Σήμερα θα γράψω μια ιστορία "για μένα" που λίγοι «ιντερνετικοί φίλοι» μου ξέρουν. Αρχικά να δούμε το «πλαίσιο» που συμβαίνει.
Το Μάρτιο του 1999, σύσσωμο το ΝΑΤΟ βομβαρδίζει ανηλεώς την μαρτυρική (μικρή) Γιουγκοσλαβία. Καθημερινά γίνονται ΧΙΛΙΑΔΕΣ πτήσεις που βομβαρδίζουν βιομηχανίες, κυβερνητικά (και όχι μόνο) κτίρια, γέφυρες και κάθε είδους πολιτική υποδομή, προσπαθώντας να «τσακίσουν» τους Σέρβους κυρίως. Κάτι σαν αυτό που έκαναν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ στο Ιράν, αλλά με 10πλάσια ένταση και για 2,5 ολόκληρους μήνες.
Το ΚΚΕ τότε, στεκόμενο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ στην «σωστή πλευρά της Ιστορίας», στηρίζει αναφανδόν τον Γιουγκοσλαβικό λαό, διοργανώνει πλήθος πορειών (1-2 σε εβδομαδιαία βάση), συλλαλητήρια, συναυλίες κοκ. Σε αυτές συμμετέχει πλήθος κόσμου ΕΚΤΟΣ της όποιας πολιτικής επιρροής του ΚΚΕ, στο οποίο αναγνώριζε ότι ήταν το ΜΟΝΟ κόμμα στην Ελλάδα που έπαιρνε τόσο ΚΑΘΑΡΗ θέση ενάντια στο ΝΑΤΟ και υπέρ της Γιουγκοσλαβίας (της ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ, μπας και μπερδεύεται κανένας το γράφω), την ίδια στιγμή που μια σειρά από «αριστερές» οργανώσεις μιλάνε για «ίσες αποστάσεις», για «χασάπη Μιλόσεβιτς» και διάφορα γενικά «αντιπολεμικά» (δεν ξέρω αν σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά!)
Παράλληλα, διοργανώνει και σε όλη την Ελλάδα «δράσεις παρεμπόδισης» του ΝΑΤΟ. Χαρακτηριστικά αναφέρω την απόπειρα σπασίματος του αποκλεισμένου λιμανιού στην Θεσσαλονίκη (από το καλοκαιρινό camp της KNE) και την θρυλική «αλλαγή των πινακίδων» στον επαρχιακό της Θεσσαλονίκης, που οδήγησε ένα κομβόι ΝΑΤΟικά τανκ που κατευθύνονταν προς τα σύνορα με τα Σκόπια, σε εντελώς λάθος διαδρομή!
Σε μια από αυτές τις πορείες/διαδηλώσεις λοιπόν, ένας μακρυμάλλης μεταπτυχιακός φοιτητής του ΕΜΠ, εγώ δηλαδή, συλλαμβάνεται από Ασφαλίτες μετά το τέλος μιας πορείας, με κατηγορίες όπως «σύσταση συμμορίας», «αντίσταση κατά της Αρχής» κλπ διότι (κατά το κατηγορητήριο: δεν ξέρω τίποτα!) επιτέθηκε μαζί με ομάδα στα γραφεία της ΕΕ κοντά στην Βουλή προκαλώντας καταστροφές και χτύπησε/αν αστυνομικούς που πήγαν να τα «φυλάξουν». Η ημερομηνία είναι επετειακή: 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1999!
Η διαδικασία είναι αυτόφωρη, προφυλακίζομαι διότι κρίνομαι ότι «μπορεί να διαφύγω» (!!!) και περνάω το βράδυ στην Ασφάλεια Αττικής. Φοβερή εμπειρία, τρομακτική (δεν υπονοώ κάτι, κανείς δε άγγιξε ούτε τρίχα από τα μαλλιά μου) αλλά και αστεία ταυτόχρονα (θα μπορούσα να γράψω διήγημα για αυτό το ένα βράδυ)
Την επόμενη μέρα, περνάω από δικαστήριο. Έχω την «τιμή» να εκπροσωπούμαι από 3 δικηγόρους. Έναν σύντροφο που όρισε το ΚΚΕ, τον ξάγρυπνο πατέρα μου (!!) και έναν συνάδελφο και φίλο του που έμαθε την τελευταία στιγμή για την σύλληψη/δίκη μου και ήρθε άρον άρον αφήνοντας την δουλεία του. Τελικά την υπεράσπιση μου ανέλαβαν κατά βάση ο πατέρας μου και ο συνάδελφος του, ο κομματικός δικηγόρος ήταν πιο «δεύτερο βιολί» και για λόγους σεβασμού προς τον πατέρα μου βεβαίως και επειδή στην στρατηγική του είχε μια πιο «πολιτική» υπεράσπιση στο μυαλό του, σε σχέση με τους δύο «mainstream» δικηγόρους «μου». Ο πατέρας μου ήταν πάντα ένας «κεντρώος δημοκρατικός» άνθρωπος, αλλά η αλήθεια είναι ότι εκείνη την μέρα «γνώρισα» έναν άλλο άνθρωπο…έναν άνθρωπο που δεν είχε δει ποτέ μου να αγορεύει και πιθανά έκανε «την αγόρευση της ζωής του», αφού όπως μου εκμνηστηρεύτηκε μετά (και φαινόταν κιόλας) «γέρασε 10 χρόνια από την ζωή του» μόλις άκουσε το τηλεφώνημα ότι με συνέλαβαν.
ΟΛΗ αυτή η «εισαγωγή», είχε κάποιο νόημα. Και πριν πω ποιο, να τονίσω μια ΚΡΙΣΙΜΗ «λεπτομέρεια». Πριν την δίκη, οι δικηγόροι (μου), μου πρότειναν να ζητήσουμε αναβολή. Διότι γενικά είναι καλύτερο σε τέτοιες καταστάσεις να απομακρύνεται η δίκη από το συμβάν, να «ξεχνιέται» κλπ. Εγώ αρνήθηκα κατηγορηματικά. Ήθελα να γίνει «τώρα να τελειώνουμε». Ο λόγος ήταν ότι φοβόμουν μην οριστεί καμία «απαγόρευση εξόδου» από την χώρα κοκ.
Θα πει κανείς: «Και που σκόπευες να πας ρε Καραμήτρο»?
Και εδώ μπαίνουμε ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ.
Βλέπεται, ο υποφαινόμενος ήταν και μέλος της Συγκλήτου του ΕΜΠ, η οποία είχε αποφασίσει ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑ ΣΤΟ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΟΜΕΝΟ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ. Η οποία μάλιστα θα έφευγε ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ….δηλαδή την Παρασκευή 23 Απριλίου, αεροπορικώς για Βουδαπέστη και μετά οδικώς για Βελιγράδι. Μέσα στην αντιπροσωπεία ήταν ο υποφαινόμενος, ο αείμνηστος εξαιρετικός σύντροφος και φίλος ΗΛΙΑΣ ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ, μέλος του ΚΚΕ, φύλακας του ΕΜΠ, προλετάριος (από τους πιο «τίμιους» συντρόφους που έχω γνωρίσει στην ζωή μου….) και Πρόεδρος του Συλλόγου Συμβασιούχων-Ιδιωτικού Δικαίου εργαζομένων ΕΜΠ, άλλοι φοιτητές και καθηγητές (δεν τους κατονομάζω) και ο επίσης αείμνηστος Πρύτανης του ΕΜΠ Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος. Εννοείται ότι και η συγκεκριμένη πρόταση και η συμμετοχή «μας» ήταν πρόταση και γραμμή του (τότε) ΚΚΕ, το κυνηγήσαμε μέχρις εσχάτων για να περάσει στην Σύγκλητο, η οποία ΤΟΤΕ είχε ως Συγκλητικούς ΠΕΝΤΕ κομματικά μέλη…..και ο νοών νοείτο (οι συγκρίσεις είναι θλιβερές!).
Άλλωστε, μέλος της αποστολής, ήταν και η τότε Γραμματέας της ΚΟΒ ΕΜΠ και λέκτορας στο ΕΜΠ και μέλος της Συγκλήτου (δεν αναφέρω το όνομα της, κάποιοι ξέρουν)
Η απόφαση τότε της Συγκλήτου, πέραν του ψηφίσματος στήριξης στον Σερβικό λαό, περιλάμβανε και την υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας με το αντίστοιχο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, για αρωγή στην μεταπολεμική ανοικοδόμηση, επιστημονική συνεργασία κοκ. Σε μια εποχή «δαιμονοποίησης» της «Σερβίας του Μιλόσεβιτς» (πως λέμε «Ιράν των μουλάδων»….καλέ τι πήγα και σκέφτηκα?), το ΕΜΠ ΕΠΙΣΗΜΩΣ ήταν το μόνο δυτικό Πανεπιστήμιο που έστειλε αντιπροσωπεία στο Βελιγράδι ΕΝ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΩΝ…με επικεφαλής τον Πρύτανη του, έναν «συντηρητικό ευπατρίδη παλαιάς κοπής». Ο ίδιος, την μέρα που δικαζόμουν, το έμαθε ενώ ήταν στο γραφείο του στην Πρυτανεία, ΠΑΡΑΤΗΣΕ τα πάντα (μια μέρα πριν φύγουμε για Βελιγράδι) και ήρθε μάρτυρας υπεράσπισης μου στην δίκη. Οι τότε παρόντες σύντροφοι/φίλοι μου, γελάνε ακόμα με την φράση του «αν υπάρχει κάτι που γνωρίζω για τον κ. Τσάμπρα, είναι ότι αποκλείεται να έκανε όσα του καταλογίζει το κατηγορητήριο, διότι είναι γνωστό ότι απεχθάνεται κάθε μορφή βίας!». Ένα ολόκληρο ακροατήριο κρατούσε τα μάγουλα του…τέλος πάντων!
Για να μην τα πολυλογώ (και άλλο), τελικά αθωώθηκα ‘λόγω αμφιβολιών» και την επόμενη μέρα συμμετείχα κανονικά στην αποστολή για το Βελιγράδι. Φτάσαμε εκεί Σάββατο μεσημέρι από Βουδαπέστη….το ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΒΡΑΔΥ είχε μόλις βομβαρδιστεί, εν ώρα λειτουργίας, η Σερβική Τηλεόραση από το ΝΑΤΟ (με νεκρούς δημοσιογράφους). Θα μπορούσαν να γραφτούν πολλά για αυτά που αντικρίσαμε. Την «ψυχραιμία» των Σέρβων, που εν μέρει αφορά και τον τρόπο διεξαγωγής των σύγχρονων πολέμων, που αποτελεί από μόνο του θέμα προς συζήτηση. Έχω κρατήσει και φωτογραφικό υλικό, ίσως κάποια άλλη στιγμή το ανεβάσω. Να πω εδώ ότι ο ΔΕΞΙΟΣ πρύτανης Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος (μετέπειτα Υφυπουργός της ΝΔ επί Καραμανλή….τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή την ζωή), έβγαλε βραδινό λόγο στην μοναδική γέφυρα που είχε απομείνει αβομβάριστη από το ΝΑΤΟ (και ένωνε τις δύο πλευρές της πόλης του Βελιγραδίου), την οποία οι Σέρβοι κρατούσαν όρθια με το να υπάρχει εκεί μόνιμη συγκέντρωση πλήθους, συναυλίες κοκ. Με τον Σερβικό κόσμο (και εμάς) από κάτω, ως μέρος της ανθρώπινης ασπίδας. Σε αυτόν τον λόγο, αναφέρθηκε στον «ιμπεριαλιστικό ρόλο του ΝΑΤΟ», στην κατάφορη παραβίαση κάθε Διεθνούς Δικαίου με τους βομβαρδισμούς κοκ. Προφανώς, ακόμα και για έναν συντηρητικό ακαδημαϊκό άνθρωπο του συστήματος, κάποια πράγματα το 1999 ήταν πιο «καθαρά» από ότι είναι σε διάφορους πούρους «μπαναστάτες» του σήμερα!
Και πάμε στο ΣΗΜΕΡΑ ΛΟΙΠΟΝ. Σήμερα, ο Παλαιστινιακός λαός βομβαρδίζεται ανηλεώς για σχεδόν δύο χρόνια. Προ μιας βδομάδας, το ΚΚΕ διοργάνωσε και μια συναυλία που περιλάμβανε και το συγκεκριμένο θέμα. Μια συναυλία ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ τον βομβαρδισμό του ΙΡΑΝ, ΕΠΙΣΗΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΝΕΝΟΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ. ΑΠΡΟΚΛΗΤΑ. Με βομβαρδισμό ακόμα και ΠΥΡΗΝΙΚΏΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ. Την επόμενη, κρεμάστηκε ένα πανό από το ΠΑΜΕ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ (από το ΚΚΕ δηλαδή, μην κοροϊδευόμαστε). Αυτό που έχω ποστάρει στην φωτό.
Καλά, το να καλεί σε υπεράσπιση ΕΣΤΩ "του λαού του Ιράν" δεν το συζητάμε καν. ΚΑΜΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΣΕ ΗΠΑ Ή ΣΕ ΙΣΡΑΗΛ! Για την ακρίβεια, η μόνη αναφορά σε «κράτος» είναι η Ελλάδα! Και ακόμα και η υποστήριξη στην Παλαιστίνη, είναι «δεμένη» νοηματικά με κάποια «ιμπεριαλιστικό πόλεμο». Του οποίου προφανώς η σφαγή στην Παλαιστίνη αποτελεί μέρος (και δεν χρειάζεται πτυχίο φιλολογίας για να το καταλάβει κανείς αυτό!)
ΠΡΟΣΠΑΘΩ να το «χωνέψω» μια βδομάδα. Τελικά δεν τα κατάφερα και το «έβγαλα από μέσα μου». Για να ακούσω πάλι ότι ξαφνικά με τσίμπησε σφήκα! Δεν ξέρω αν καταλαβαίνει κανείς πόσο δύσκολο είναι να βλέπεις αυτή την εικόνα, από την ίδιο (??) κόμμα στου οποίου την «καθοδήγηση» ΩΦΕΙΛΕΙΣ την πιο «θαρραλέα» (χαζομάρες) στιγμή της ζωής σου και έχεις μια τόσο έντονη ανάμνηση που ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ (και μαζί της δεν ξεχνιέται και μια ολόκληρη περίοδος της ζωής σου) και όμως «μια γενιά μετά» να αντικρίζεις αυτή την «εικόνα» αυτού του πανό. Ας καταλάβουν κάποιοι (πριν είναι πολύ αργά) ότι δεν γίναμε κάποιοι ξαφνικά «ενάντια στο Κόμμα»…διότι για να καταφέρουμε να εναντιωθούμε έστω, πρέπει πρώτα….να το βρούμε που «κρύφτηκε» (το Κόμμα που ξέραμε) και να τσακωθούμε μαζί του! Ή για να τα βρούμε τέλος πάντων!
Όσοι ήμασταν εκεί εκείνη την μέρα (με διαφορετικές ιδεολογίες κιόλας), δεν πιστεύω ότι "διαλέξαμε ιμπεριαλισμό".
Διαλέξαμε απλά "πως πολεμάμε τον Ιμπεριαλισμό"! Και σίγουρα ο Πόντιος Πιλάτος δεν ήταν και ποτέ δεν θα γίνει Τσε.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου