Με αφορμή την απόλυση Ρούπου, θα ξεκινήσω με ένα φαινομενικά "άσχετο" γεγονός, που είχε συμβεί πριν πολλά χρόνια, όταν ήμουν ακόμα φοιτητής.
Προ αμνημονεύτων χρόνων, είχε γίνει μια συζήτηση της «ευρύτερης Αριστεράς» στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Χαλανδρίου. Νομίζω ήταν κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 90. Ανάμεσα στους ομιλητές, ήταν και γνωστός συνδικαλιστής της Μέσης Εκπαίδευσης, από τον χώρο της Εξωκοινοβουλευτικής (κάποιοι πιθανά να καταλαβαίνετε και ποιος).
Τότε, είχε συμβεί ένα γεγονός, όπου κάποιος επιθεωρητής Μέσης Εκπαίδευσης, έστειλε στο Πειθαρχικό κάποιο καθηγητή/ια Ιστορίας, διότι βγήκε «εκτός βιβλίου» και είπε «τα δικά του» (δηλαδή: τα δικά μας) στο μάθημα της Ιστορίας, μετά κάποιος μαθητής το κάρφωσε στον γονιό του, ο γονιός παραπονέθηκε και έστειλε μια επιστολή στο Υπουργείο ή στον Διευθυντή…δε θυμάμαι το ακριβές γεγονός για να είμαι ειλικρινής. Θυμάμαι όμως το παρακάτω:
Ο συνδικαλιστής καθηγητής, σε διάφορα σημεία του λόγου του, ανέφερε πολλές φορές ότι είναι απαράδεκτο ο καθηγητής να μην μπορεί να μεταφέρει την άποψη του στα παιδιά, αναρωτήθηκε «τι μάθημα δίνουμε στα παιδιά σχετικά με την ελευθερία του λόγου?» κλπ κλπ, τα «κλασσικά» δηλαδή που λέγονται σε τέτοιες περιπτώσεις.
Επειδή από τότε είχα το «μικρόβιο» της διαφωνίας σε υποτιθέμενες «γενικές αρχές» (και να την λέω σε όσους «δικούς μας» τις χρησιμοποιούν), του έκανα μετά (εκτός μικροφώνου) μια ερώτηση. Συγκεκριμένα, τον ρώτησα με βάση αυτό το θεώρημα που μόλις ανέπτυξε περί «δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου» του εκπαιδευτικού, αν δεν θα έβλεπε κάποιο πρόβλημα στην περίπτωση που ένας ακροδεξιός καθηγητής Ιστορίας «ξέφευγε» από τα λεγόμενα του βιβλίου και στο μάθημα περί Κατοχής μιλούσε για ΕΑΜοβούλγαρους, ότι εθνική αντίσταση έκανε μόνο ο ΕΔΕΣ κλπ κλπ. Ή έλεγε για το μεγαλείο της διακυβέρνησης Μεταξά που τόλμησε να πει «ΟΧΙ» στους Ιταλούς κλπ.
Μάλιστα τότε, ήταν στα ντουζένια της και η Ελένη Λουκά. Που ήταν φιλόλογος. Τον ρώτησα λοιπόν, αν ως γονιός θα είχε θέμα αν το παιδί του είχε "την τύχη" να του κάνει μάθημα η Λουκά και βγαίνοντας «εκτός διδακτέας ύλης» έλεγε τα «δικά της». Θα έκανε άραγε παράπονο στον διευθυντή, αν η Λουκά "μάθαινε" τα παιδιά ότι δεν υπάρχει Εξέλιξη στην Βιολογία?
Η απάντηση του ήταν αφενός ότι «δεν αναφέρεται σε τέτοιους» όταν μιλά για το δικαίωμα του καθηγητή να λέει «αυτά που πιστεύει» και ότι τέλος πάντων «οι ακροδεξιοί καθηγητές που θα έλεγαν τέτοια είναι ελάχιστοι» (και στην εποχή του μάλλον είχε δίκιο).
Όμως, η ΟΥΣΙΑ αυτού που έλεγε, ήταν ότι μπορείς να γενικεύεις ένα «συμφέρον θεώρημα», όταν το πολιτικό κλίμα είναι τέτοιο, που το να λειτουργήσει «εις βάρος σου» αντίστροφα, είναι πολύ απίθανο.
Δυστυχώς, η Αριστερά στην Ελλάδα (και από πολλές απόψεις και η Αναρχία) και το «κίνημα», γαλουχήθηκαν με την σχετική «συστημική ανοχή» του ΠΑΣΟΚικού κράτους της δεκαετίας του 80, όπου αν και δεν υπήρχε «cancel” τότε, η κυριαρχία των αριστερών ιδεών που ερχόταν από δεκαετίες καταπίεσης, αντιδικτακτορικό αγώνα κλπ, ήταν δεδομένη και ΑΝΕΚΤΗ από το σύστημα, για λόγους που δεν είναι της παρούσης.
Όντως, η «άλλη πλευρά», με εξαίρεση μια χούφτα γραφικών, δεν κυριαρχούσε στον καθημερινό δημόσιο λόγο σε θέματα τέχνης, εκπαίδευσης κοκ. Ήταν η εποχή που χάριν αστείου λεγόταν στα φοιτητικά αμφιθέατρα ότι «πρέπει να ξέρεις κανά τσιτάτο από Μαρξ για να βγάλεις γκόμενα» και το αποτύπωμα της κράτησε τουλάχιστον μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 90 περίπου, ξεκινώντας να φθίνει ως δυναμική με τον «εκσυγχρονισμό» του Σημίτη. Είναι αλήθεια, ότι σε αυτό το διάστημα, ακόμα και ο συντηρητικός πολίτης που διαφωνούσε με κάποια τεκταινόμενα αλλά «δεν ήθελε να μπλέξει σε κουβέντες», απλά δεν μιλούσε. Ή άφηνε να μιλούν για αυτόν οι διάφοροι (τότε: γραφικοί) «Αδώνηδες» και αποτελεί και τον βασικό ψηφοφόρο τους μέχρι σήμερα!
Επίσης ήταν η εποχή που ο συνδικαλισμός (και το ευρύτερο κίνημα) γαλουχήθηκε με την λογική του «κάνω ότι τσακώνομαι με το κράτος και το κράτος με εμένα» και που όλος αυτός ο "καυγάς" κατέληγε τελικά σε κάποιον συμβιβασμό. Κομμάτι του κοινωνικού αυτού συμβιβασμού, ήταν το «στα λόγια, σου επιτρέπω να "κάνεις" ότι θες».
Είναι η εποχή που η σημερινή ακροδεξιά (και του τότε δηλαδή, αλλά τότε έμοιαζε γραφική), καθ υπερβολή χαρακτήριζε την Ελλάδα ως την «τελευταία Σοβιετία της Ευρώπης» επειδή υποτίθεται ότι η Αριστερά/Αναρχία/κλπ «κάνει ότι θέλει». Πρόκειται για κάτι που ποτέ δεν ίσχυε βέβαια, αλλά στα μάτια του κλασικού δεξιού, η «ελευθεριότητα» της Αριστέρας να «λέει ότι γουστάρει» και να κάνει «παράνομες δράσεις» χωρίς να της σπάνε το κεφάλι οι μπάτσοι, ήταν ένδειξη ότι ζούσαμε σε μαρξιστικό κράτος!
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, αυτή ακριβώς η κουλτούρα, όπου το κίνημα θεώρησε ότι τα δικά του θεωρήματα και ενέργειες είναι τα «ηθικά νόμιμα» (και συχνά διολισθούσε στο να πιστεύει ότι είναι και «νόμιμα» σκέτο) και τα «γενικώς αποδεκτά», οδήγησε σε μεγάλο βαθμό στην κατάσταση του σήμερα. Όταν το κίνημα είχε συνηθίσει ότι είναι «δικαίωμα του» να παραβιάζει τον αστικό ποινικό κώδικα και ότι όταν το κάνει, θα τσακωθεί λελογισμένα με το κράτος (όπως ο Ζήκος με τον Ρίζο, στην ταινία «Της Κακομοίρας», που αποτελεί και το αγαπημένο μου παράδειγμα), είναι λογικό όταν ξαφνικά στο «μαλώνεις?» το κράτος-Ρίζος του απαντήσει «μαλώνω» και το εννοεί, να βρεθεί προ εκπλήξεως!
Το ακόμα χειρότερο, είναι το γεγονός ότι το κίνημα, μπέρδεψε την ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ, που είχε ΚΕΡΔΙΣΕΙ λόγω των αγώνων του και της δυναμικής των ιδεών του, με την (αστική) ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ. Μπέρδεψε την ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΗ κυριαρχία των ιδεών του στον Δημόσιο λόγο σε μια σειρά από τομείς που αποτελούσαν «προνομιακό έδαφος» ανάπτυξης τους, σε ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ και ΓΕΝΙΚΗ ΠΕΠΟΙΗΘΗΣΗ. Ετσι, εκτράπηκε στο σημείο να χρησιμοποιεί ΓΕΝΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ που ΣΗΜΕΙΑΚΑ (χωροχρονικά/ιστορικά) εξυπηρετούσαν την ΕΙΔΙΚΗ ΘΕΣΗ (και θέσεις του), λες και δεν θα υπάρξει «αύριο». Που τελικά υπήρξε!
Ακόμα χειρότερο? Έφτασε στο σημείο να ΑΠΑΙΤΕΙ από το αστικό κράτος να ψηφίσει/εφαρμόσει νόμους «περιορισμού της πολιτικής» άποψης των «ακραίων» πολιτικών θέσεων της άλλης πλευράς, ξεχνώντας ας πούμε ότι ακόμα και για έναν μετριοπαθή δεξιό, η επίκληση της «επανάστασης» και του «τρίτου γύρου που θα είναι μοβόρος μπλα μπλα μπλα» μοιάζει ΕΞΙΣΣΟΥ ΑΚΡΑΙΑ και «ποινικά αξιόποινη». Στην τελική, την «κατάλυση του πολιτεύματος» δεν την ζητά μόνο ο φασίστας (και πιθανά ΝΑ ΜΗΝ την ζητά κιόλας ρητά) αλλά και η αφεντιά μου, που πιστεύει στην σοσιαλιστική επανάσταση, στο εργατικό κράτος και την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας…ή μήπως όχι?
Κοινώς, η «Αριστερά» αυτού του τύπου, η «καλομαθημένη» στο "δεν τολμάνε να με πειράξουν για αυτά που λέω"….έσκαψε τον λάκκο της, όταν απαίτησε από το αστικό κράτος να την «προστατεύσει» από τις ακραίες απόψεις των «απέναντι» (και δυστυχώς συχνά και από τις ακραίες πράξεις των απέναντι), θεωρώντας την δική της οπτική ως την μοναδική «κοινωνική» και γενικευμένη!
Μπορούσε να γίνει χειρότερο? Βεβαίως…και δυστυχώς έγινε!
Με την επέλαση του Woke κινήματος, συνέβη το εξής. Αφενός, ένα κομμάτι της Αριστεράς το αγκάλιασε αβλεπή, ως ένα «παραμελημένο κομμάτι της» (χωρίς πάντα να έχει άδικο). Μόνο που το κίνημα του woke, είχε ως θεμελιακό στοιχείο της στρατηγικής του το «βγαίνουμε από την αφάνεια και διεκδικούμε τα αστικά μας δικαιώματα» και την νομιμοποίηση των αιτημάτων μας. Άρα, η "αριστερή" λογική που καλούσε το κράτος να «υιοθετήσει» τα δικά του σωστά, όσα πρέσβευε το κίνημα, ως γενικούς νόμους, «μπολιάστηκε» με ένα κίνημα «αστικών ελευθεριών» που επιθετικά ζητούσε ως σύγχρονο ιερατείο να γίνει απαγόρευση κάθε αντίθετης, «πατροπαράδοτης» κλπ άποψης. Ως γνωστόν όμως, τα μπόλια χρησιμοποιούνται για την εξημέρωση των ειδών (και ο νοών νοείτο).
Αφετέρου, ο αριστερός δείκτης του «τι είναι ακραίο», μετατοπίστηκε προς το Κέντρο. Οποιαδήποτε άποψη «θύμιζε» ή θα μπορούσε να εκτραπεί στην ακροδεξιά ή απλά συμφωνεί με αυτήν ΚΑΙ ο ακροδεξιός, ήταν ακροδεξιά….και πάπαλα!
Η πολιτική όμως (όπως και η Φύση) δεν συμπαθούν το κενό. Ο συντηρητικός πολίτης, που έβλεπε να του «κυνηγάνε» όσα (σωστά ή λάθος) πίστευε βρήκε τους νέους κήρυκες του, όχι πλέον στα πρόσωπα γραφικών φιγουρών που μυρίζουν φορμόλη της δεκαετίας του 50, αλλά σύγχρονων «διαβασμένων» υπερασπιστών, που ξέρουν να μιλάνε, να τρολάρουν, να χρησιμοποιούν τα social media, την επιστήμη (κατά το δοκούν) κλπ και ΚΥΡΙΩΣ να απαντάνε με αντιπαραδείγματα σε κάθε χρήση γενικόλογων επικλήσεων.
Θες «δημοκρατία του λόγου» στα Πανεπιστήμια? Ωραία, αλλά τότε σε αυτά θα μπορεί να μιλάει και ο Σκυφτούλης και ο Άδωνης!
Θες επικλήσεις στην «αντιβία» για να σταματήσεις την βία της ΧΑ στους μετανάστες? Πολύ ωραία, αλλά τότε θα σε πάνε μέσα άμα ασκήσεις τέτοια πάνω της.
Είναι «δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση» το γκράφιτι και το σύνθημα στον τοίχο των Εξαρχείων? Ωραία, αλλά είναι τέτοια και τα «Στοχάδια» και τα ανάποδα συνθήματα στους τοίχους του Αγίου Παντελεήμονα.
Αν έχεις δικαίωμα να θες «ψητούς να φας τους αστούς», τότε και η άλλη πλευρά έχει δικαίωμα να θέλει «μετανάστες στον πάτο της Θάλασσας».
Τις «διαφωνίες» αυτές, τις λύνει ΕΙΤΕ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΤΕ Ο ΝΟΜΟΣ. Δε μπορεί το «δίκαιο του δρόμου» να ευνοεί μόνο εσένα και το «δίκιο του νόμου» να κυνηγά μόνο τους απέναντι! Και αυτό, ακόμα και αν είχαμε ένα υποτιθέμενο «ουδέτερο» κράτος. Στο πραγματικό, ταξικό ΑΣΤΙΚΟ κράτος, το να ζητάς την νομική θεσμοθέτηση τέτοιων πρακτικών ή να χρησιμοποιείς «γενικευμένα θέσφατα» τύπου «απόλυτη ελευθερία έκφρασης», είναι αντίστοιχο του να βάζεις τα χεράκια σου να βγάλεις μόνος τα ματάκια σου!
Ας πούμε, πόσοι από αυτούς που επικαλούνται το «δικαίωμα του Ρούπου να λέει ότι θέλει στον προσωπικό του χρόνο», θα έκαναν εξίσου το ίδιο, αν στην θέση του Ρούπου είχε απολυθεί ο Σίλας Σεραφείμ από τις Εκδόσεις Πατάκη, έχοντας ονομάσει την Παλαιστινιακή σημαία «κουρελόπανο» και είχε κάνει πλακίτσα με τον θάνατο του Φύσσα, στο Φεστιβάλ Νεολαίας της Ελληνικής Λύσης? Ή είχαν (οι εκδόσεις) αποσύρει κάποιο βιβλίο που ίσως έχει δημοσιεύσει?
Και το ζήτημα δεν είναι αν και ποιος από τους δύο θα είχε δίκιο «καθ υμάς». Αλλά το αν το "δικαίωμα να πει ότι θέλει στον ελεύθερο του χρόνο κλπ κλπ» είναι «α λα καρτ» μόνο όταν το βέλος κοιτά «από τα αριστερά στα δεξιά».
Προσωπικά, δεν έχω ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ να το πει κάποιος ακριβώς αυτό. ΕΤΣΙ. Ότι είναι "όποτε ΕΜΕΙΣ το θεωρούμε σωστό". Σιχαίνομαι το 99% των "γενικών αληθειών". Ή τέλος πάντων, αυτές οι ελάχιστες που θεωρώ ως τέτοιες, τέμνονται σπάνια με τις συνήθεις/τρέχουσες.
Όταν λοιπόν κάποιος «βαφτίζει» το ει(δικό) του συγκυριακό «συμφέρον» σε γενική αλήθεια γενικής εφαρμογής, έχω μεγάλο. Κυρίως διότι γνωρίζω ότι 9/10 περιπτώσεις, το «βέλος» θα χτυπήσει από την από δω μπάντα.
Τελειώνοντας, να πω ότι το συγκεκριμένο κείμενο, αν και προέκυψε «από λάθος» (φιλοδοξούσε να είναι σύντομο…ναι καλά), ίσως αποτελέσει την σειρά από μια σειρά από τέτοια «παρόμοια», που πλέον πιο θεματικά, θα αναδεικνύει τις αντιφάσεις τμημάτων της «Αριστεράς» στο να «γενικεύουν εκεί που βολεύει» προς μια συγκεκριμένη επιδίωξη, όταν σε άλλες περιπτώσεις δεν το κάνουν, έως και το πολεμούν. Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα είναι το α λα καρτ «no borders”, αλλά ας μην κάνω spoiler!
Υ.Γ. Ενημερωτικά, η Ελληνική σημαία που είναι "για τα βοθρολύματα", είναι αναρτημένη στο σημείο όπου ο ΕΛΑΣ Αθηνών, έδωσε την "Μάχη της Ηλεκτρικής" (δηλαδή της τότε ΔΕΗ) στο Κερατσίνι, για να μην την καταστρέψουν οι Ναζί κατά την αποχώρηση τους.
Όχι πως κάτι τέτοιο αφορά κάτι ¨αεθνισταράδες" που καμώνονται τους αριστερούς στο σήμερα....απλά το αναφέρω....
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου