και το επιχείρημα ότι «δεν βοήθησαν» οι Κίνα και
Ρωσία. Αν και «δεν χρειάζεται να το κάνουν», το υπενθυμίζω! Αρχικά, με ποιες
χώρες συναλλάσσεται το Ιράν, ώστε να έχει τους (π)όρους να μπορεί να
χρηματοδοτεί την κοινωνία του και την άμυνα του? Με τι αεροπλάνα και αντιαεροπορικά εξοπλίστηκε το Ιράν? Με ποιους δορυφόρους ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ να δει τις
θέσεις/βάσεις/ραντάρ των Αμερικανικών και δυτικών δυνάμεων στην περιοχή του?
Πιο δορυφορικό σύστημα χρησιμοποιεί ως στόχευση των πυραύλων του? Από που
προέρχονται τα chips αυτών?
Από ποιες χώρες αντέγραψαν know how ώστε να αναπτύξουν ΣΕ ΕΝΑ ΒΑΘΜΟ και
αυτόνομα δικά τους αμυντικά συστήματα? ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ ΝΑ ΠΑΡΑΞΟΥΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ….διότι όσο και να μην
το καταλαβαίνουν οι οπαδοί της θεωρίας του λαού που «όλα τα μπορεί», πχ
αεροπλάνα παράγουν μια χούφτα χώρες σε όλο τον πλανήτη, ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ
ΛΟΓΟΥΣ. Καμία «επαναστατικότητα» δεν αρκεί για να παραχθούν τέτοια. Ακόμα και
χώρες με την αποικιοκρατική ιστορία και την καπιταλιστική ισχύ πχ της Μεγάλης
Βρετανίας, δεν μπορούν να παράξουν ΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ τέτοια πλέον.
Και εδώ να ανοίξω μια «παρένθεση», ενθυμούμενος έναν καλό σύντροφο που μου είπε
πρόσφατα ότι: «Ας έρθει πρώτα η λαϊκή εξουσία και θα τα βρούμε αυτά ΜΕΤΑ». ΜΕΤΑ!
Το
γεγονός ότι οι Ιρανοί πετάνε ΑΚΟΜΑ τα ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ αεροπλάνα που κληρονόμησαν
από τον Σάχη και όσα σύγχρονα έχουν πάρει το τελευταίο διάστημα (από τις χώρες
που «δεν βοηθάνε» ντε) τα έχουν φυλαγμένα, δεν ξέρω αν λέει κάτι σε κάποιους.
Το έχω ξαναγράψει. Άνθρωποι που όταν
αλλάζουν πλυντήριο θέλουν ένα μήνα για να το μάθουν, θεωρούν ότι πρώτα
θα κάνουν την μπανάστα και μετά θα παραγγείλουν «έτοιμα» S-35 από την
«αεροπλανιά», θα μεταφερθούν σε αυτούς με τηλεμεταφορά και θα τα πετάξουν σε dt με τον εχθρό προ των πυλών. Και εννοείται, χωρίς
κανένα πολιτικό όφελος αυτού που θα τους τα παρέχει…για την πώληση και μόνο θα
τα δώσει, ως καπιταλιστής! Διότι στο μυαλό ορισμένων, πολιτική συμφωνία μπορεί
να γίνει μόνο στην περίπτωση που η δικιά μας πλευρά θα πάρει ότι θέλει και
χωρίς συμβιβασμούς και η άλλη πλευρά θα είναι απλά ο χρήσιμος ηλίθιος. 100-0 δικά
μας! «Αδιάλλακτος ιδεαλισμός», όπως συχνά λέω!
Ας δούμε και το «άλλο άκρο», την σοσιαλιστική Κούβα. Που δεν έχει καν τα μέσα
του Ιράν να αμυνθεί. Με βάση το «λαϊκό επαναστατόμετρο» κάποιων, το Ιράν είναι
πιο ντούρο επαναστατικά από αυτήν. Άλλωστε και η οικονομία της και η άμυνα της και η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗ (με εξαίρεση ελάχιστους τομείς) βασίζεται σχεδόν
αποκλειστικά σε «προστάτες». Την Κίνα κυρίως (σε επίπεδο εκσυγχρονισμών κοκ).
Και το «σκληρό νόμισμα» από τον τουρισμό των «ιμπεριαλιστών». Και που βέβαια μέχρι προ 35 ετών, είχε την βοήθεια της ΕΣΣΔ…που και αυτή κατά κάποιους ήταν
«σοσιαλιμπεριαλιστική», οπότε και αυτή «προστάτης» ήταν. Μέχρι «χθες» λοιπόν,
για κάποιους στην Βενεζουέλα έφταιγε ότι δεν έκανε τις απαραίτητες «βαθιές
σοσιαλιστικές τομές». Τις οποίες είχε κάνει η Κούβα υποθέτω. Άρα? Τι φταίει
εδώ? Μήπως το εμπάργκο που κρατά 70 χρόνια? Το οποίο ΣΚΛΗΡΥΝΕ ο Τραμπ τους τελευταίους
μήνες? Το οποίο, όταν το επιχείρησαν ΞΑΝΑ στο παρελθόν οι ΗΠΑ (επί του
Δημοκρατικού τότε Κένεντι), απαιτήθηκε η «σοσιαλιμπεριαλιστική» ΕΣΣΔ να
απειλήσει με τοποθέτηση πυρηνικών στην Κούβα και έναρξη 3ου Παγκοσμίου Πολέμου, ώστε να σπάσει ΜΕΡΙΚΩΣ! Και τώρα που ΔΕΝ ΣΠΑΕΙ, η Κούβα
βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης?
Για πάμε πάλι το τραγουδάκι με τους «αχρείαστους προστάτες». Ή το άλλο, με την «καπιταλιστική Βενεζουέλα», που κάποιοι θεωρούσαν ότι θα λέρωνε τα επαναστατικά τους παράσημα (που έχουν δώσει ο ένας στον άλλο από μόνοι τους, όπως οι στρατηγοί σε καιρό ειρήνης!) έτσι και υπερασπιζόντουσαν «τον Μαδούρο»! Τους Κουβανούς ΠΟΥ ΤΟΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΚΑΝ, τους ρώτησαν? Τους ρώτησαν αν είναι καλύτερο να καίνε κάρβουνα αντί για το πετρέλαιο του «άλλου ιμπεριαλιστικού πόλου»? Αναρωτήθηκαν ποτέ, γιατί ένας από τους ΠΡΩΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΙΣΧΥΟΣ που έθεσαν οι ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, ήταν να κόψει δεσμούς με την Κούβα? Μπας και έκαναν και χατήρι στην Κούβα, που την ξεκόβουν από τον υπό διαμόρφωση «ιμπεριαλιστικό Πόλο» των BRICS? Μπορεί έτσι και να βοηθούν στο βάθεμα της επαναστατικής διαδικασίας στην Κούβα, χωρίς τα δεκανίκια των νεοϊμπεριαλιστών, ποιος ξέρει! Τέλος, επειδή είμαι κακεντρεχής, να θυμίσω σε διάφορους όψιμους υπερασπιστές του Ιράν, τι έλεγαν όταν έπεφτε ο «δικτάτορας» Άσαντ! Τώρα που τα Ισραηλινά αεροπλάνα σουλατσάρουν πάνω από τον εναέριο χώρο της Συρίας, όλα καλά υποθέτω!
Αλλά τέλος πάντων, Κίνα και Ρωσία έκαναν ότι έκαναν, στο βαθμό που το έκαναν.
Το αν αυτό(ς) είναι αρκετό(ς), μπορούσαν ή δεν μπορούσαν παραπάνω κλπ, ας το
συζητήσουν όσοι δεν έχουν πρόβλημα με τους «προστάτες». Αυτοί που τις
κατηγορούν ότι «δεν έκαναν κάτι», τι ΠΑΡΑΠΑΝΩ ήθελαν να κάνουν? Προφανώς, πέραν
των όσων προανέφερα (που στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερα), το
επόμενο «παραπάνω» που μπορούσαν να κάνουν, ήταν ΑΜΕΣΗ ΕΜΠΛΟΚΗ επιπέδου «Κρίση
των πυραύλων το 62». Με πιθανότητα, αυτή την φορά να μην πάει και τόσο καλά.
Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε, ότι τώρα στην περίπτωση της ΕΣΣΔ θα είχαμε τους
«ιμπεριαλιστές» της Κίνας/Ρωσίας, σωστά? Από ανθρώπους που συχνά πυκνά μας
«υπενθυμίζουν» ότι η σημερινή Ρωσία δεν είναι ΕΣΣΔ και ο XI δεν είναι Μάο (μπας και έχουμε
μείνει πίσω καμιά 35αρια χρόνια στις ιστορικές εξελίξεις)! Πολύ πρωτότυπος
τρόπος να θεωρεί κάποιος ότι πρέπει να δράσουν οι «αχρείαστοι» ιμπεριαλιστές
του αντίπαλου πόλου! Προτάσσοντας τα στήθη τους! Εδώ πάλι όλα καλά, δεν
προτάσσουμε τίποτα (εκτός από οπίσθια)!
Στην πραγματικότητα, όλη αυτή η κουβέντα, ΑΝ θα αποδείκνυε κάτι, δεν θα ήταν
ότι οι λαοί ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ τα μπορούν ΟΛΑ. Αλλά το εντελώς αντίθετο. Ότι σήμερα, το
υπάρχων «αποκούμπι τους» ενάντια στον επελαύνοντα ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό,
είναι ΑΝΕΠΑΡΚΕΣ. Θέση που θα συζητούσα (σε άλλο νήμα), αν και δεν συμφωνώ με τον τρόπο
και τις «αποδείξεις» που τίθεται από καλοπροαίρετο κόσμο. Αλλά βεβαίως, η
κουβέντα των περισσοτέρων, δεν γίνεται με στόχο να γίνουν «περισσότερο BRICS oι BRICS”. Ή έστω στην
θέση τους να υπήρχε/υπάρξει κάτι πιο συνεκτικό, που αντιτιθέμενο στην Δυτική
αυτοκρατορία θα βοηθούσε παράλληλα μια σειρά από «ξεπετάγματα» στον πλανήτη. Έστω και αν το έκανε για
τους δικούς του λόγους. Η κουβέντα αυτή, στοχεύει στο να ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ
ΟΤΙ ΗΔΗ ΜΕΣΟΒΕΖΙΚΟ ΥΠΑΡΧΕΙ. Όλη η «προδοτολογία» (και συχνά: πρακτορολογία),
γίνεται με σκοπό αυτό.
Να υπενθυμίσω ότι μέχρι «χθες», για κάποιους, ήταν το Ιράν που «πρόδιδε» τους Παλαιστίνιους. Σήμερα είναι η Κίνα και η Ρωσία που «προδίδουν το
Ιράν». Η δεύτερη, είναι μπλεγμένη σε έναν πόλεμο με την Δύση, πρακτικά μόνη
της, για τέσσερα χρόνια! Λεπτομέρεια. Άλλωστε και αυτήν την «πρόδωσε» η Κίνα. Η
οποία είναι τόσο χαζή, που δεν βλέπει ότι «σιγά σιγά θα έρθει η σειρά της» και
έχει «αυταπάτες».
Έτσι, διάφοροι γεωπολιτικοί γκουρού, θεωρούν λογικό να εξηγούν την Κίνα την έννοια του «γεωπολιτικού ντόμινο», όταν στην ζωή τους δεν έχουν παίξει ούτε το Σούπερ Ντόμινο ως παιδάκια! Την πιθανότητα να μην είναι ζήτημα «άγνοιας» της Κινεζικής/Ρωσικής/Ιρανικής κλπ ηγεσίας το τι παίζεται, αλλά απλά να μετράνε τις δυνάμεις τους και να μην τους βγαίνει το ύφασμα της «εδώ και τώρα σύγκρουσης» με την Δύση και μάλιστα με δικιά τους «πρωτοβουλία», δεν την έχουν σκεφτεί καν. Άνθρωποι που όταν οι κλούβες κλείνουν την Σταδίου θα πάνε πορεία από την Αλεξάνδρας, θεωρούν πολύ απλό να τα βάλει ευθέως μια πυρηνική δύναμη με την κυρίαρχη πυρηνική και στρατιωτική δύναμη του πλανήτη. Που άμα το έκανε, θα την κατηγορούσαν και μετά ως «προστάτη». Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω!
Άφησα τελευταίο, ένα από τα
«βαριά χαρτιά» αυτής της λογικής. Το πιο «επαναστατικό». Ότι οι επαναστατημένες
χώρες, θα χρειαστούν βέβαια αντίβαρο και αντίποδα, αλλά αυτό δεν θα είναι μια
καπιταλιστική χώρα/πόλος κλπ, αλλά μια νέα «Διεθνής».
Αρχικά να πω,
καλοδεχούμενη. Και πολύ έχει αργήσει. Μέχρι να στηθεί και να
μπορεί να το κάνει, οποιοδήποτε κίνημα, έθνος, κράτος κλπ θέλει να αντισταθεί, τι πρέπει να κάνει? Να (την) περιμένει ίσως? Επίσης υποθέτω βάσιμα, ότι και να υπάρξει (που ΘΑ
ΥΠΑΡΞΕΙ) απόπειρα αυτής, σε κάποιους θα ξινίζει και θα βρωμάει, διότι δεν θα
είναι αρκούντως επαναστατική και ανεξάρτητη από γεωπολιτικές δεσμεύσεις. Η
ιδεατή Διεθνής στο μυαλό ενός μπαναστάτη, δεν θα πατά σε κανέναν πόλο, δεν θα
εξυπηρετεί κανενός (άλλου) τα συμφέροντα (ούτε καν από σπόντα) κλπ κλπ. Η αριστερά
αυτή, θυμίζει τους «πιστούς Χριστιανούς» που για να αποφύγουν τους πειρασμούς
αυτού του κόσμου, κλεινόντουσαν σε μοναστήρια. Οι δε πιο «σεχταριστές», τους στηλίτες
ή τους ερημίτες, που δεν ήθελαν να τους ενοχλούν ούτε οι «αμαρτίες» των
υπολοίπων μοναχών και οι ιδεολογικοί συμβιβασμοί τους και πηγαίναν κάπου μόνοι να διαλογιστούν!
Ιδρυματισμός και αναχωρητισμός,
είναι τα δυο χαρακτηριστικά σχεδόν του συνόλου του κινήματος, που έχει
εναποθέσει τις ελπίδες του στον «καθαρό ΛΟΓΟ» που θα πέσει από τον Ουρανό και
θα γυρίσει τα μυαλά των μαζών, ώστε να μπορούν μετά να οδηγηθούν σε «καθαρές»
λύσεις. Και το χειρότερο? Συνήθως οι πιο φανατικοί αυτής της λογικής, είναι
αυτοί που δημοσίως «ορκίζονται» για το ανάποδο!
Ας τους κάνουμε λοιπόν το
χατίρι και ας στήσουμε κάπου στο Διάστημα αυτή την ακηδεμόνευτη Διεθνή των «καθαρών
λόγων, χωρίς συμβιβασμούς».
Αρχικά αναρωτιέμαι, πως και γιατί το υπάρχων σύστημα θα ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ να υπάρξει και να λειτουργεί μια τόσο «επικίνδυνη» για αυτό Διεθνής. Υποθέτω, κάποιοι φαντάζονται ότι τα μέλη της, θα συζητούν ανοικτά στο διαδίκτυο, θα κάνουν δημόσια προπαγάνδα, θα ταξιδεύουν για να συναντιόνται κάπου –κατά προτίμηση σε κάποια δυτική χώρα, που είναι πιο «δημοκρατικές»- και θα συζητάνε πως θα στηρίξουνε την Κούβα, πως θα στείλουν καμία μπριγάδα ή ακόμα και ένοπλη βοήθεια σε καμία λαϊκή επανάσταση του γούστου τους, πως θα εξοβελίσουν από την Μέση Ανατολή το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ (σωστά?) κλπ. Και το διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, που αποκεφάλισε την μισή Ιρανική ηγεσία σε μερικές ώρες, θα το αφήσει να εξελίσσεται όλο αυτό. Και ας «κινδυνεύει». Σωστά?
Άντε και λειτουργεί ΕΤΣΙ. Άντε και υπάρχει σήμερα και καλύπτει το (όντως υπαρκτό) πολιτικό κενό. Πώς ακριβώς θα βοηθούσε την Κούβα ΣΗΜΕΡΑ; Ή το Ιράν; ΕΙΔΙΚΑ αν είχε ακολουθήσει τον δρόμο του “φτωχού και μόνου καουμπόυ”, χωρίς γεωπολιτική ομπρέλα και “ανίερες συμμαχίες”;
Έχει το κίνημα πετρέλαια, αντιαεροπορικά, αεροπλάνα — έστω όπλα χειρός; Και αν τα έχει, που παρήχθησαν? Και πώς θα φτάσουν εκεί; Από ποιες οδούς;
Εκτός αν βασιζόμαστε σε τηλεμεταφορά.Στο Star Trek, το Enterprise, αν θυμάμαι καλά, είναι USS… εκτός κι αν του κάνουμε πρώτα μια ανταρσία και το βαφτίσουμε Θωρηκτό Ποτέμκιν!
Να "σοβαρευτούμε" και να το κάνουμε πιο
χειροπιαστό? Πως θα βοηθούσε η «3η Διεθνής» ΣΗΜΕΡΑ την Κούβα, αν ΔΕΝ
υπήρχε η ΕΣΣΔ? Ή έστω, πως θα είχε βοηθήσει την Ισπανία στον Ισπανικό εμφύλιο?
ΟΣΟ «ΤΑΞΙΚΗ» και να ήταν αυτή η Διεθνής, με τι μέσα θα έριχνε πολεμοφόδια? Τα οποία θα
παραγόντουσαν ΠΟΥ? Αναλογιζόμενοι ότι το 1936 δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με την
σημερινή εποχή του εντελώς παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, των δορυφόρων κοκ, τότε τουλάχιστον υπήρχε ΕΣΣΔ. Που έδωσε υλικοτεχνική βοήθεια, όπλα, πυρομαχικά. Που
και πάλι, το όλον δεν πήγε και τόσο καλά για μας, αν θυμάμαι σωστά. Και είναι και
εντελώς διαφορετικό πράγμα η υπεράσπιση μιας χώρας και το τι απαιτείται να
συνδράμεις, από ένα εμφύλιο ΣΕ μια χώρα. Δηλαδή και ως σύγκριση, είναι και
αδόκιμη.
Μόνο κοντινό παράδειγμα, είναι η Κούβα του 62. Σε πολύ καλύτερες
διεθνείς συνθήκες από πλευράς «μεθόδων ελέγχου του πλανήτη» και όμως τελικά,
την Κούβα δεν την έσωσαν οι όποιες διαδηλώσεις του κινήματος. Την έσωσε Η
ΑΠΕΙΛΗ ΤΩΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΩΝ ΠΥΡΑΥΛΩΝ και η λογική του «ας κάνουμε και οι δύο πλευρές
από ένα βήμα πίσω». Που για να το κάνουν
το «βήμα πίσω» οι ΗΠΑ, έπρεπε και η άλλη πλευρά να έχει ΠΟΝΤΑΡΕΙ ΚΑΤΙ
στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αν δεν το είχε κάνει, πιθανά σήμερα δεν θα
μιλούσαμε καν για Κούβα.
Τι φαντασιώνονται λοιπόν οι θιασώτες των «καθαρών Διεθνών (κινημάτων, οργανώσεων κοκ)»? Μα ότι με κάποιο τρόπο, η καθαρή γραμμή χωρίς γεωπολιτικούς συμβιβασμούς, θα δίνει «κουράγιο» στον χ-επαναστημένο λαό που «όλα τα μπορεί». Το μόνο που χρειάζεται, είναι να του στέλνουμε το θετικό μας μότζο και θα αλλάζει το κάρμα της εκεί επαναστατικής διαδικασίας. Αν κάποιοι θεωρούν ότι ειρωνεύομαι βάναυσα, θα ήθελα ειλικρινά να ακούσω τον ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΤΡΟΠΟ που ΣΗΜΕΡΑ, στις ΔΕΔΟΜΕΝΕΣ συνθήκες, θα βοηθούσε αυτό το κίνημα. Θα σταματήσει τα λιμάνια και την παραγωγή όπλων διεθνώς, υποθέτω. Η θεωρία του "άλλου πλανήτη". Ας την δούμε και αυτήν.
Συνήθως, σε τέτοια ΠΡΟΦΑΝΗ ερωτήματα, γίνεται μια «πιρουέτα» από διάφορους. Λένε δηλαδή, ότι αν υπήρχε ήδη μια Διεθνής σαν αυτή που φαντάζονται, δεν θα ήμασταν σήμερα σε αυτή την κατάσταση. Υποτίθεται ότι θα υπήρχαν λαοί, κράτη κλπ που θα είχαν ήδη κατακτήσει την πλέρια λαϊκή ανεξαρτησία και δημοκρατία, ή κάτι «δικό μας» τέλος πάντων, που θα βοηθούσε και υλικά/έμπρακτα σε όσα αναφέρθηκα προηγουμένως. Στην πραγματικότητα, είναι μια βολική ντρίπλα. Ξεπερνώντας «μικροζητήματα» όπως πιθανούς γεωγραφικούς περιορισμούς (όπως προανέφερα, κάποιοι σύντροφοι θεωρούν ότι έχουμε ανακαλύψει την τηλεμεταφορά), στην πραγματικότητα απλά μεταφέρουν το ερώτημα του σήμερα στο χθες. Διότι ΟΤΑΝ αυτό το «δικό μας» θα γεννιόταν και θα προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια του, ΠΑΛΙ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ που σήμερα έχει η κάθε Κούβα, ή η κάθε Μπουρκίνα Φάσο (που και αυτή τους βρωμάει). Άρα πάλι θα έπρεπε να εξηγηθεί πως θα τα βγάλει πέρα «μόνη της» απέναντι σε γίγαντες.
Είναι προφανές, ότι ακόμα και αν ακολουθήσουμε αυτό το σκεπτικό, οι απαντήσεις είναι δύο. Είτε ΞΑΝΑ η αρχή θα γίνει σε χώρα επιπέδου, μεγέθους και «αυτάρκειας» τύπου Ρωσίας (αλλά αυτό κάνει τζιζ να το πει «μπαναστάτης»), όπου ΑΣ ΠΟΥΜΕ ότι ο συνδυασμός του «λαού που όλα τα μπορεί» και των ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΥΛΙΚΩΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΩΝ θα επιτρέπει έναν «ασυμβίβαστο δρόμο» χωρίς γεωπολιτικές δεσμεύσεις με «Ιμπεριαλιστές». Αλλά άμα το ξεστομίσει κάποιος αυτό, θα κατηγορηθεί ότι θεωρεί τον Πούτιν για Στάλιν, τον ΧΙ για Μάο κλπ. Ή να ελπίζει ότι «θα γυρίσουν κουμπί» οι κοινωνίες τύπου ΗΠΑ, Γερμανίας, Βρετανίας και λοιπών ισχυρών δυτικών ιμπεριαλιστικών κρατών και θα αποφασίσουν να το γυρίσουν στην λαϊκή εξουσία. Που και να συνέβαινε, δεν θα αρκούσαν να αντισταθούν «από μόνες τους», αλλά ας μην τα λύσουμε και όλα στο παρών.
Η δεύτερη «απάντηση» όμως, που τριβελίζει τα μυαλά της δυτικής «επαναστατικής» (και καθεστώσας) Αριστεράς, είναι το ανάποδο σενάριο. Ότι «εμείς» θα έχουμε την σωστή γραμμή, χωρίς συμβιβασμούς και «ανίερες συμμαχίες» και θα την συζητάμε ελεύθερα σε διάφορα «φόρα» (λογικό…όταν κάτι δεν απειλεί πραγματικά το σύστημα, το αφήνει να κελαηδάει, διότι έτσι αποδεικνύει και την «πολυφωνία» του). Και κάποια στιγμή, θα συμβεί κάτι «διεθνές» που σε μεγάλα κομμάτια του πλανήτη θα υπάρχει «συμμετρικά» μια επαναστατική/εξεγερτική κατάσταση, που θα επιτρέψει τις «λαϊκές συνέργειες» να δράσουν και να βοηθήσουν. Ας πούμε, αν αυτό συνέβαινε σήμερα, το εργατικό κίνημα θα καταλάμβανε πετρελαιοφόρα και θα τα κατεύθυνε στην Κούβα ενώ το Αμερικανικό δορυφορικό σύστημα και ο στρατός θα ήταν απασχολημένο με το να παρακολουθεί και να καταστείλει την λαϊκή εξέγερση στις ΗΠΑ!
Αν όλα αυτά, σας μοιάζουν με σενάρια ταινίας, είναι επειδή όντως είναι τέτοια. Η δυτική κοινωνία, έχει καταναλώσει τόνους «σεναρίων» κάθε είδους που είτε βασίζονται στον Δαβίδ που τα βάζει με τον Γολιάθ και έχει την αποφασιστικότητα να τον νικήσει, είτε με το «αυθόρμητο» των εκατομμυρίων ανθρώπων που το ιντριγκάρει κάποιος “V for Vendetta”. Μαζί με διάφορες εσχατολογικές ταινίες «παγκοσμίων καταστροφών» που «ενώνουν» τους ανθρώπους εναντίων κάποιου κινδύνου, από ασθένεια μέχρι εξωγήινους, πάντα συνήθως με ηγεσία τις ΗΠΑ βεβαίως!
Στην πραγματικότητα, η πρώτη λογική είναι Μεσσιανισμός και η δεύτερη, η επικρατέστερη, είναι ένα κακέκτυπο αμάλγαμα Τροτσκισμού και «αναρχοαυθορμητισμού» με μοντέρνο περιτύλιγμα. Δεν είναι τυχαίο που και οι δύο αυτές κινηματικές λογικές, έχουν την τιμητική τους τα τελευταία χρόνια. Η μια στο πιο «πολιτικό» κομμάτι και η άλλη στο πιο «ανήσυχο/δραστήριο». Τι θωρούν ότι μας λείπει? Η ασυμβίβαστη ultra ταξική γραμμή. Μόλις την βρούμε και την «επικοινωνήσουμε» με τις μάζες, οι διεθνείς συνθήκες θα οδηγήσουν σε ένα παγκόσμιο καμπούμ! Όπου «ρεφορμιστικά/οικονομίστικα» ερωτήματα του τύπου: «Ποιος θα δώσει πετρέλαιο, όπλα, δορυφορικές και ιντερνετικές επικοινωνίες στην εξεγερμένη Μαρξονία?», δεν θα χρίζουν απάντησης. Άντε κάνα διεθνές συνέδριο, για να βρούμε το πως και να το αποφασίσουμε "δημοκρατικά"!
Τι συμβαίνει λοιπόν ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ? Την ώρα που ο δυτικός ιμπεριαλισμός τραμπουκίζει και στραγγαλίζει ΜΙΑ ΜΙΑ τις χώρες που βρίσκει απέναντι του ως εμπόδιο, η δυτική αριστερά κρίνει ότι έχει την «πολυτέλεια» να θέλει το πετρέλαιο να ρέει στην Κούβα, αλλά χωρίς «γεωστρατηγικούς συμβιβασμούς». Ούτε προς τις ΗΠΑ, αλλά ούτε προς όποιον την αντιστρατεύεται. Η Κούβα θα επιβιώσει, με ανόθευτο προλεταριακό μεθάνιο από τις πορδές του Κουβανικού λαού. Οι οποίες ως γνωστόν, δεν βάφουν αυγά, αλλά μια χαρά παίρνουν φόκο. Προφανώς, κανείς δεν έχει ενημερώσει τις ηγεσίες των ΗΠΑ και της Δύσης, ότι χάνουν τον χρόνο τους στραγγαλίζοντας την «αναπνοή» του κάθε Ιράν και της κάθε Κούβας, μιας και ο λαός τους «όλα τα μπορεί».
Η «Αριστερά» της Δύσης,
είναι τόσο επαναστατική, που συζητάει για μαντύλες/gay/κάλπες/κλπ, την εποχή που ο Τραμπ τραγουδάει: “First we’ll take Havana/(Caracas, κλπ), then we’ll take Beijing”. Δηλαδή συζητάει για ότι έχει ήδη «λυμένο» στην επικράτεια της (μη πω ότι
το έχουν λύσει οι αστοί για αυτήν και χαλάσουμε τις καρδιές μας), ώστε ούτε καν
για αυτό να μην πρέπει πραγματικά να «τσακωθεί» με το σύστημα!
Κάποτε, οι σταυροφόροι της Δύσης, χρησιμοποιούσαν παπάδες που κράδαιναν το
Ευαγγέλιο στους απολίτιστους βαρβάρους. Σήμερα χρησιμοποιούν την κάθε Judith Butler, που κραδαίνει το Civil Rights Act, τυπωμένο με κόκκινο εξώφυλλο όμως! Ή σε ebook με κόκκινα fonts. Επιλογές υπάρχουν!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου