Το παρών, αποτελεί την νοητή συνέχεια προηγούμενου κειμένου, που με αφορμή την περίπτωση της απαγωγής Μαδούρο από τις ΗΠΑ, εξέτασε τις «υπεραριστερές» απόψεις, οι οποίες μέσα από τσιτάτα του τύπου «ο λαός όλα τα μπορεί», έπαιρναν θέση πάνω στο συγκεκριμένο συμβάν. (https://notanotherleft-ish-blog.blogspot.com/2026/01/blog-post_29.html). Η λέξη «αφορμή», είναι η λέξη κλειδί για την κατανόηση του συγκεκριμένου κειμένου. Θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε, ότι τόσο οι απόψεις αυτές, όσο και τα «δεξιά» ξαδελφάκια τους που κείτονται στην άλλη άκρη του εκκρεμούς, στην πραγματικότητα γεννώνται από την ίδια ιδεολογική μήτρα και το κυριότερο, εξυπηρετούν τον ίδιο παγκόσμιο παίκτη (ΗΠΑ και Ευρωατλαντισμό), ακόμα και όσες από αυτές υποτίθεται ότι τον έχουν απέναντι. Οι δε λογικές αυτές, με διαφόρου τύπου εκδοχές, εμφανίζονται ως θέση συγκεκριμένων τάσεων του κινήματος, σε κάθε διεθνές ζήτημα, όπου κατά «διαβολική σύμπτωση» αφορούν χώρα/κυβέρνηση/«καθεστώς» που στέκεται ενάντια στην δυτική πλανητική κυριαρχία. Και πιο μεγάλη σύμπτωση? Είναι χώρες που βρίσκονται υπό καθεστώς επίθεσης από την Δύση....και συνήθως τέτοιες υπεραριστερές/ασυμβίβαστες απόψεις, εκφέρονται ακριβώς την περίοδο που δέχεται μια τέτοια επίθεση!
Το ζήτημα που κάθε φορά προτάσσεται από τους φορείς τους ενάντια στην ΚΑΘΕ Βενεζουέλα, Ιράν κλπ έως…Κούβα, είναι βεβαίως το επίδικο της (υποτιθέμενης ή μη) «δημοκρατικής νομιμοποίησης της» και των «δημοκρατικών ελευθεριών» που (υποτιθέμενα ή μη) στερεί από τον «λαό» (έτσι αφηρημένα), συχνά με μπόλικο πασπάλισμα από «ανθρώπινα δικαιώματα» (όπως τα αντιλαμβάνεται ο κάθε ένας) που (υποτιθέμενα ή μη) περιορίζει.
Στα πλαίσια αυτά, σε κάθε κοινωνικό, οικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει μια τέτοια χώρα, ακόμα και όταν αυτό προκύπτει από ευθεία και απροκάλυπτη επέμβαση απ’έξω (από την συλλογική Δύση δηλαδή), η εξήγηση που δίνουν στην αντίδραση «του λαού» στην 1η περίπτωση, ή της ΜΗ ΕΠΑΡΚΟΥΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΤΟΥ στην 2η, είναι πάντα ότι ο δεδομένος λαός, δεν έχει λόγο να συμπεριφερθεί αλλιώς. Συχνά οι θιασώτες τέτοιων απόψεων φτάνουν στο σημείο να εξηγούν ότι λόγω «δυσφορίας» αυτός ο απρόσωπος «λαός» θα βγει στους δρόμους ζητώντας την ανατροπή αυτών που του «κάτσανε στο σβέρκο» στο εσωτερικό, αλλά σε επόμενη φάση –ή και στην ΙΔΙΑ- δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να του κάτσουν στον σβέρκο κάποιοι «απέξω», σε σημείο μάλιστα να ανεμίζει τις σημαίες τους. Διότι προφανώς επίσης και παρά τα πιασάρικα «η ελευθερία δεν κοστολογείται»... για ένα κομμάτι του «λαού», κοστολογείται μια χαρά και διαφορετικά σε δολάρια από ότι σε Μπολιβάρ ή Ριάλ ας πούμε!
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα βασικά. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ. ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ. Και ακόμα και υπό την έννοια των «κατώτερων λαϊκών στρωμάτων», σε μια ταξική κοινωνία και ειδικότερα σε βαθιά εξαρτημένες, αναπτυσσόμενες κλπ κοινωνίες, συχνά οι διαφοροποιήσεις «ειδικών συμφερόντων» είναι τέτοιες, που υπερκαλύπτουν άμεσα τις «ταξικές ομοιότητες». Και χωρίς να βάλει κανείς στην εξίσωση και λοιπές θρησκευτικές, εθνολογικές κλπ διαφορές που δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο την «λαϊκή ενότητα» και ομοψυχία.
Στο ταξίδι μου στην Βενεζουέλα το 2012, γνώρισα σε ένα χωριό έναν ημιαπασχολούμενο/λούμπεν Τσαβίστα που έπινε νερό στο όνομα του Τσάβες επειδή τα παιδιά του είδαν γιατρό και Ιατρικό Κέντρο για πρώτη φορά στην ζωή τους. Την 1η μέρα μου όμως σε ένα ξενοδοχείο στο Καράκας, ο πρώτος προλετάριος που γνώρισα, ήταν ένας αχθοφόρος που έβριζε τον Τσάβες, επειδή είχε βάλει όριο στις καταθέσεις συναλλάγματος κάπου στα 200 δολάρια (αν θυμάμαι καλά). Και με κοίταξε με μισό μάτι όταν του έδωσα φιλοδώρημα σε Μπολιβάρ και όχι σε Ευρώ ή δολάρια, ως ήλπιζε! Η καθημερινή επαφή του με δυτικούς τουρίστες και η δυνατότητα πρόσβασης του σε σκληρό συνάλλαγμα, αρκούσε για να του δημιουργήσει συνείδηση «κάτω τα κομμούνια, καλωσήρθε το δολάριο». Και δεν έχω καμιά αμφιβολία για τον συγκεκριμένο και τι θα ψήφιζε στις εκλογές και σε ποιες διαδηλώσεις θα συμμετείχε. Και είμαι και σίγουρος ότι το πόσο «καθαρές» ή μη ήταν οι τελευταίες εκλογές, δεν θα έπαιξε κανέναν ρόλο στο να συμμετέχει σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. Διότι απλά το "μικροταξικό" του συμφέρον, ήταν τα δυτικά νομίσματα και η απρόσκοπτη κυκλοφορία του.
Ακόμα και στις πιο μεγαλειώδεις «λαϊκές στιγμές» ενός έθνους/τόπου, υπήρξε σημαντικό κομμάτι του λαού, που ήταν από ουδέτερο και «ας κάτσουμε στα αυγά μας», έως καθαρά ενάντιο. Ας πούμε, ακόμα και στην ηρωική αντίσταση της Κατοχής, ένα κομμάτι των «λαϊκών στρωμάτων», μια χαρά έκανε περιουσίες εις βάρος των συμπατριωτών του ή στελέχωσε τα Τάγματα Ασφαλείας του κατακτητή. Μια χαρά τον τάισε ή «του κάτσε» (όχι με την βία πάντα) και μια χαρά έκανε μετά πανηγύρια υπέρ των Άγγλων, ενάντια στα «κομμούνια». Και αν αυτά είχαν κυριαρχήσει, μια χαρά θα έκανε «Άνοιξη της Πάτρας» ξέρω γω! Σε κάθε περίπτωση, ας μας πουν οι Αμερικάνοι, που ιδρύσαν την πρώτη δημοκρατία στον πλανήτη, τι ακριβώς έκαναν στους «Αγγλόφρωνες» κατοίκους της «Αμερικανικής Αποικίας» (που ήταν πάρα πολλοί) κατά την διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης? Ή ας μας πει ο Κολοκοτρώνης, τι έκανε στα κομμάτια του «λαού» που χαρακτήριζε απλά «προσκυνημένους» (ούτε καν δηλαδή ενεργά υπέρ των Τούρκων)? Είναι προφανής η απάντηση σε όσους έχουν ελάχιστη γνώση της Ιστορίας.
Περιέργως όμως, για την Δύση (και τους «αριστερούς» αβανταδόρους της μέσα στην ηττημένη δυτική αριστερά), όταν συμβαίνει κάποιου τύπου «εξέγερση», ειδικά σε μη δυτικές χώρες, είναι «ο λαός». Έτσι γενικά. Όταν στο Ιράν, άτομα πυροβολούν αστυνομικά τμήματα, καίνε κυβερνητικά κτίρια ή ακόμα….και τζαμιά (!!) είναι «ο λαός». Όχι κάποιο τμήμα του. Βεβαίως, αν ας πούμε οι Τραμπικοί κάνουν ντου στο Καπιτώλιο ή αν μάζες Άγγλων κάνουν αντιμεταναστευτικές διαδηλώσεις (ή μάζες Ελλήνων, συγκέντρωση για τις ταυτότητες), εκεί δεν είναι ο λαός. Είναι «οι φασίστες» και μόνο.
Για κάποιους "ευαίσθητους", πειραγμένες εκλογές έκανε μόνο ο Μαδούρο που βγήκε με τεράστια ποσοστά. Γνωστός αντιδημοκράτης. Όταν χάνει τις εκλογές ο Τραμπ με τα ετεροχρονισμένα αποτελέσματα της επιστολικής ψήφου ή ακυρώνονται οι εκλογές στην Ρουμανία επειδή τις κέρδισε ο «φιλορώσος», όλα είναι καλώς καμωμένα. Ας πούμε, κατ αυτούς στις εκλογές της Ρουμανίας, υπήρξε «παρέμβαση των Ρώσων» για να γείρουν την πλάστιγγα υπέρ τους. Οπότε καλώς ακυρώθηκαν. Ενώ στις εκλογές στην Βενεζουέλα και στα λοιπά λατινοαμερικάνικα κράτη, όλα καλά υποθέτω. Δεν έχει και πολύ σημασία που ο μισός προϋπολογισμός των διαφόρων USAID και λοιπών «ιδρυμάτων για την Δημοκρατία», κατευθύνεται ακριβώς σε αυτές τις χώρες και ειδικότερα στους υποψηφίους της εκάστοτε φιλοαμερικανικής συμπολίτευσης ή αντιπολίτευσης.
Στην τελική, πιο καλό παράδειγμα δημοκρατικών διαδικασιών και μη παρεμβατικότητας από τις εκλογές στην Μολδαβία, δεν νομίζω να υπάρχει. Εντάξει, παρέλασε μεν όλη η Κομισιόν υποδεικνύοντας την Σαντού, αλλά τουλάχιστο ψήφισαν «καθολικά». Τα πάντα. Ακόμα και τα δέντρα…για δεύτερη φορά στην ιστορία τους στον πλανήτη μετά το 1961 στην Ελλάδα! Σχεδόν τα πάντα, διότι κάτι Ρωσόφωνοι και λοιποί σκατιάρηδες δεν μπόρεσαν να ψηφίσουν, ειδικά να ζούσαν στην Ρωσία κατά δεκάδες χιλιάδες, όπου μπήκαν δυο κάλπες μόνο…την στιγμή που για τους απόγονους του Κόμη Δράκουλα στον υπόλοιπο κόσμο (που πιθανά ψάχνουν την Μολδαβία στον χάρτη), στήθηκαν δεκάδες!
Παρόλα αυτά, δεξιοί και αριστεροί «ψάλτες» της δημοκρατίας, κρατώντας διαφόρων τύπων «εξαπτέρυγα» (τις μαντίλες στο Ιράν ας πούμε), εξηγούν είτε τις «λαϊκές κινητοποιήσεις», είτε την «λαϊκή αδράνεια» (εξαρτάται την περίσταση και τον «ψάλτη») στις «αντιδυτικές χώρες», με βάση το δημοκρατικό έλλειμμα. Ή το «επαναστατικό» έλλειμμα, στην περίπτωση κάποιων. Περιέργως, για να τονωθεί αυτό το δημοκρατικό «έλλειμμα», έχουν πρώτα υπάρξει μια σειρά από πραγματικά ελλείμματα. Καυσίμων, τροφίμων, φαρμάκων, ρευστότητας οκ. Τις οποίες επιβάλουν συνήθως θιασώτες «της ελευθερίας», μεταξύ αυτών και της «ελευθερίας της αγοράς». Την οποία πιστεύουν απόλυτα, αρκεί να αφορά την ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ στις δικές τους αγορές….ή μάλλον σε όλες τις αγορές, μιας και την παγκόσμια αγορά την θεωρούν δημιούργημα και κτήμα τους.
Όταν πρόκειται λοιπόν για γεωπολιτικούς τους αντιπάλους, εκεί τα διάφορα θεωρήματα του τύπου: «Να αφήσουμε την αγορά να λειτουργήσει απρόσκοπτα και θα αναδειχτεί ο καλύτερος», πάνε φούντο. Συχνά μάλιστα, πάνε φούντο και όσοι δεν συμφωνούν μαζί τους, όσοι ΤΡΙΤΟΙ διαφωνούν με τα εμπορικά και οικονομικά εμπάργκο που επιβάλουν. Και προσφάτως, πάνε και κανονικό φούντο, στον βυθό της θάλασσας, όσοι παρόλα αυτά επιμένουν και δεν συμμορφώνονται με τα υποδείξεις. Οι πρόσφατες ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΙΕΘΝΗ ΝΟΜΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ ΠΕΙΡΑΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΗΠΑ, μας θυμίζουν τελικά ένα πράγμα. Ότι ο Αγγλοσαξονικός καπιταλισμός, ως πειρατικός ξεκίνησε και ως πειρατικός τελικά θα «ξεψυχήσει» (αν το κάνει βεβαίως).
Η συγκεκριμένη αναφορά, έχει και μια ακόμη αξία. Συνήθως η Δύση, κατηγορεί τους αντιπάλους της για «αλά καρτ» εφαρμογή της δημοκρατίας και της «ελευθερίας», στο εσωτερικό των χωρών τους. Βεβαίως δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάνει το ίδιο, στο «εξωτερικό», όπου κυριαρχεί μετά από αιώνες αποικιοκρατικού στραγγαλίσματος του πλανήτη (που βεβαίως πρακτικά ποτέ δεν σταμάτησε). Αποικιοκρατική κυριαρχία, που τις έδωσε το οικονομικό προβάδισμα, για να ελέγχει σήμερα όχι με το μαστίγιο, αλλά με το καρότο…εκτός και αν δεν αρκεί, οπότε και το μαστίγιο μια χαρά είναι. Της έδωσε το πλεονέκτημα να απειλεί με όπλο την πείνα και όχι το μουσκέτο. Την απομόνωση και όχι την πολιορκία. Είναι προφανές, ότι η υποτιθέμενη αποτελεσματικότητα του οικονομικού μοντέλου της Δύσης, ακόμα και στα καπιταλιστικά πλαίσια, βασίζεται πρώτα και κύρια στον συσσωρευμένο πλούτο αιώνων και στην δυνατότητα της να «πνίγει στην κούνια του» οτιδήποτε απειλητικό δει να εμφανίζεται. Και είναι και αυτός ακριβώς ο πλούτος, που στηρίζεται στην «οικονομική συσσώρευση λόγω της καταπίεσης σχεδόν του υπολοίπου πλανήτη, που τις επιτρέπει να παρέχει αυξημένους «βαθμούς ελευθερίας» στο δικό της «πόπολο», ώστε να μην κινδυνεύει να εξεγερθεί και άρα ΝΑ ΤΙΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΟΙΚΕΙ (ΣΧΕΤΙΚΑ) «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ» ΚΑΙ «ΜΕ ΑΝΟΧΕΣ». Κάτι που αξίζει να γίνει ξεχωριστό κείμενο στο μέλλον. Το «κόστος» για την μεγαλοαστική τάξη μιας χώρας, να παρέχει «δημοκρατία» στο δικό της «λαό». Και να τον κρατά σχετικά ταϊσμένο, ζεστό και ντυμένο. Κόστος που πληρώνεται σε Ρούπιες, Μπατ, Ρίνγκιτ κλπ κάπου «μακριά», εκεί που δεν έχει δημοκρατία…και μετατρέπεται σε ευρώ, δολάρια και γιεν.
Ποιο είναι το ΒΑΣΙΚΟ επιχείρημα όλων αυτών των ευαίσθητων κινηματικών «προθύμων»? Τα «βασικά δικαιώματα» που καταπατώνται (ξαναλέω: είτε αυτό δεν ισχύει, είτε ισχύει σε ένα βαθμό), τα οποία υποτίθεται ότι είναι τόσο «θεμελιακά» (για αυτούς) που μπορούν να κάνουν τα «στραβά μάτια» στο να διορθωθούν μέσω της δυτικής επιβολής. Που βεβαίως πιθανά θα φέρει άλλα κακά (ΑΝ λύσει και αυτά που υποτίθεται ότι προτάσσει), αλλά τέλος πάντων…καπιταλιστική εκμετάλλευση υπάρχει παγκοσμίως (και με κάτι τέτοιους «αριστερούς», θα συνεχίσει να υπάρχει για πολύ ακόμα!), αλλά μαντίλα υποχρεωτικά δεν φοράνε παντού, σωστά? Και ο Παναής, σε μερικές τέτοιες χώρες, δεν μπορεί να λέγεται «Αναΐς», έτσι δεν είναι?
Βεβαίως, στα φανερά, δεν προτάσσουν ούτε καν αυτό. Που τουλάχιστον θα ήταν μια «τίμια» ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Αυτό που λένε, είναι ότι «δεν επιλέγουν καταπίεση» (όπως δεν επιλέγουν και «ιμπεριαλιστή» άλλωστε), «δεν ζητάνε πολλά, τα θέλουν όλα» κλπ κλπ. Είναι με τον «τρίτο δρόμο», δεν μπαίνουν σε ψευτοδιλλήματα κλπ κλπ. Είναι με αφηρημένους δρόμους και στηρίζουν αφηρημένα έναν αφηρημένο «λαό». Στο σύνολο του. Για αυτού του τύπου την "επαναστατική αριστερά", δεν είναι "λαός", ούτε αυτοί που διαδηλώνουν ένοπλα υπέρ της Ισλαμικής Δημοκρατίας ή της Μπολιβαριανής επανάστασης, ούτε αυτοί που δηλώνουν εναντίων με σημαίες του Σάχη, του Ισραήλ και των ΗΠΑ. "Λαός" κατ' αυτούς, είναι κάποιοι «τρίτοι», προφανώς περισσότεροι και στατιστικά σημαντικότεροι. Και μεταξύ του υπάρχοντος «καθεστώτος» και του Αμερικανικού στόλου από έξω που βρίσκεται εκεί περαστικός, υπάρχει πάντα και ένας «τρίτος δρόμος». Χωρίς επιλογή μικρότερου κακού, χωρίς συμβιβασμούς κλπ. «Η Βασίλω με τα λόγια, χτίζει ανώγια και κατώγια», λέει ο λαός μας. Και η δυτική αριστερά «χτίζει» μόνο με τα λόγια. Εντός και εκτός. Το γιατί, στο σημείωμα που θα ακολουθήσει το παρών.
Θα άξιζε επίσης μια αναφορά, ότι η δυτική αριστερά, χρησιμοποιεί συχνά ΑΥΤΟΥΣΙΟ το λεξιλόγιο της Δύσης και των ΜΜΕ της. Ότι είναι ενάντια στην Δύση, είναι «καθεστώς» και όχι κυβέρνηση. Η οικονομική ελίτ του είναι «ολιγάρχες» και όχι καπιταλιστές. Ο Πούτιν είναι «καθεστώς», ενώ ο αμερικάνικος δικομματισμός για κάτι αιώνες είναι απλά αστική δημοκρατία (χωρίς το «αστική» συνήθως). Ο Αμπράμοβιτς είναι ολιγάρχης, ο Σόρος είναι επιχειρηματίας, άντε "καπιταλιστής" για τους σκληρούς, αλλά μέχρι εκεί. Η ταμπέλες της δυτικής ελίτ πρέπει να θυμίζουν "κανονικότητα", ενώ των αντιπάλων της να θυμίζουν αυταρχισμό…ασχέτως βέβαια που κάτι επιχειρηματίες της Δύσης μάλλον είχαν και κάπως ειδικά γούστα (όπως φαίνεται), ίσως κάποιοι να αντιτίθενται στον αριστερίστικο βιγκανισμό με την ανθρωποφαγία…αλλά πάντως ολιγάρχες είναι οι συμπολιτευόμενοι στον XI, στον Πούτιν κλπ. Υπάρχει και beef. Oι «αριστεροί» με τους «δεξιούς» τσακώνονται λίγο για το ποιος είναι υποχείριο ποιανού, οι ολιγάρχες του Πούτιν ή ο Πούτιν των ολιγαρχών…άλλο ένα πλεονέκτημα που έχουμε εμείς στην Δύση, που τουλάχιστον αυτό το έχουμε λυμένο!
Ας υποθέσουμε όμως, ότι κάποιος πει ευθαρσώς, ακριβώς αυτό. Ότι δεν μπορεί να κάνει τα στραβά μάτια σε ζητήματα «ανελευθερίας» και να πάρει θέση υπέρ μιας εκ των κυρίαρχων εκδοχών.
Ότι θα είναι σαν να προδίδει τους ιστορικούς αγώνες του κινήματος για την ελευθερία κοκ. Σε κάποιους εξ αυτών, θα αφήσω να απαντήσει ένας μουσάτος, που υποτίθεται ότι πίνουν νερό στο όνομα του. Και συχνά πυκνά τον χρησιμοποιούν με τσιτάτα, ως υπόμνηση της στάσης των επαναστατών σε ζητήματα ελευθερίας, εθνικής ανεξαρτησίας, δημοκρατίας κοκ. Ας παραθέσω τι έγραψε κάποτε:
«….τα συμφέροντα της δημοκρατίας μιας χώρας πρέπει να υποτάσσονται στα συμφέροντα της δημοκρατίας μερικών χωρών και όλων των χωρών. Ας υποθέσουμε ότι ανάμεσα σε δυο μεγάλες μοναρχίες βρίσκεται μια μικρή, που ο μικρός βασιλιάς της "συνδέεται" με συγγενικούς και άλλους δεσμούς με τους μονάρχες και των δύο γειτονικών χωρών. Ας υποθέσουμε ακόμα ότι η ανακήρυξη της δημοκρατίας στη μικρή χώρα, το διώξιμο του μονάρχη της θα σήμαινε στην πράξη πόλεμο ανάμεσα στις δύο γειτονικές μεγάλες χώρες, για την παλινόρθωση του ενός ή του άλλου μονάρχη της μικρής χώρας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην προκείμενη περίπτωση όλη η διεθνής σοσιαλδημοκρατία, όπως και η πραγματικά διεθνιστική μερίδα της σοσιαλδημοκρατίας της μικρής χώρας, θα ήταν ενάντια στην αντικατάσταση της μοναρχίας με τη δημοκρατία. Η αντικατάσταση της μοναρχίας με τη δημοκρατία δεν είναι κάτι απόλυτο αλλά μία από τις δημοκρατικές διεκδικήσεις που υποτάσσεται στα συμφέροντα της δημοκρατίας (και, φυσικά, ακόμα περισσότερο του σοσιαλιστικού προλεταριάτου) ως σύνολο. Ασφαλώς μια τέτοια περίπτωση δεν θα προκαλούσε ούτε ίχνος διαφωνίας ανάμεσα στους σοσιαλδημοκράτες οποιασδήποτε χώρας. Αν, όμως, ένας οποιοσδήποτε σοσιαλδημοκράτης, στηριζόμενος σ' αυτό, πρότεινε να αφαιρεθεί από το πρόγραμμα της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας γενικά το σύνθημα της δημοκρατίας, ασφαλώς θα τον θεωρούσαν τρελό. Θα του έλεγαν: πάντως δεν επιτρέπεται να ξεχνάει κανείς τη στοιχειώδη λογική διαφορά του μερικού από το γενικό».
(Λένιν: “Τα Αποτελέσματα της Συζήτησης για την Αυτοδιάθεση», σελ. 148”)
Αρχικά, θα μπορούσα να πω εδώ, ότι αυτή η οπτική του Λένιν, θα μπορούσε ΣΗΜΕΡΑ να εφαρμοστεί σε μια σειρά από περιπτώσεις «εθνικών εξεγέρσεων» που έχουν την τιμητική τους μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ του 1990 και την Νεοταξίτικη μονοκρατορία. Αν για τον Λένιν αυτό ήταν ένα ΥΠΟΘΕΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ σε μια εποχή που οι κάθε είδους εθνικές και εθνοτικές διεκδικήσεις αποτελούσαν συνήθως «άρμα της προοδευτικής κοινωνικής εξέλιξης», σήμερα την εποχή της οπισθοχώρησης σε κάθε κοινωνικό μέτωπο, αποτελούν συνήθως «πολιορκητικούς κριούς διάλυσης» κάθε αντιστεκόμενου στην κυρίαρχη Δύση. Proxy εθνοτικοί στρατοί και φύλαρχοι να υπάρχουν και μια χαρά και όπλα θα βρεθούν και ταινίες στο Νετφιξ θα γυριστούν.
Ο Λένιν λέει σαφώς, ότι ακόμα και ένα δίκαιο ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ, δεν μπορεί να απειλεί να σπείρει τον όλεθρο στον πλανήτη, επειδή «από θέση αρχών» οι επαναστάτες είναι υπέρ της Δημοκρατίας και της Αυτοδιάθεσης. Διότι από θέση αρχών, είναι υπέρ και της διατήρησης της ανθρώπινης ζωής (στον πλανήτη ας πούμε…δεν προλαβαίνουμε να μεταλλαχτούμε σε κατσαρίδες).
Επίσης ο Λένιν επανειλημμένα είχε πει ότι:
«Τα συμφέροντα της ταξικής πάλης του προλεταριάτου ή μάλλον τα συμφέροντα του διεθνούς κινήματος του προλεταριάτου, που αποτελούν τη μοναδική δυνατή σκοπιά από την οποία μπορεί να εξεταστεί και να λυθεί το ζήτημα της στάσης των σοσιαλδημοκρατών απέναντι στο ένα ή το άλλο φαινόμενο στις διεθνείς σχέσεις».
(Λένιν: «Ο Πολεμοχαρής Μιλιταρισμός και η Αντιμιλιταριστική Τακτική της Σοσιαλδημοκρατίας»)
Τι λέει εδώ? Ειδικά αν το συνδυάσει κανείς με το προηγούμενο χωρίο? Κάτι πολύ βασικό. Αρχικά ότι δεν υπάρχουν πάγιες/ηθικές αρχές που δεν υποτάσσονται στο γενικότερο πλαίσιο που διατυπώνονται και που τελικά δεν το υπηρετούν. Μια γενικά σωστή διεκδίκηση, μπορεί σε δεδομένο χωροχρονικό πλαίσιο να είναι από άκαιρη/πρώιμη έως ακόμα και επιζήμια. Και ότι το ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ είναι το αν πηγαίνει μπροστά τα "διεθνή συμφέροντα" του προλεταριάτου. Ναι, τα διεθνή. Σε αντίθεση με τον εμπειρίστικο "μαρξισμό" και "διεθνισμό" ορισμένων, που χωρίζουν τα καθήκοντα του κινήματος σε διακριτές "εθνικές προτεραιότητες", ο Λένιν λέει ότι το κριτήριο σε κάθε διεθνές ζήτημα είναι ΚΟΙΝΟ και η στάση επίσης πρέπει να είναι ΚΟΙΝΗ.
Αναρωτιέμαι, πόσες φορές στην ζωή μου έχω ακούσει μπαρούφες του τύπου: "Οκ, δικό μας καθήκον ως αριστερών σε μια ΝΑΤΟική χώρα είναι να έχουμε ως στόχο το ΝΑΤΟ (ή την ελλληνική κυβέρνηση/αστική τάξη σε άλλες περιπτώσεις) και καθήκον των Βενεζολάνων/Ιρανών αριστερών είναι να έχουν μέτωπο στην δική τους εξουσία". Ας το μεταφράσουμε πρακτικά:
"Όταν το ΝΑΤΟ έχει στείλει στρατεύματα έξω από το Ιράν, εμείς θα κάνουμε συλλαλητήρια εναντίων του ΝΑΤΟ, οι Ιρανοί εναντίων των...μουλάδων και νάτος ο τρίτος ο δρόμος, ο γκαραντί λαϊκός που θα ξεπροβάλει."
Και με τον αστυφύλακα και με τον χωροφύλακα δηλαδή. Το κίνημα ως σύγχρονος Πόντιος Πιλάτος θα "νίπτει τας χείρας του" και θα έχει άλλη στόχευση στην Δύση και άλλη στην "Ανατολή" και δεν θα "διαλέγει καταπιεστή". Και αυτό το πουλάνε κάποιοι για διεθνισμό!
Και επειδή κάποιοι θα ισχυριστούν ότι τα παραδείγματα αφορούν κυρίως "εθνικά ζητήματα" και δεν κουμπώνουν με ζητήματα δημοκρατικών δικαιωμάτων και παραβιάσεων τους, όπως στο Ιράν, στην Βενεζουέλα, στην "Συρία του Ασάντ" κλπ, για να δούμε και ένα ακόμα:
«Οι διάφορες διεκδικήσεις της δημοκρατίας, μαζί και η αυτοδιάθεση, δεν είναι κάτι το απόλυτο, αλλά ένα μέρος του πανδημοκρατικού (σήμερα: πανσοσιαλιστικού) παγκόσμιου κινήματος. Μπορεί σε ορισμένες συγκεκριμένες περιπτώσεις το μέρος να έρχεται σε αντίθεση με το όλο και τότε πρέπει να απορρίπτεται. Μπορεί σε κάποια χώρα το δημοκρατικό κίνημα να είναι απλώς όργανο των κληρικών ή χρηματιστικών-μοναρχικών ραδιουργιών των άλλων χωρών. Τότε εμείς δεν πρέπει να υποστηρίζουμε αυτό το δοσμένο συγκεκριμένο κίνημα, θα ήταν όμως γελοίο να πετάξουμε γι' αυτό το λόγο το σύνθημα της δημοκρατίας από το πρόγραμμα της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας».
(Λένιν: «Τα Αποτελέσματα της Συζήτησης για την Αυτοδιάθεση», σελ. 144)
ΠΌΣΟ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΌ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ? Γραμμένο ΕΝΑΝ ΑΙΩΝΑ ΠΡΙΝ. Ως υποθετικό παράδειγμα μάλιστα. Σήμερα, αυτό ακριβώς συμβαίνει ΚΑΤ'ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ μπροστά στα μάτια διαφόρων υπερεπαναστατών, αλλά δεν μπορούν καν να καταλάβουν αυτή την τόσο απλή διάκριση της συγκεκριμένης "μη υποστήριξης" από την γελοιότητα του να θεωρεί κανείς ότι αυτό μετατρέπεται σε μόνιμη (μη) θέση! Βασικά, έχω τόση "εμπιστοσύνη στην πολιτική κρίση" διαφόρων μαρξιστών της οκάς, που τους θεωρώ ικανούς να "καταλάβουν" ως σημερινή αναλογία στο συγκεκριμένο παράδειγμα, τους...μουλάδες του Ιράν, επειδή ο Λένιν μιλά για κληρικούς! Ή ακόμα και τους "ισλαμιστές" της ΧΑΜΑΣ. Και να καταλήξουν ότι πρέπει να μην υποστηρίξουμε το αντάρτικο της Παλαιστίνης! Ικανούς τους έχω να στηρίξουν και τον Αμερικάνικο ή Ισραηλινό "εκδημοκρατισμό", βασιζόμενοι στον...Λένιν. Βέβαια ο Λένιν λέει κάτι και για "χρηματιστικό (κεφάλαιο)", αλλά εκεί δεν κωλώνουν...άλλωστε σήμερα όλες οι χώρες είναι...ιμπεριαλιστικές (!), οπότε το ζήτημα είναι τι θα κάνουμε με τους "φονταμενταλιστές"!
Μοιάζει ειρωνικό όλο το προηγούμενο, αλλά ειλικρινά, ελάχιστα απέχει από την έως τώρα εμπειρία. Ένα τμήμα της δυτικής αριστεράς ειδικά, το λεγόμενο εκσυγχρονιστικό/ανανεωτικό (ευρω-δυτικολάγνο κατ εμέ), έχει εδώ και δεκαετίες πάρει εργολαβία τον ρόλο του "αριστερού ψάλτη" στην υποστήριξη (ή "ουδετερότητα") σε ΚΑΘΕ ΝΑΤΟΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ. Αρχικά με τον Ιράκ, που ήταν πιο εύκολο. Μετά με την ΝΑΤΟική επίθεση στην Γιουγκοσλαβία. Μετά με την δυτική επέμβαση στο Αφγανιστάν, για να σωθούν οι γυναίκες από τις μπούργκες. Μετά με τον "δικτάτορα Καντάφι". Μετά με την υποστήριξη της "λαϊκής εξέγερσης" των ακροδεξιών Μαϊντάνων της Νούλαντ. Μετά με την "δημοκρατική αντιπολίτευση" των Τζολαναραίων (και λοιπών τσογλαναραίων) στην Συρία, ενάντια στον "δικτάτορα Άσαντ". Τώρα με τις αγέρωχες δεσποινίδες που ανάβουν το τσιγάρο τους με τις φωτό του Χαμενέι. Και βεβαίως και οποτεδήποτε γίνεται "πορτοκαλί" απόπειρα σε καμιά Γεωργία, Λευκορωσία, κοκ.
Η Χαμάς τους μυρίζει, είναι "ισλαμοφασίστες". Ακόμα και στην περίπτωση της Παλαιστίνης...με τον "λαό" είναι οι περισσότεροι. Προφανώς αυτός ο λαός πολεμά με ξόρκια, όχι με μαχητές. Η Χετζμπολάχ τους ξινίζει, είναι υποχείρια των μουλάδων του Ιράν. Οι Τσαβίστες είναι αντιδημοκρατικοί και δεν "προχωρούν θαρρετά την επανάσταση", τα έχουν κάνει πλακάκια με την νέα αναδυόμενη άρχουσα τάξη της Βενεζουέλας (και εσχάτως τα "δίπλωσαν" στους Αμερικάνους). Οι αγωνιζόμενοι με το όπλο στο χέρι σε Λουχάνσκ και Ντονέτσκ, είναι όργανα του Πούτιν, μασκαρεμένοι Ρώσοι εθνικιστές που καπηλεύονται τα κομμουνιστικά σύμβολα (τα οποία αυτοί τιμούν σε κονκάρδες, κούπες και κουπόνια συνδρομών). Μόνο η Κούβα τους μπερδεύει λίγο, αλλά επειδή και εκεί ετοιμάζουν μπραφ οι Αμερικάνοι, θα "ανακαλύψουν" σύντομα ότι η Κούβα προσδέθηκε το άρμα του αναδυόμενου Ιμπεριαλιστικού πόλου Ρωσίας-Κίνας και δεν ανέπτυξε (με πάνω από μισό αιώνα εμπάργκο) τον αυτοδύναμο σοσιαλισμό που φαντάζονται, ώστε να μην τους έχει ανάγκη.
Είμαι σχεδόν σίγουρος. Και μιλάμε για ανθρώπους, που όταν έγιναν τα capital controls, ξενύχταγαν έξω από το ΑΤΜ για να βγάλουν το 400άρι! Αλλά την σοσιαλιστική οικοδόμηση χωρίς συμβιβασμούς, την παίζουν στα δάκτυλα (μαζί με κάτι ακόμα).
Ενώ λοιπόν εδώ και 35 χρόνια, η συλλογική Δύση ΞΗΛΩΝΕΙ ένα προς ένα και κατά μόνας το κάθε δυνητικό εμπόδιο στην κυριαρχία της (ανεξαρτήτως για τους λόγους/κίνητρα που αποτελεί τέτοιο) και ενώ κάθε ξήλωμα οδηγεί ως γαϊτανάκι στο επόμενο (η περίπτωση της Συρίας είναι εντελώς χαρακτηριστική) και η κατάσταση δεν καλυτερεύει καν έστω στο "στενό δημοκρατικό ζήτημα" (Συρία, Λιβύη, κάνει μπαμ η "βελτίωση"), τι κάνει η δυτική αριστερά?
Αυτό που κάνει, είναι να ασχολείται πάντα με το "κατά περίπτωση", αλλά στην εντελώς αντίθετη (προ)οπτική από το λενινιστικό πρότυπο. Αντί για "συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης", όπου το χωροχρονικά "μερικό" εντάσσεται σε ένα διαρκές και διαχρονικό συνολικό, αυτή κάνει σχολαστικισμό και περιπτωσιολογία. Στην ζυγαριά βάζει, από την μια τον (ΠΑΝΤΑ) επιτιθέμενο δυτικό ιμπεριαλισμό, από την άλλη τον αμυνόμενο τοπικό "ιμπεριαλισμό" (με βάση την θεωρία όπου "όλοι ίδιοι/ιμπεριαλιστές/καταπιεστές είναι)....και αφού στο "καπιταλιστόμετρο" δεν βλέπει διαφορά, ως διαιτητής "δίνει τα σπόρια" (που λένε και στο ποδόσφαιρο) στην μεγαλύτερη ομάδα, που τουλάχιστον δεν έχει υποχρεωτικές μαντίλες και επιτρέπει τα gay parade. Και περιμένει την στιγμή που "οι λαοί" (έτσι γενικά) θα ξυπνήσουν και θα κάνουν την μπανάστα, όπως την φαντάζεται αυτή...με την σωστή (δική της) καθοδήγηση βεβαίως. Για αυτό άλλωστε, όπου και να την πέσουν οι Ντάλτον σε αυτόν τον πλανήτη, αυτή στηρίζει...τον λαό. Και αν ένα κομμάτι του λαού, πλακώνεται με ένα άλλο κομμάτι του λαού, πάλι τον λαό στηρίζει, δεν μπαίνει σε τέτοια ψευτοδιλλήματα!
Βεβαίως, η στάση αυτή είναι εξηγήσιμη. Υλικά και πολιτικά. Όλα τα "δεν επιλέγω ιμπεριαλιστή" και κάθε καθαρούτσικη θεώρηση που μεταφέρει τα καθήκοντα του σήμερα σε ένα απροσδιόριστο "αύριο" αφήνοντας σήμερα χώρο μόνο για "πορεία, κουπόνι και φιλότιμο", έχει και υλική βάση τον τρόπο ζωής ΚΑΙ του "αριστερού της Δύσης", συχνά και τον τρόπο βιοπορισμού του (το σύστημα ξέρει μια χαρά να ταΐζει "ανήσυχους" -ειδικά διανοούμενους, επιστήμονες κλπ- στο βαθμό που δεν απειλούν τα πραγματικά ΑΜΕΣΑ συμφέροντα του). Και έχει και ένα μεγάλο "άσε μην μπλέξουμε", κρυμμένο πίσω από μπόλικο επαναστατικό γαρνίρισμα με δημοκρατικό κερασάκι. Και για να μην μπλέξει, βαφτίζει όποιον πάει κόντρα στο κυρίαρχο δυτικό αφήγημα, ως κάποιου τύπου ακραίο. Είναι από Ανατολή? Ισλαμιστής πατριαρχικός κλπ. Είναι από Δύση? Ακροδεξιός, απομονωτικός κλπ (πχ Ορμπάν). Οπότε που να μπλέκουμε με "ανίερες συμμαχίες"?
Παραφράζοντας ένα παλαιότερα γνωστό σεξιστικό ρητό: "Το τσαντόρ και η Βουδαπέστη, είναι ο φερετζές του χέστη". Η δικαιολογία του να περιμένει κανείς μια καλύτερη στιγμή και χωρίς "ανίερες" συμμαχίες, χωρίς "εχθρούς του εχθρού" μας και άλλα τέτοια "μεσοβέζικα". Στο μεταξύ, πορείες διαμαρτυρίας, για να έχουμε ήσυχη και την συνείδηση μας. Και με αυτό τον τρόπο, ο Αμερικάνος σήμερα απειλεί Ιράν και Κούβα, αύριο Κολομβία, μεθαύριο ακόμα και τους τωρινούς συμμάχους του...και η ζωή συνεχίζεται! Στις κάλπες όμως θα τους δείξουμε! Στις δικές μας, τις καλές, όχι σαν αυτές που στήνει ο Μαδούρο και βγαίνει "αντιδημοκρατικά". Σαν αυτές που στήνει ο Μητσοτάκης και βγαίνει δημοκρατικά.
Γιατί η δυτική αριστερά, έχει ως βασικό στόχο της να μην αφήσει κανέναν αντιαμερικ.....εεεε.....αντιδημοκράτη να καπιλευτεί το κίνημα και τις κατακτήσεις του (στην Δύση). Για αυτό άλλωστε και μπορεί μεν οι ΗΠΑ να μακελεύουν τον πλανήτη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εδώ και δεκαετίες, μπορεί να μας πηγαίνουν όλους σπρωχτούς σε 3ο Παγκόσμιο, αλλά το δάκρυ πάει κορόμηλο σε κάτι "αριστερούς", μη και συμβεί κάνας "εμφύλιος" στις ΗΠΑ και διαρραγεί το αρραγές του αμερικάνικου Imperium που κάνει εξαγωγή δημοκρατίας (και συναλλάγματος) σε όλο τον πλανήτη!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου